ทะลุมิติมาเป็นนางอุ่นเตียงของพระชายา

คำโปรย...
ม่านมู่ ดีไซน์เนอร์สาวฝีปากกล้าจากโลกอนาคต ต้องหลงทิศผิดภพมาอยู่ในร่างของทาสสาวผู้ต่ำต้อย หน้าที่เดียวของเธอคือการเป็น 'ของเล่นอุ่นเตียง' เพื่อปรนเปรอความเหงาให้แก่ พระชายาเว่ยหรง สตรีผู้สูงศักดิ์ที่ทั้งปวงต่างยำเกรงในความเย็นชา
ทว่าภายใต้ดวงตาหงส์ที่แสนจะหยิ่งทระนงนั้น กลับซ่อนเร้นความโหยหาที่ไม่มีใครเคยสัมผัสถึง
ท่ามกลางเล่ห์เหลี่ยมในวังหลังและการแย่งชิงอำนาจที่เดิมพันด้วยชีวิต พวกเธอต้องเลือกระหว่าง 'เกียรติยศที่ว่างเปล่า' หรือ 'อิสรภาพที่แลกมาด้วยความตาย' เมื่อทาสสาวไม่ได้ภักดีเพียงแค่กาย และพระชายาไม่ได้ต้องการเพียงแค่ตัวตน...
บทเพลงรักที่จารึกด้วยน้ำตาและรอยประทับแห่งความเสน่หาจึงเริ่มต้นขึ้น

"รสชาติของอิสระ... อาจหวานล้ำกว่าจุมพิตใด แต่รสชาติของเจ้า... คือสิ่งเดียวที่ข้าจะยอมแลกด้วยทั้งชีวิต"

ซินยอริต้า

"กล้าดีนัก... เจ้าคิดว่าเจ้าอยู่ในสถานะที่จะต่อรองกับข้าได้งั้นหรือ?"
"ในห้องนี้มีแค่ท่านกับข้า... ท่านอ๋องของท่านก็ไม่อยู่ ข้ารับใช้ก็ถอยไปหมดแล้ว" ม่านมู่โน้มตัวลงไปจนใบหน้าอยู่ระดับเดียวกับพระชายาที่นั่งอยู่ กลิ่นหอมจางๆ จากตัวม่านมู่ทำให้เว่ยหรงเผลอกลั้นหายใจ "ความเหงาในดวงตาของท่าน... มันปิดข้าไม่มิดหรอกเพคะ พระชายาผู้สูงส่ง"
คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดเข้าไปในใจของเว่ยหรง ความโกรธขึ้งพุ่งพล่านขึ้นมาทันที พระนางกระชากคอเสื้อผ้าโปร่งของม่านมู่จนไหล่ขาวเนียนโผล่พ้นอาภรณ์ "เจ้ากล้าดียังไงมาวิจารณ์ข้า! ข้าคือพระชายาเอกแห่งวังอ๋องสิบสาม เจ้ามันก็แค่เศษธุลีใต้เท้า!"
"ถ้าข้าเป็นแค่เศษธุลี... แล้วเหตุใดมือของท่านถึงได้สั่นเช่นนี้เล่า?" ม่านมู่กระซิบ แววตาของเธอเปลี่ยนจากแข็งกร้าวเป็นเย้ายวนอย่างที่เธอเคยใช้เวลาคุมนางแบบบนเวทีโลก
มือของม่านมู่เลื่อนไปกุมมือของเว่ยหรงที่กำคอเสื้อเธอไว้ แล้วค่อยๆ คลายมันออกอย่างนุ่มนวล ก่อนจะวางมือนั้นลงบนหัวใจของเธอเอง "สัมผัสข้าสิเพคะ... ไม่ใช่ในฐานะเจ้านายกับทาส แต่ในฐานะมนุษย์ที่มีเลือดเนื้อเหมือนกัน"
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพักครู่ใหญ่ มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกัน เว่ยหรงรู้สึกเหมือนถูกมนต์สะกด แววตาที่เคยแข็งกร้าวดุจน้ำแข็งเริ่มหลอมละลายลงช้าๆ ความร้อนแรงที่ส่งผ่านฝ่ามือทำให้หัวใจที่เคยแห้งแล้งของพระนางเต้นผิดจังหวะ
"เจ้า... เจ้ามันปีศาจ เสี่ยวหลาน หรือม่านมู่อะไรนั่น" เว่ยหรงพึมพำ เสียงของพระนางเริ่มสั่นพร่า "เจ้ากำลังจะทำให้ข้าเป็นบ้า"
"ความบ้าคลั่งบางครั้งก็น่ารื่นรมย์นะเพคะ" ม่านมู่ยิ้มที่มุมปาก เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าความสัมพันธ์นี้ไม่ใช่แค่เรื่องของร่างกาย แต่มันคือการต่อสู้ทางจิตวิทยา "ท่านเหงามานานเท่าไหร่แล้วในวังที่หนาวเหน็บแห่งนี้? ท่านถูกปฏิบัติเหมือนเครื่องประดับบารมีของท่านอ๋องมานานแค่ไหน?"
คำถามนั้นแทงใจดำจนเว่ยหรงต้องเบือนหน้าหนี น้ำตาใสๆ คลออยู่ที่เบ้าตาหงส์ "เจ้าไม่รู้อะไร... ข้าไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเลือกชีวิตตนเอง"
ม่านมู่เอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาที่หางตาของพระชายาอย่างแผ่วเบา สัมผัสนี้แตกต่างจากจูบที่รุนแรงเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง มันคือความเห็นอกเห็นใจจากผู้หญิงถึงผู้หญิง "ตอนนี้ท่านเลือกได้เพคะ... เลือกที่จะเป็นพระชายาผู้เย็นชาต่อไป หรือเลือกที่จะเป็น 'เว่ยหรง' ที่มีหัวใจอยู่ตรงหน้าข้า"
เว่ยหรงหันกลับมาสบตาอีกครั้ง ความปรารถนาที่เคยถูกกดทับไว้พุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด พระนางไม่สนอีกแล้วว่าผู้หญิงตรงหน้าจะเป็นเสี่ยวหลานคนเดิมหรือม่านมู่คนใหม่ พระนางรู้เพียงว่าตอนนี้... พระนางต้องการความอบอุ่นจากอ้อมกอดนี้เหลือเกิน
"ม่านมู่..." เว่ยหรงเรียกชื่อใหม่ของเธอด้วยเสียงที่แหบพร่า "หากคืนนี้ข้าปล่อยตัวปล่อยใจไปกับเจ้า... พรุ่งนี้ข้าจะยังเป็นคนเดิมได้หรือไม่?"
"พรุ่งนี้จะเป็นอย่างไรข้าไม่รู้..." ม่านมู่โน้มเข้าไปจุมพิตที่หน้าผากของพระชายาเบาๆ "แต่คืนนี้... ท่านจะเป็นเพียงผู้หญิงของข้าเท่านั้น"