ดาวโชคดีช่วยท่านแม่ขายผักจนมั่งคั่ง

“ท่านแม่ อย่าร้องเลยเจ้าค่ะ” หลินซิงเอื้อมมือเล็กๆ ไปเช็ดน้ำตาให้แม่
“ที่นี่คือบ้านของเรา... บ้านที่ไม่มีใครมาด่าทอหรือทุบตีพวกเราอีก”
หลินเฮ่าพี่ชายผู้เข้มแข็งรีบกวาดพื้นและหาฟืนแห้งๆ มาจุดไฟ

“น้องหญิงพูดถูกท่านแม่ ข้าจะหาปลา หาผักป่ามาเลี้ยงพวกท่านเอง ข้าเป็นลูกผู้ชาย ข้าไม่กลัวความลำบาก!”
ความกตัญญูของลูกๆ ทำให้ฉินซื่อมีกำลังใจขึ้นมา นางเริ่มทำความสะอาดเตาไฟและจัดแจงปูที่นอนด้วยกองฟางที่พอจะหาได้ เพื่อให้เด็กๆ ได้ซุกตัวนอนในคืนแรก

กลางดึกคืนนั้น เมื่อท่านแม่และพี่ชายหลับสนิทเพราะความเหนื่อยล้า หลินซิงค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง ความเจ็บปวดที่แผลบนหัวยังคงมีอยู่บ้าง นางหลับตาลงและสื่อสารกับจิตวิญญาณสวรรค์

‘แจกันน้ำพุวิญญาณ... จงออกมา’
ลันปรากฏแสงสีนวลตาในฝ่ามือเล็กๆ แจกันหยกสีขาวนวลลวดลายดอกท้อปรากฏขึ้น น้ำใสสะอาดที่บรรจุอยู่ภายในแผ่ซ่านไปด้วยไอพลังทิพย์อันบริสุทธิ์ หลินซิง
ยกขึ้นดื่มเพียงหยดเดียว ความเจ็บปวดที่บาดแผลก็มลายหายไปราวกับปาฏิหาริย์ ร่างกายที่เคยอ่อนแอจากพิษไข้กลับมารู้สึกกระปรี้กระเปร่ามีกำลัง