เงาชะตาบุปผามาร เล่ม 5

เขาจงใจส่งอาวุธสังหารนี้ไปเพื่อสื่อสารถึงองค์หญิงน้อยว่า พันธสัญญาหมั้นหมายมิใช่เรื่องละเล่นของเด็กทารก ทว่าคือข้อตกลงที่ผูกพันด้วยอำนาจทหารและคมดาบ หากนางยังบังอาจพยศ เขาผู้เป็นพยัคฆ์ร้ายแห่งชิงอวี้พร้อมจะสยบปีกหงส์ของนางให้ราบคาบด้วยหัตถ์สวรรค์ของเขาเอง

ลายพยุงที่ตวัดดุดันประดุจพยัคฆ์โจนทะยานระบุว่า

"ถึงน้องหญิงผู้ปากกล้า...
ดาบเล่มนี้ข้ามอบให้เจ้าไว้ป้องกันตัว ทว่าหากเจ้ายังดื้อรั้นไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ข้าผู้เป็นคู่หมายจักใช้ดาบเล่มนี้กำราบหงส์ปีกหักเช่นเจ้าด้วยตนเองในวันอภิเษก จงเก็บงำความแสบสันของเจ้าไว้เสีย ก่อนที่คมดาบของชายชาติทหารเช่นข้าจะสั่งสอนให้เจ้ารู้จักความยำเกรง!"

สามสัปดาห์ต่อมา ณ ท้องพระโรง แคว้นชิงอวี้กั๋ว ท่ามกลางสายตาของเหล่าขุนนางที่เฝ้าดูด้วยความสอดรู้ หีบของกำนัลตอบแทนจากถิงเยว่กั๋ว ถูกวางลงเบื้องหน้าองค์ชายหก มันถูกประดับประดาด้วยมุกราตรีและหยกขาวดูอ่อนหวานงดงามสมวัยทารก ภายในคือ "กล่องดนตรีหยกขาวประดับมุก" ที่ช่างฝีมือชั้นสูงรังสรรค์ขึ้นอย่างวิจิตรบรรจง ทว่าภายใต้ความงามนั้นกลับซ่อนกลไก "มารน้อย" ที่แสบสันถึงทรวง

ด้วยความลำพองใจ หลี่อวิ๋นเซวียนเปิดกล่องออกโดยมิได้ระแวง ทันทีที่ฝาหีบอ้าออก เสียงดนตรีทำนองเยาะเย้ยพลันบรรเลงขึ้น พร้อมกับกลไกสปริงที่พ่น "ผงแป้งหน้าขาวมรณะ" (ผสมผงคันเล็กน้อยพอให้ระคายเคืองข้ามราตรี) พุ่งเข้าใส่ใบหน้าคมสันขององค์ชายหนุ่มอย่างจังจนขาวโพลนไปทั้งแถบต่อหน้าขุนนางคนสนิท!

แผ่นกระดาษกลิ่นหอมบัวหิมะที่แนบมาตวัดลายมืออ่อนช้อยทว่าบาดใจ

"ถึงพี่ชายหัวเต่า...
ขอบพระทัยพี่ชายสำหรับดาบสั้นกุดที่แสนดุดัน... น้องหญิงเห็นว่าท่านตรากตรำงานศึกจนใบหน้าดูเคร่งเครียดและหมองคล้ำนัก จึงตั้งใจ ส่งเครื่องดนตรีมาชุบชูใจ พร้อม 'แป้งผัดหน้า' ชั้นเลิศ เพื่อแต่งแต้มรัศมีของ ลูกรักสวรรค์ให้ผ่องใสยิ่งขึ้น หวังว่าท่านจะชอบของขวัญที่ 'มีลูกเล่น' ชิ้นนี้มากกว่าคมดาบทื่อที่น่าเบื่อนะเจ้าคะ"

เพลิงโทสะปะทุขึ้นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน หลี่อวิ๋นเซวียนกำหมัดแน่นจนสั่นเทิ้ม ความอับอายที่ถูกเด็กห้าขวบปั่นหัวกลางท้องพระโรงเป็นครั้งที่สองนั้นรุนแรงยิ่งกว่าพ่ายแพ้ในศึกสงคราม ทว่าท่ามกลางความโกรธเกรี้ยว ความรู้สึกประหลาดบางอย่างกลับแล่นปราดเข้าสู่ขั้วหัวใจ