พยัคฆ์สิ้นลายกับยอดชายก้อนแป้ง

ท่ามกลางความเงียบสงัดของราตรีที่จันทราทอแสงนวลตา ลดาจำได้เพียงกลิ่นควันไฟและเสียงไซเรนที่ดังก้อง ก่อนที่สติสุดท้ายจะดับวูบลงในห้วงแห่งความมืดมิด ทว่าเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง กลิ่นอายที่สัมผัสกลับมิใช่กลิ่นยาในโรงพยาบาล แต่เป็นกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกเหมยที่ลอยล่องมาตามลมหนาว เพดานไม้สลักลายโบราณและม่านมุ้งสีซีดจางเบื้องหน้าทำให้หัวใจของนางเต้นระรัวผิดจังหวะ
"คุณหนู! คุณหนูฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ!" เสียงเล็ก ๆ ของดรุณีน้อยในชุดผ้าฝ้ายหยาบ ๆ ร้องเรียกด้วยความดีใจพร้อมน้ำตาที่คลอเบ้า
ลดามองมือตนเอง...
มือที่เคยสากเพราะการทำงานหนัก บัดนี้กลับเรียวยาว ขาวผ่องดุจสลักจากหยกชั้นเลิศ ทว่ากลับผอมบางจนแทบจะเห็นกระดูก ความทรงจำห้วงหนึ่งหลั่งไหลเข้ามาในหัวดุจน้ำหลาก 'หลินลั่วซี' คือชื่อของเจ้าของร่างนี้ นางคือบุปผาที่ถูกลืมเลือนท่ามกลางดงหนามในจวนเสนาบดี นางยันกายขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก สายตาคมกริบมองลอดหน้าต่างออกไปเห็นต้นหลิวที่ทิ้งกิ่งก้านรับลมวสันต์ ในเมื่อสวรรค์เมตตาให้โอกาสนางมีชีวิตใหม่ นางจะไม่ยอมให้ผู้ใดมากดขี่ บุปผา ดอกนี้ได้อีกต่อไป
หากโลกนี้วัดกันที่อำนาจและแพรพรรณ นางก็จะใช้สองมือนี้ถักทอเส้นทางสู่อำนาจด้วยตนเอง