เงาชะตาบุปผามาร เล่ม 3

"นี่แหน่ะเจ้าตัวเล็กแสบนักใช่ไหม! บังอาจมาลูบคมพยัคฆ์อย่างข้า!"

หลี่อวิ๋นเซวียนไม่รอช้า จับร่างเล็กๆ นอนคว่ำลงบนตักแกร่ง แล้วลงมือ "ตีก้น" นางไปหลายทีรัวๆ!

เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!

"นี่สำหรับรอยผึ้งต่อย! นี่สำหรับความอัปยศที่โรงเตี๊ยม! และนี่สำหรับความปากดีของเจ้า!" เขาตีไปพลางก็รู้สึกมันเขี้ยวในความนุ่มนิ่มน่าเอ็นดูไปพลาง หัวใจที่เคยเย็นชาประดุจน้ำแข็งกลับเต้นรัวแรงจนควบคุมไม่อยู่ ราวกับหัวใจมันสั่งการไวกว่าสมอง พยัคฆ์หนุ่มก้มหน้าลงไปซุกไซ้ "หอมแก้ม" นุ่มฟูของ ยัยตัวแสบเสียหลายทีหนักๆ หอมแล้วหอมอีกจนแก้มขาวๆ ขึ้นรอยช้ำแดง

"จำไว้! แก้มนี้ข้าจองไว้แล้ว หนี้ที่เจ้าติดข้า ข้าจะมาทวงคืนซ้ำอีก ตอนเจ้าโต!" เขาคำรามกระซิบข้างหูเด็กน้อยอย่างผู้กุมชัยชนะ

ทว่า... มีหรือที่ มารราชินีจ้าวเสวียนเยว่ในคราบคุณหนูจ้าวชิง จะยอมถูกรังแกฝ่ายเดียว? นางถูกตีก้นไม่พอ ยังถูกเจ้าโจรจอมปลอมลวนลามหอมแก้มอีก!
'ข้าคือองค์หญิงสิบสอง จ้าวเสวียนเยว่ หนอยแน่ะ... บังอาจนักนะเจ้าโจรถ่อย!'
นางอาศัยจังหวะที่พยัคฆ์หนุ่มกำลังถลำลึกในกลิ่นหอมจนเผลอตัว แสร้งดิ้นรนหนีออกจากถ้ำ หลี่อวิ๋นเซวียนที่กำลังย่ามใจรีบทะยานร่างพุ่งตามออกไปหวังจะตะครุบตัวนางอีกครา ทว่าในวินาทีที่เขาทะยานร่างผ่านยอดไม้ใหญ่ เขากลับติดกับดัก "ตาข่ายเอ็นพยัคฆ์ชโลมน้ำมัน" ที่จ้าวชิงแอบร่ายกลไกไว้อย่างรวดเร็วด้วยเล่ห์กลของนางมารน้อย!

ร่างสูงโปร่งสง่างามถูกรวบมัดจนแขนขาติดกันแน่นหนึบกลายเป็น "ดักแด้" ห้อยต่องแต่งลงมาจากต้นไม้กลางสายฝนที่เริ่มโปรยปราย "เจ้าเด็กผี! ออกมาเดี๋ยวนี้! ข้าจะจัดการเจ้าให้ตายเสียเดี๋ยวนี้!" หลี่อวิ๋นเซวียนคำรามอย่างอัปยศดุดัน

จ้าวชิงเดินออกมาจากหลังต้นไม้อย่างช้าๆ นางเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยพลางหัวเราะร่วนในลำคอ "พี่ชายโจรป่า... ท่านนี่ไม่จำจริงๆ เลยนะเจ้าคะ หนี้เก่าท่านยังไม่ใช้คืน แล้วยังจะสร้างหนี้ใหม่อีกครา ท่านพกสมองมาแค่นิดเดียวหรือเจ้าคะ หึๆ"

หลี่อวิ๋นเซวียนใช้พลังวิญญาณขั้นสูงระเบิดตาข่ายจนขาดกระจุยและพุ่งเข้าคว้าตัวเจ้าเด็กตัวแสบไว้อีกครั้งด้วยความโมโหจัด เขาอุ้มนางกลับเข้าสู่ความมืดของถ้ำเพื่อหลบฝน ทั้งคู่ยื้อยุดฉุดกระชากกันอย่างดุเดือด จ้าวชิง ใช้แรงมนุษย์สู้พรางใช้เล่ห์กลกลั่นแกล้งให้เขาต้องปวดหัว

ทว่าท่ามกลางไอเย็นและความหนาวเหน็บ ร่างเล็กๆ เริ่มเหนื่อยอ่อนและสั่นสะท้าน นางจึงซุกตัวเข้าหาไออุ่นจากแผ่นอกแกร่งของหลี่อวิ๋นเซวียนโดยสัญชาตญาณ พยัคฆ์หนุ่มที่กำลังจะด่านางต่อกลับชะงักไปเมื่อเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มซบลงที่อก มือที่เคยจะตีเปลี่ยนมาเป็นโอบกอดร่างเล็กนั้นไว้ด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก "เจ้านี่มัน... ทั้งแสบทั้งน่าชังนัก" เขาพึมพำพลางกระชับอ้อมกอด

พยัคฆ์หนุ่มที่หวังจะจับเด็กมาสั่งสอนให้รู้สำนึกว่าคนอย่างเขาไม่ใช่คนที่ใครจะมาล้อเล่นได้ แต่สุดท้ายเขากลับเป็นฝ่ายเดินเข้าหายัยตัวแสบเสียเอง สัมผัสอันอบอุ่นซาบซ่านและรอยหอมแก้มในถ้ำอเวจีแห่งนี้...จะกลายเป็นพันธนาการที่สลักลึกอยู่ในใจของเขาไปชั่วกาล!