จวนแห่งนี้มีเมียเด็กของท่านผู้ตรวจการ

"ข้าแต่งกับเจ้าเพราะท่านปู่ของข้าก่อเรื่องนี้ขึ้นมา ส่วนเรื่องเข้าหอข้าไม่ทำแน่ๆ เจ้าเองก็อย่าหวังความรักจากข้า คุณหนูจางข้าไม่ต้องการให้มีคนรู้เรื่องนี้ หลังจากท่านปู่ไปแล้วข้าจะส่งเจ้าไปอยู่จวนเล็กข้างๆ มีสาวใช้ให้เจ้าสองคน มีบ่าวดูแลจวนให้เจ้าอีกสามคน เงินเดือนยี่สิบตำลึง เจ้าพอใจหรือไม่"
เมื่อต้องมาอยู่ในร่างสตรีอายุ15อีกทั้งแต่งงานกับบุรุษอายุ32แต่ไม่เปิดเผยว่าทั้งคู่เป็นสามีภรรยากัน จางอวี้ถิงคนใหม่จึงไม่ต้องทำตามกฎภรรยาแต่อย่างใด

"แค่กๆๆๆ ใต้เท้า แค่กๆ ข้าป่วยต้องรักษา สมุนไพรต้องใช้เงินซื้อแค่กๆๆๆ ที่ดินจวนเล็กพอมีว่างข้าเลย แค่กๆๆ ปลูกผักพอดีผักงามเกินไปข้าจึงเอาขายที่โรงครัวน่ะเจ้าค่ะก็ๆๆ แต่เหมือนกับโรงครัวไม่ต้องการข้าเลยแค่กๆๆๆๆ"
"แค่ค่าหมอ ค่ายาเจ้าคิดว่าข้าไม่มีปัญญาจ่ายให้เมียตนเองเชียวหรือไงถึงต้องดิ้นรนเพียงนี้"
จางอวี้ถิงแสร้งไอจนตัวโยน ลี่จูลูบหลังให้กับเจ้านายของตนเอง จางอวี้ถิงลูบหน้าอกตนเองก้มหน้ามองพื้น หายใจหอบเหนื่อย หยางหมิงเห็นอาการนางไม่ดีจึงบอกให้นางไปพัก
"เจ้ากลับจวนเล็กไปเถอะ ส่วนผักก็ให้บ่าวไปตัดข้าเหมาทั้งสามสิบแปลงนั่นแหละเจ้าคิดเท่าไหร่"
"ขะ ขอบ แค่กๆ ขอบคุณใต้เท้าเจ้าค่ะ น่าจะตัดกินได้เป็นเดือนอยู่ แค่กๆๆคิดท่านห้าสิบตำลึงแค่นั้นคงไม่แพงเกินไป"
"จางอวี้ถิงเจ้าปล้นข้าอยู่หรือไง สามสิบตำลึงก็คงเยอะไปแล้วกระมัง"
"แค่กๆๆๆ ใต้เท้าเมตตาด้วยข้า ต้องรดน้ำแค่กๆๆๆ คือ"
"เอาล่ะๆ ห้าสิบตำลึงก็ห้าสิบตำลึง ข้าเพิ่งรู้ว่าเมียตัวเองหน้าเงินไม่ใช่น้อย"
หยางหมิงให้ห้องครัวรับผักจากนาง ก่อนจะเดินจากไป เขาไม่รู้ตัวเลยว่าเรียกคนตรงหน้าว่าเมียไปแล้วถึงสามครั้ง