อวลรักต้นเหมันต์

อวลรักต้นเหมันต์

"แม่นางหน้าตางดงามปานนี้ เหตุใดสามีของเจ้าจึงปล่อยให้เจ้าบุกน้ำลุยโคลนมาลำบากอยู่ผู้เดียวไม่กลัวว่าความหนาวเหน็บของแม่น้ำจะทำให้ผิวพรรณเจ้ามัวหมองไปหรอกหรือ" เมิ่งอวี่แค่นหัวเราะกับตัวเองเบาๆ
"ข้ายังไม่ได้แต่งออกไปให้ตระกูลใดเจ้าค่ะ จึงต้องตรากตรำหาเลี้ยงชีพด้วยแรงกายของตนเองเช่นนี้"
"อ้อ! ข้านึกว่าโฉมสะคราญเช่นเจ้าคงจะมีชายใดหมายปองจนแต่งเข้าจวนใหญ่ไปเรียบร้อยแล้ว เหตุใดโชคชะตาช่างจึงยังปล่อยให้เจ้าต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวเช่นนี้เล่า" เขาพูดพลางหัวเราะร่า ท่าทางเสเพลนั้นทำให้เมิ่งอวี่รู้สึกไม่ปลอดภัยเอาเสียเลย
"ว่าแต่ บุรุษเช่นข้า เจ้าพอจะพึงใจบ้างหรือไม่" คำถามที่ตรงไปตรงมาทำให้นางหน้าแดงก่ำขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้