ข้านี่แหละลูกศิษย์คนโปรด(หรือเปล่า)

ไป่เจินเจินที่กำลังถูกให้คัดกฎสำนักนั่งทำหน้างอง้ำ นางต้องรีบกลับบ้าน บิดาถึงเวลากินข้าวกินยาแล้ว  กว่านางจะรวบรวมเงินทองไปหาท่านหมอมาตรวจบิดาไม่ใช่เรื่องง่ายเลย  จ้าวหย่งเฉิงนั่งมองตำราในมือ แสงตะวันลับไปแล้ว ในห้องของสำนักศึกษาตะเกียงถูกจุดขึ้นมา ลูกศิษย์กลับบ้านหมดแล้วเหลือแต่หัวโจกที่พาเหล่าเพื่อนบัณฑิตไปแข่งกัดปลาเล่นพนันกันที่เชิงเขา

"อาจารย์เจ้าคะ..ศิษย์ขอกลับบ้านเอาอาหารกับยาให้ท่านพ่อก่อนได้หรือไม่เจ้าคะ  คืนนี้จะคัดมาส่ง"

"คัดไป ยิ่งมัวแต่พูดเจ้าจะยิ่งเสร็จช้านะ ไป๋เจินเจิน"

"ตาเฒ่าเอ๊ย...แก่แล้วแก่เลยไม่หัดเห็นใจคนอื่นเสียบ้าง"

ไป๋เจินเจินบ่นอุบอิบ แน่นอนจ้าวหย่งเฉิงได้ยิน เด็กคนนี้กิริยามารยาทไร้การอบรมจริงๆ

"ตั้งแต่พรุ่งนี้มาเรียนส่วนตัวกับข้าทุกวัน  คนอื่นไปถึงไหนแล้วเจ้ายังย้ำอยู่กับที่เลย  จะได้ไม่พาคนอื่นเสียคน  วันนี้กลับไปได้แล้ว"

ร่างงามพยายามลุกขึ้นแต่นางลุกไม่ได้ นั่งมาหนึ่งชั่วยามแล้วเหน็บกินขาขนาดนี้จะลุกไงวะ จ้าวหย่งเฉิงเก็บตำราก่อนจะเดินออกจากห้องเพื่อกลับบ้าน เขาเห็นนางยังไม่ลุกก็เอ่ยถาม

"ไม่กลับหรือ มิใช่ว่าเมื่อสักครู่เจ้าร่ำร้องจะกลับหรอกหรือ"

"เอ่อ..กะ กลับเจ้าค่ะอาจารย์  กลับๆแต่ว่าพอดีศิษย์ลุกไม่ขึ้นเท่านั้น"

จ้าวหย่งเฉิงเดินมาช้อนอุ้มนางขึ้นก่อนจะพาเดินไปที่รถม้า เขาจับนางนั่งตักก่อนจะให้คนขับพาไปส่งที่บ้านของนาง

จากนั้นนางก็ต้องเรียนกับเขาทุกวัน  อึดอัดจะแย่  ลูกศิษย์กับอาจารย์ที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากันทุกวัน ใครๆบอกนางเป็นลูกศิษย์คนโปรดของเขา 

"หึข้านะหรือ...คนโปรดเนี่ยนะ  ใช่โปรดมาก..หึ..โปรดปรานจนข้าจะตายคากองตำราแล้ว"