ข้าตายร่างไม่ทันเย็นถูกสามีปลดจากภรรยาเอกเป็นอนุ

ข้าตายในปีที่สิบของการแต่งงานกับกู้เหิง ในวันที่หิมะแรกตกที่แสนธรรมดา

ด้านนอกพายุหิมะโหมกระหน่ำ ข้านอนทอดกายบนเตียงอันเย็นเยียบ

ฟังเสียงลมหายใจเข้าออกอันแผ่วเบาของตนเอง ราวกับตะเกียงน้ำมันที่จวนเจียนจะมอดดับ

ส่วนสามีของข้านั้น กลับยังคงรั้งรออยู่ในห้องตำรา มิได้มาดูใจข้าเป็นครั้งสุดท้ายแม้เพียงเสี้ยวลมหายใจ

ยามคนรับใช้ไปแจ้งข่าว เขาเพียงขานรับ อืม คำหนึ่งอย่างเย็นชา

ก่อนจะโบกมือไล่บ่าวผู้นั้นให้ออกไป

เขาก้มหน้าก้มตาจารึกบทกวีลงบนภาพวาดของภรรยาผู้ล่วงลับอย่างจดจ่อ

เพียงแต่ภรรยาผู้ล่วงลับคนนั้น... หาใช่ข้าไม่...