นายวิศวะร้ายกับยัยคู่หมั้น

ตี่ ดี ดี ติ๊ด!

ฉันแตะบัตรเปิดประตูเข้าไป กลิ่นหอมอ่อน ๆ แตะจมูกทันที ทำให้รู้สึกดี แต่ภาพตรงหน้านั่นทำเอาฉันยืนนิ่งช็อก!!

ชายหญิงที่นัวเนียกันอยู่บนโซฟานั่น!

ฉันเข้าผิดห้อง?

ไม่! ไม่ผิดหรอก ฉันจำแผ่นหลังกว้างนั่นได้ดี 'พี่เซบบ์' คู่หมั้นของฉัน!!

"ออกไป" เขาหยุดชะงัก ตวัดสายตามามองฉัน ทั้งที่ยังขึ้นคร่อมผู้หญิงอยู่

"คุณป้าให้ขึ้นมา" ฉันควบคุมเสียงให้เป็นปกติที่สุด ทั้งที่มือนั่นสั่นเทาไปหมด ฉันรู้ว่าเขาเจ้าชู้เพลย์บอยตัวพ่อ แต่ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้มาเจอภาพแบบนี้กับตาเนื้อ

"เซบบ์คะ..." ผู้หญิงใต้ร่างเขาเปล่งเสียงเบา ๆ พลางจับใบหน้าเขาให้หันกลับไปมองเธอ นี่หล่อนไม่ได้รู้สึกอะไรเลยเหรอที่มีคนยืนดูอยู่

"เข้าไปรอในห้อง ห้ามออกมา" เขาถอนหายใจ ลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าพลางออกคำสั่ง

"..ค่ะ" เธอคนนั้นตวัดสายตามองมาที่ฉันอย่างไม่พอใจ ก่อนจะตอบรับคำพี่เซบบ์ แล้วลุกเดินตึงตังเข้าไปในห้องห้องหนึ่ง

"มาทำไม!" เมื่อผู้หญิงคนนั้นปิดประตูห้อง เขาก็ยิงคำถามใส่ฉันด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ ก็นะ ฉันไปขัดจังหวะเขานี่!

"คุณป้าไม่ได้บอกเหรอคะ" ฉันเดินไปนั่งโซฟาด้วยท่าทีใจเย็น ก่อนจะตวัดสายตาจ้องมองเขา

ที่นั่งไม่ใช่อะไรหรอก เพราะขาฉันมันแทบไม่มีแรงแล้วต่างหาก กลัวตัวเองจะทรุดลงนั่งกับพื้นต่อหน้าเขา

"ฉันไม่ชอบให้ใครมาอยู่ด้วย" เขาจ้องมองฉันกลับ พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเช่นเดิม

"ฉันก็ไม่ชอบอยู่กับใครเหมือนกันนั่นแหละ" ถ้าไม่ใช่เพราะคุณย่ากับแม่ของเขา ฉันคงไม่ได้มาเหยียบที่นี่หรอก!!

"เหอะ! งั้นก็รีบไสหัวไปอยู่ที่อื่นสิ" เขากระตุกยิ้มเหยียดไล่ฉัน

เหอะ! ฉันอยากอยู่ตายแหละ!!

"นายเป็นคนไล่ฉันเองนะ" ฉันลุกขึ้นยืนประชันหน้ากับเขา พร้อมกับรอยยิ้มเหยียดเช่นกัน

ระหว่างที่เรากำลังประชันสายตากันอยู่นั้น เสียงคุณป้าก็ดังขึ้น