เป็นนางร้ายที่ตัวร้ายธงดำคลั่งรัก

เสียงเคี้ยวขนมดังมาจากเตียงนอนหลังใหญ่ หลินวั่นชิวเอนกายพิงหมอนใบโตในท่าทางที่เรียกได้ว่าไร้ระเบียบและเกียจคร้านอย่างถึงที่สุด ในมือมีขนมกุ้ยฮวาที่ถูกกัดไปแล้วครึ่งชิ้น ทว่าใบหน้างดงามกลับดูยุ่งเหยิง คิ้วเรียวสวยของนางเดี๋ยวก็นิ่วเข้าหากันจนเป็นปม เดี๋ยวก็คลายออก สลับไปมาตรึงเครียดราวกับกำลังขบคิดปัญหาใหญ่ระดับชาติ
"โอ๊ยยยยยย! ข้าจะบ้าตายอยู่แล้ว!"
สาเหตุที่ช่วงนี้นางเอาแต่อุดอู้อยู่แต่ในห้อง ไม่ยอมก้าวเท้าออกไปเหยียบแม้แต่ระเบียงทางเดิน จนท่านพ่อกับท่านแม่ที่แสนจะใสซื่อพากันคิดไปไกลว่าบุตรสาวสุดที่รักล้มป่วยไข้ขึ้นหนัก ไม่ใช่เพราะนางป่วยไข้ หรือร่างกายอ่อนแออันใดเลย แต่เป็นเพราะเหตุการณ์บ้าบอใน คืนนั้น คืนเดียวต่างหาก!
ย้อนกลับไปเมื่อสามคืนก่อน ณ งานเลี้ยงชมบุปผาของจวนกั๋วกงงหลินวั่นชิวจำได้ดีว่า วันนั้นนางตั้งใจไปนั่งหลบมุมอยู่หลังพุ่มไม้เพื่อกินขนมกุ้ยฮวาเงียบๆ รอเวลาก็ค่อยกลับจวนอย่างสบายใจ ไม่คิดจะไปเสนอหน้าแย่งซีนใครทั้งสิ้น แต่ความซวยดันมาเยือนเมื่อนางเผลอหยิบจอกสุราผลไม้ที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะข้างๆ มาดื่มแก้กระหาย
ใครจะไปตรัสรู้เล่าว่า สุราจอกนั้นถูกคนชั่วลอบใส่ ยาปลุกกำหนัด ขนานเอกเอาไว้! ซึ่งตามบทนิยายแล้ว ยานี้เตรียมไว้สาดใส่พระเอกนางเอกต้นฉบับ ไม่ใช่ตัวประกอบปลาเค็มอย่างนางเลย!
เพียงไม่กี่อึดใจ ร่างกายของนางก็ร้อนรุ่มดั่งถูกไฟสุม ลมหายใจเริ่มติดขัด เหงื่อเม็ดเล็กผุดซึมตามกรอบหน้า สติสัมปชัญญะเริ่มขาดห้วง
‘เวรตะไลเอ๊ย! ใครมันช่างกล้ามาวางยาตัวประกอบปลายแถวอย่างข้ากันนะ!’ นางสบถในใจ กัดริมฝีปากตัวเองจนห้อเลือดเพื่อเรียกสติ อาศัยจังหวะที่ไม่มีใครสนใจ ลอบเร้นกายหนีออกจากงานเลี้ยงอย่างทุลักทุเล นางรู้ดีว่าหากปล่อยให้มีคนมาเจอสภาพนี้ ชีวิตอันแสนสงบสุขต้องจบเห่แน่ๆ!
หลินวั่นชิวเดินสะเปะสะปะโซเซเข้าไปในเขตเรือนร้างท้ายจวน สองมือผลักบานประตูไม้เก่าๆ ร่างบอบบางทรุดฮวบลงกับพื้น หอบหายใจแฮกๆ ความร้อนในกายปะทุเดือดจนแทบจะฉีกกระชากเสื้อผ้าตัวเองทิ้ง
ทว่าในจังหวะที่สติกำลังจะดับวูบ สายตาพร่ามัวของนางก็ปะทะเข้ากับเตียงไม้เก่าๆ กลางห้อง และบนนั้น มีบุรุษผู้หนึ่งนอนอยู่!
แสงจันทร์รางๆ พอเห็นร่างของบุรุษนิรนาม แม้จะเห็นหน้าไม่ชัด แต่สาบเสื้อสีเข้มที่หลุดลุ่ยของเขากลับเผยให้เห็นแผงอกกว้างและมัดกล้ามเนื้อหน้าท้องที่เรียงตัวสวยงามสมบูรณ์แบบ บุรุษผู้นี้นอนหลับตาพริ้ม คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ลมหายใจของเขาหอบถี่และร้อนระอุไม่ต่างจากนาง ดูเหมือนว่าเขาเองก็เพิ่งโดนยาบางอย่างมาจนสิ้นสติไปเช่นกัน!
ตอนนี้นางไม่สนแล้วว่าเขาเป็นใคร หน้าตาเป็นอย่างไร หรือมีเบื้องหลังยิ่งใหญ่แค่ไหน นางรู้แค่ว่าถ้านางไม่ปลดปล่อย นางต้องขาดใจตายแน่ๆ!
"พี่ชาย ข้าขอโทษด้วยนะ ถือเสียว่าทำบุญช่วยไถ่ชีวิตสัตว์โลกตาดำๆ อย่างข้าก็แล้วกัน หากชาติหน้ามีจริง ข้าจะเกิดเป็นวัวเป็นม้ามาตอบแทน!"
หลินวั่นชิวพึมพำอย่างไร้สติ ก่อนที่สัญชาตญาณเอาตัวรอด สั่งการร่างบอบบางกระโจนพรวดเดียวขึ้นไปบนเตียง ปีนขึ้นไปคร่อมทับบนร่างกำยำของบุรุษนิรนามอย่างหน้ามืดตามัว! มือเล็กๆ สองข้างฉีกทึ้งเสื้อผ้าของเขาออกอย่างไม่ใยดี
"อืม"
เสียงครางทุ้มต่ำและแหบพร่าดังลอดออกมาจากลำคอแกร่ง เมื่อสัมผัสร้อนผ่าวของนางแนบชิดลงไป บุรุษใต้ร่างพยายามลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก ดวงตาคมกริบที่เคยดุดันบัดนี้เยิ้มไปด้วยฤทธิ์ยาและแรงตัณหา เขาพยายามยกมือขึ้นจับเอวบางของนางไว้ สติของเขามีบ้างไม่มีบ้าง สับสนและงุนงงไปหมด
"เจ้า เป็นใคร อึก" เขาครางเสียงต่ำ สัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มที่กำลังเบียดเสียดอยู่บนหน้าตัก
ในคืนนั้น กฎเกณฑ์ใดๆ ล้วนถูกทำลายทิ้ง หลินวั่นชิวเป็นฝ่ายควบคุม กระทำย่ำยีบุรุษแปลกหน้าอย่างเอาแต่ใจ เสียงเตียงไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดผสานกับเสียงหอบหายใจกระเส่า
"อ๊ะ เบาหน่อย" นางเผลอครางออกมาเมื่อเขาสวนสะโพกตอบรับอย่างดุดันตามสัญชาตญาณดิบ แม้เขาจะสติไม่เต็มร้อย แต่พละกำลังของบุรุษเพศกลับทำให้นางแทบจะขาดใจ "อ๊ะ อ๊า"
"อืม เจ้า" เสียงครางต่ำทุ้มของเขายังคงดังก้องอยู่ข้างหู ชวนให้ใจสั่นสะท้านไปทั้งคืน