เหลียนอวี้ซินยอดหญิงแห่งแคว้นฉิน

"เหลียนอวี้ซิน เจ้าอย่าให้มันมากนักนะ ชิงเอ๋อร์จิตใจดีงามบริสุทธิ์ เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาด่าทอนาง เจ้ามันก็แค่สวะที่ฝึกปราณไม่ได้ ไร้ซึ่งความงดงามและจริตสตรี ข้าทนคบหาเป็นคู่หมั้นกับเจ้าก็ถือว่าให้เกียรติมากพอแล้ว"
เหลียนชิงรีบบีบน้ำตา ร้องไห้สะอึกสะอื้นซบลงที่อกของกวนหยาง
"ซื่อจื่อเจ้าคะ อย่าโกรธพี่หญิงใหญ่เลย เป็นความผิดของชิงเอ๋อร์เองที่ทำให้พี่หญิงใหญ่ขุ่นเคือง ชิงเอ๋อร์ยอมตายเสียดีกว่าหากต้องเป็นต้นเหตุให้พวกท่านผิดใจกัน"
การแสดงงิ้วฉากบีบน้ำตาของเหลียนชิงยิ่งทำให้เหลียนอวี้ซินรู้สึกสะอิดสะเอียน ชาติก่อนนางเคยหลงเชื่อน้ำตาเสแสร้งนี้จนหมดใจ แต่ชาตินี้นางเห็นทะลุปรุโปร่งไปถึงสันดานดำมืดข้างใน
"ชิงเอ๋อร์ เจ้าไม่ต้องมาแสร้งบีบน้ำตาหรอก น้ำตาของเจ้ามันมีค่าแค่กับบุรุษโง่เง่าตาบอดพวกนี้เท่านั้น" เหลียนอวี้ซินตวัดสายตามองกวนหยางและพี่ชายทั้งสามอย่างเหยียดหยาม
"กวนหยาง ในเมื่อเจ้าเชิดชูอนุและบุตรสาวอนุของจวนนี้หนักหนา รังเกียจข้าที่เป็นถึงคุณหนูใหญ่สายตรง ข้าก็จะไม่ทนฝืนใจเจ้าอีกต่อไป"