ปฏิบัติการรักฉบับซามอยด์ตาหวาน

เมื่อสถาปนิกหนุ่มสุดเนี้ยบ ต้องมาเลี้ยงหมากับสาวช่างตัดขนสุดเซอร์ กำแพงความเย็นชาที่ว่าหนา...ก็ยังแพ้ดาเมจความน่ารักของ “หนึ่งคนกับหนึ่งตัว” แบบถอนตัวไม่ขึ้น
---------
“ขอกะทิคืนด้วยครับ ผมจะพามันกลับบ้าน”
ชายหนุ่มขยับตัวเข้าไปใกล้ ตั้งท่าจะเอื้อมมือไปคว้าปลอกคอเจ้าตัวแสบ แต่ทันทีที่เขาก้าวเท้าเข้ามาในระยะประชิด กลิ่นหอมหวานเลี่ยนๆ ของวานิลลาและแป้งเด็กที่ตลบอบอวลอยู่ในร้าน พุ่งเข้าปะทะจมูกจนเขาต้องชะงัก
“เดี๋ยว ทำไม...กลิ่นมัน...”
เขามองไปที่กะทิ ขนสีขาวที่เคยเปื้อนฝุ่นตอนนี้ดูสะอาดขึ้นผิดหูผิดตา แถมยังมีกลิ่นหอมฟุ้งลอยออกมาจากตัวมัน—กลิ่นเหมือนขนมเค้กเดินได้
“คุณทำอะไรกับหมาผม คุณฉีดน้ำหอมใส่กะทิเหรอ” คีรีถามเสียงเข้ม
“ฉันแค่เช็ดตัวให้ด้วยผ้าเปียกสูตรอ่อนโยน แล้วก็ลงสเปรย์บำรุงขนแค่นิดหน่อยค่ะ” แป้งหวานตอบหน้าตาเฉย “ตัวเขาร้อนมาก แล้วก็เหม็นสาบแดดสุดๆ ฉันทนไม่ได้หรอกค่ะที่จะปล่อยให้เขานอนสกปรกแบบนั้นในร้านฉัน”
“สเปรย์?” คีรีทำหน้าเหมือนเพิ่งกลืนมะนาวเข้าไปทั้งลูก “ผมเกลียดกลิ่นสังเคราะห์ แล้วนี่กลิ่นวานิลลา ให้ตายเถอะ นี่มันหมานะคุณ ไม่ใช่คัพเค้ก”
“แต่น้องเขาชอบนี่คะ ดูสิ” แป้งหวานพยักพเยิดหน้าไปที่เจ้าตัวปัญหา
กะทิที่นอนแผ่อยู่หลังเคาน์เตอร์เงยหน้าขึ้นมองคีรี แล้วฉีกยิ้มกว้าง มันดูภูมิใจกับกลิ่นตัวใหม่ของตัวเองมาก มันลุกขึ้นสะบัดขนหนึ่งที พรึ่บ! ส่งกลิ่นวานิลลาให้ฟุ้งกระจายใส่หน้าเขาเต็มๆ
“โฮ่ง!” (หอมใช่ม้า!)