คุณหนูเจียงเกิดใหม่แก้ไขชะตาจวนโหว

กลิ่นคาวเลือดและเปลวเพลิงที่เผาผลาญจวนโหวยังติดตรึงอยู่ในความทรงจำ...

เจียงลี่เซียน มองดูใบหน้าสตรีที่งดงามราวกับเทพธิดา แต่ดวงตากลับเหี้ยมเกรียมดุจปีศาจ เสิ่นซูหรงหรือ ‘เสิ่นฮองเฮา’ สตรีที่แย่งชิงตำแหน่งที่ควรจะเป็นของนางไป เสิ่นซูหรงทอดมองลงมาที่นางซึ่งกึ่งนั่งกึ่งนอนหมดแรงอยู่ในตำหนักเย็นที่อ้างว้าง

"พี่หญิง... ท่านช่วยฝ่าบาทชิงบัลลังก์ สังหารแม่ทัพหลี่ผู้ซื่อสัตย์ ทำลายเกียรติยศตระกูลตนเองเพื่อชายคนหนึ่ง" เสิ่นซูหรงยิ้มหยันพลางส่งสัญญาณให้ขันทีขยับผ้าขาวในมือ "ตอนนี้ตระกูลเจียงถูกประหารเจ็ดชั่วโคตร ข้อหากบฏปลงพระชนม์อดีตฮ่องเต้... ท่านคิดว่าฝ่าบาทจะเก็บพยานที่รู้เห็นความชั่วร้ายของพระองค์ไว้อีกหรือ?"

"ข้า... ข้าช่างโง่งมนัก!" เจียงลี่เซียนตะโกนสุดเสียง น้ำตาไหลเป็นสายเลือด ความเจ็บปวดที่ลำคอจากการถูกรัดรอยผ้าขาวไม่ได้ครึ่งของความเจ็บปวดที่หัวใจ

ภาพสุดท้ายที่นางเห็นก่อนสติจะดับวูบ คือใบหน้าเย็นชาของเจิ้นอ๋อง หรือฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน ชายที่นางรักสุดหัวใจ แต่เขากลับใช้ความรักของนางเป็นเครื่องมือสังหารบิดาและพี่น้องของนางเอง

เฮือก!...

เจียงลี่เซียนสะดุ้งสุดตัว ร่างกายสั่นเทาพ่นลมหายใจหอบถี่ นางคว้าหมับคอตัวเองตามสัญชาตญาณ... ไม่มีผ้าขาว ไม่มีรอยรัด มีเพียงสัมผัสของผิวเนียนละเอียดและกลิ่นหอมอ่อนๆ ของเครื่องหอมไป่เหอที่นางเคยชอบใช้เมื่อนานมาแล้ว

"คุณหนูใหญ่! ท่านฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ? สงสัยจะตื่นเต้นเกินไปจนเป็นลมหน้ามืด" เสียงใสของอาเถา สาวใช้คนสนิทที่ควรจะตายไปพร้อมกับนางดังขึ้นข้างเตียง

เจียงลี่เซียนมองไปรอบกาย... นี่คือห้องนอนของนางในจวนโหว เครื่องเรือนไม้แกะสลักอย่างดี แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านหน้าต่างไม้ระแนง ทุกอย่างดูสงบสุขจนน่าประหลาดใจ

"อาเถา... วันนี้วันที่เท่าไหร่?" เสียงของนางสั่นพร่า

"วันที่สิบเดือนสามไงเจ้าคะ! นายท่านเจียง ไม่สิ ท่านโหวชนะศึกกลับมาถึงเมืองหลวงแล้วเพิ่งได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นโหวเมื่อเช้านี้เอง ตอนนี้ท่านโหวเตรียมจัดงานเลี้ยงฉลองใหญ่โตเชียวนะเจ้าคะ"

หัวใจของเจียงลี่เซียนกระตุกวูบ... สองปีที่แล้ว!

นางย้อนกลับมาในช่วงเวลาที่รุ่งโรจน์ที่สุดของตระกูลเจียง และเป็นจุดเริ่มต้นของหายนะที่ทำให้นางได้พบกับเขาเป็นครั้งแรก

"คุณหนูรีบแต่งตัวเถอะเจ้าคะ ประเดี๋ยวแขกเหรื่อจะมากันแล้ว ได้ยินว่าเจิ้นอ๋องจะเสด็จมาแสดงความยินดีกับท่านโหวด้วยพระองค์เองนะเจ้าคะ ไม่ใช่ว่าคุณหนูอยากเจอเจิ้นอ๋องหรือเจ้าคะ" อาเถาพูดพลางยิ้มล้อเลียน โดยไม่เห็นแววตาที่เปลี่ยนเป็นเย็นเยียบและเคียดแค้นของเจ้านาย

เจิ้นอ๋อง...

ในชาติที่แล้ว เจียงลี่เซียนเพียงสบตาเขาท่ามกลางหมู่มวลบุปผาก็ตกหลุมรักจนยอมถวายตัวเป็นเบี้ยให้เขาเดิน แต่ในชาตินี้...

"ข้าจะรอพบเขาแน่นอน"เจียงลี่เซียนเค้นเสียงผ่านไรฟันมือบางกำผ้าปูเตียงแน่นจนเส้นเลือดขึ้น

"ดีเลยเจ้าค่ะคุณหนู"

(แต่คราวนี้... ข้าไม่ได้มารอรัก แต่ข้ามารอส่งเขาลงนรกด้วยมือของข้าเอง!) นางคิดในใจ