เกิดใหม่เพื่อหย่าผัวเลว สู้เถ้าแก่เนี้ยยุค80

"ตอนอยู่ไม่เห็นค่า พอเมียขอหย่าดันมาทำเป็นหวงก้าง!"
ชาติก่อน ‘ซูเจียว’ อุทิศหยาดเหงื่อและวัยสาวเพื่อผลักดันสามีจนร่ำรวย แต่สิ่งที่ได้รับตอบแทนคือการถูกทอดทิ้งให้ตายอย่างโดดเดี่ยว เมื่อสวรรค์ให้โอกาสเธอย้อนเวลากลับมาในยุค 80 อีกครั้ง สิ่งแรกที่เธอทำคือ... โยนใบหย่าใส่หน้าผู้ชายเฮงซวย!
เธอสะบัดบ๊อบเดินหน้าสร้างแบรนด์เสื้อผ้า ‘เจียวเหม่ย’ จนกลายเป็นเถ้าแก่เนี้ยผู้ทรงอิทธิพล สวย รวย ร้าย และมีมหาเศรษฐีหนุ่มฮ่องกงมาตามจีบ!
ส่วน ‘หลี่เหยียน’ อดีตสามีผู้เย่อหยิ่งน่ะหรือ? หลังจากถูกเมียน้อยปอกลอกจนล้มละลาย หมดเนื้อหมดตัว เขาก็เพิ่งตาสว่างและรู้ตัวว่าสูญเสียสิ่งที่มีค่าที่สุดไป หมาโบ้ตัวนี้จึงต้องทำทุกวิถีทางเพื่อไถ่บาป... แม้จะต้องเอาชีวิตเข้าแลก หรือเริ่มต้นใหม่จากศูนย์ในฐานะกรรมกรแบกหาม เขาก็ยอม ขอเพียงแค่เธอยอมชายตามองเขาอีกครั้ง!
-------------------------------
“คุณประเมินฉันต่ำไป และคุณก็ประเมินความเลวทรามของตัวเองต่ำไปเช่นกัน การกระทำของคุณ มันยิ่งพิสูจน์ให้เห็นว่าฉันตัดสินใจถูกที่สุดในชีวิตที่เซ็นใบหย่ากับคุณ ผู้ชายที่ไม่มีปัญญาแม้แต่จะสู้กันซึ่งๆ หน้าทางธุรกิจ แต่กลับใช้วิธีสกปรกใต้โต๊ะเพื่อรังแกผู้หญิง... คุณมันน่าขยะแขยงที่สุด”
คำด่าทอที่ตรงไปตรงมาและรุนแรงราวกับค้อนปอนด์ทุบลงกลางแสกหน้า หลี่เหยียนอ้าปากพะงาบๆ พยายามจะหาคำมาเถียง แต่ความจริงทุกอย่างมันมัดตัวเขาแน่นจนดิ้นไม่หลุด เขาใช้วิธีสกปรกจริงๆ และเขาก็ทำไปเพราะความอิจฉาจริงๆ
“เจียวเจียว... ฉัน...” หลี่เหยียนน้ำตาคลอเบ้า ความเย่อหยิ่งทั้งหมดมลายหายไป สภาพของเขาตอนนี้ไม่ต่างจากเด็กน้อยที่ถูกจับได้ว่าทำผิด “ฉันแค่... ฉันแค่ทนไม่ได้... ทนไม่ได้ที่เห็นเธอไปยืนอยู่ข้างผู้ชายคนอื่น ทนไม่ได้ที่รอยยิ้มของเธอไม่ได้เป็นของฉันอีกแล้ว... ฉันทำไปเพราะฉันหึง ฉันรักเธอนะเจียวเจียว...”
“หุบปากสกปรกของคุณซะ” ซูเจียวสวนกลับทันควัน ไร้ซึ่งความปรานีใดๆ “อย่าเอาคำว่า ‘รัก’ มาแปดเปื้อนการกระทำต่ำช้าของคุณ คนรักกัน เขาไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายอดมื้อกินมื้อ คนรักกัน เขาไม่นอกใจไปเช็ดปากให้เลขาหน้าจิ้มลิ้มกลางภัตตาคาร และคนรักกัน... เขาไม่เอาเงินก้อนสุดท้ายไปจ้างคนมาสกัดทางทำมาหากินของคนที่ตัวเองรักหรอก”
หลี่เหยียนสะอึก สะอื้นไห้ออกมาอย่างหมดสภาพ เขายกมือขึ้นกุมหน้าตัวเอง ปล่อยให้น้ำตาลูกผู้ชายไหลรินผ่านง่ามนิ้ว “ฉันผิดไปแล้ว... ฉันมันโง่เอง... ฉันขอโทษเจียวเจียว ฉันขอโทษจริงๆ...”
คำขอโทษที่หลุดออกมาจากปากของผู้ชายที่เคยมองเห็นตัวเองเป็นศูนย์กลางของจักรวาล มันช่างมาช้าเกินไปเสียเหลือเกิน
ซูเจียวมองภาพชายที่กำลังร้องไห้ฟูมฟายอยู่ตรงหน้า ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความสงสารหลงเหลืออยู่ในใจ มีเพียงความโล่งอกที่เธอไม่ต้องทนใช้ชีวิตร่วมกับคนแบบนี้อีกแล้ว
“เก็บคำขอโทษของคุณไว้เถอะค่ะ ฉันไม่ต้องการมัน” ซูเจียวยืดตัวขึ้นยืนหลังตรง ปรับน้ำเสียงให้กลับมาเยือกเย็นดังเดิม “ที่ฉันมาวันนี้ ก็เพื่อจะมาบอกคุณเป็น ‘ครั้งสุดท้าย’ ว่าตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เราสองคน ‘ขาดกันอย่างสมบูรณ์’ ไม่ใช่แค่ในนามของกฎหมาย แต่รวมถึงในความเป็นคนรู้จักด้วย”