ผู้ใหญ่บ้านสะท้านรัก

#หมายเหตุ: เรื่องนี้ไรท์จะเขียนบทคำพูดของพระเอกเป็นภา ษาอีสานนะคะ และ จะมีภาษากลางห้อยท้ายให้อีกที เผื่อนักอ่านเราจะได้เข้าใจในเนื้อเรื่องได้มากยิ่งขึ้น ส่วนนายเอก และ บทบรรยาย ไรท์จะเขียนภาษากลางค่ะ

เมื่อคุณชายจากเมืองกรุง ต้องเดินทางมาเจรจาหนี้สินก้อนโตแทนครอบครัว แต่ดันต้องมาต่อปากต่อคำกับผู้ใหญ่บ้านปากร้ายที่มีควายเป็นเพื่อนซี้ งานนี้คนเมืองกรุงจะทำยังไง ถ้าคนปากร้ายจะคิดดอกเป็นตัวและหัวใจแทน
"ขอโทษนะครับ บ้านผู้ใหญ่คมสันต์ไปทางไหนเหรอครับ"
"อ๋อ ผู้ใหญ่คมสันต์ที่หล่อ ๆ หน้าตาดี ๆ นั่นน่ะบ้อ"
(อ๋อ ผู้ใหญ่บ้านคมสันต์ที่หล่อ ๆ หน้าตาดี ๆ น่ะเหรอ)
"สูงประมาณนี้" เขาชี้มือวัดระดับตัวเอง
"เขามีผิวสีแทนหน่อย ๆ หล่อแบบบ้าน ๆ แต่ดูดีหลาย"
(เขามีผิวสีแทน หล่อแบบบ้าน ๆ แต่ดูดีมากนะ)
"ถ้าพูดถึงตัวเองเสร็จแล้ว ก็ช่วยบอกทางด้วยครับ ผมไม่ได้มีเวลามากพอที่จะมาฟังคุณพูดชมตัวเองอยู่แบบนี้"
"ใจฮ้อนแท้คนเมืองกรุงนี่"
(คนกรุงเทพนี่ ใจร้อนจัง)
เขามองสบตาอีกฝ่ายตรง ๆ แล้วพูดชัดถ้อยชัดคำ
"บ่ต้องไปหาไกลดอก"
(ไม่ต้องไปหาที่ไหนหรอก) หยุดนิดหนึ่งก่อนพูดต่อ
"ข่อยนี่ล่ะ ผู้ใหญ่บ้านคมสันต์"
(ฉันนี่ล่ะ ผู้ใหญ่บ้านคมสันต์)
ทันทีที่รู้ว่าคนตรงหน้าคือผู้ใหญ่บ้านคมสันต์ พีรพัฒน์ก็เงียบไปเพียงเสี้ยววินาที จากนั้นริมฝีปากบางก็ยกยิ้มขึ้นนิด ๆ ไม่ ใช่ยิ้มเป็นมิตรแต่เป็นยิ้มท้าทาย สายตาเขากวาดมองตั้งแต่เสื้อยืดเก่า ๆ ที่เปื้อนดิน กางเกงพื้นบ้านสีซีด ไปจนถึงรองเท้าแตะที่มีคราบโคลนติดอยู่ แล้วเขาก็พูดขึ้นชัดถ้อยชัดคำ
"สภาพแบบนี้น่ะเหรอ! คนที่เป็นเจ้าหนี้ของครอบครัวผม"
พีรพัฒน์เอียงคอเล็กน้อย สีหน้าเหมือนกำลังประเมินสินค้า
"แต่งตัวเหมือนชาวบ้านธรรมดาแบบนี้…" เขายักไหล่เบา ๆ ก่อนที่จะพูดต่อ
"ไม่เห็นจะเหมือนคนมีเงินเหลือพอ ให้ครอบครัวผมหยิบยืมตรงไหนเลย"
คำพูดนั้นตกลงกลางอากาศเหมือนก้อนหิน ทำให้บรรยา กาศเงียบลงทันที เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของควายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ จนเจ้าทองดีสะบัดหางแรงขึ้นหนึ่งที เหมือนรับรู้ถึงบรรยา กาศตึงเครียด ที่ผู้มาเยือนพูดดูถูกเจ้านายของมันแบบต่อหน้าต่อตา
ผู้ใหญ่คมไม่ได้ตอบทันที เขาแค่จ้องหน้าอีกฝ่ายนิ่ง ๆ สาย ตาที่เคยมีแววล้อเล่นเมื่อครู่ ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเข้มขึ้น มุมปากกระ ตุกเล็กน้อย เขาเดินเข้าไปใกล้อีกก้าวจนระยะห่างเหลือไม่มากนัก
"ชาวบ้านธรรมดาแล้วมันเป็นจั่งใด๋"
(เป็นชาวบ้านธรรมดาแล้วมันยังไง) เสียงทุ้มต่ำลงอย่างเห็นได้ชัด
"เงินที่พ่อแม่เจ้าหยิบยืมไป มันกะเป็นเงินจากน้ำพักน้ำแฮงชาวบ้านธรรมดาแบบพ่อของข่อยนี่ล่ะ"
(เงินที่พ่อแม่นายหยิบยืมไป มันก็เป็นเงินจากน้ำพักน้ำแรงชาวบ้านธรรมดาแบบพ่อของฉันนี่ไง) เขายกมือขึ้นชี้อกตัวเองเบา ๆ
"เสื้อผ้ามันอาจสิธรรมดา"
(เสื้อผ้ามันอาจดูเหมือนธรรมดา) สายตาคมกริบสบตาพีร พัฒน์ไม่หลบ
"แต่เงินข่อย บ่ได้ธรรมดาเด้อ สิบอกให้"
(แต่เงินของฉันมันไม่ได้ธรรมดานะ จะบอกให้)
พีรพัฒน์ไม่ถอย เขายืนตัวตรงกว่าเดิม
"เบ่งบารมีดีนี่"
ผู้ใหญ่คมหัวเราะในลำคอ
"แล้วเจ้าคิดว่าคนที่เป็นเจ้าหนี้ ต้องใส่สูท ผูกไท ถือกระเป๋าหนังคือเจ้านั่นบ้อ"
(แล้วนายคิดว่าคนที่เป็นเจ้าหนี้ ต้องใส่สูทผูกเนคไท ถือกระเป๋าแพง ๆ เหมือนนายน่ะเหรอ)
เขากวาดตามองชุดหรูของอีกฝ่ายช้า ๆ
"ถ้าแต่งโตดีแล้วสิรวย…ป่านนี้ควายข่อยคงเป็นเศรษฐีไปดนแล้ว"
(ถ้าแต่งตัวดูดีแล้วรวย...ป่านนี้ควายของฉันก็คงเป็นเศรษฐีไปนานแล้ว)
..............
"ผู้ใหญ่บ้านสะท้านรัก" คือเรื่องราวสุดป่วนของ ผู้ใหญ่บ้านคมสันต์ ชายหนุ่มภาคอีสานผู้ใช้ชีวิตเรียบง่ายกลางทุ่งนา ปลูกข้าว เลี้ยงควาย และ มีเจ้าทองดีเป็นเพื่อนคู่ใจ เขาปากร้าย ขวานผ่าซาก ไม่เกรงใจใคร โดยเฉพาะพวกคนเมืองที่เขาเหมารวมว่า "ดีแต่ปาก"
ทว่าความสงบของทุ่งนากลับต้องสั่นสะเทือน เมื่อ พีรพัฒน์ คุณชายจากกรุงเทพถูกส่งตัวมาที่หมู่บ้านเพื่อเจรจาหนี้สินก้อนโตที่ครอบครัวของเขาติดค้างครอบครัวผู้ใหญ่คมอยู่
จากการเจรจาที่ควรจะจริงจัง กลับกลายเป็นสงครามน้ำลายกลางคันนา จากการต่อรองเรื่องเงินทอง กลับกลายเป็นการต่อรองเรื่องหัวใจโดยไม่รู้ตัว เมื่อผู้ใหญ่บ้านปากร้ายต้องมาเจอคุณชายปากดี เรื่องราวระหว่างทั้งสองจะสนุกสนาน และ ปั่นป่วนขนาดไหนกันนั้น....โปรดติดตามกันเลยจ้า
.........
"ถ้าฉันยกลูกชายฉันให้ นายต้องยกหนี้ทั้งหมดให้ครอบ ครัวฉันโดยไม่มีข้อแม้ใด ๆ"
คำพูดนั้นชัดเจนจนเหมือนคำประกาศ พีรพัฒน์เม้มริมฝีปาก แม้เขาจะเข้าใจว่าพ่อกำลังคิดในมุมของผู้ใหญ่ แต่ลึก ๆ ในใจก็ยังรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกนำไปวางอยู่บนโต๊ะต่อรอง
อย่างไรก็ตาม คมสันต์กลับหัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นไม่ได้มีแววไม่พอใจแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันเหมือนกับคนที่ได้ยินเรื่องธรรมดามากกว่า เขาพยักหน้าเล็กน้อย
"เรื่องนั้นบ่มีปัญหาดอกพ่อ"
(เรื่องนั้นไม่มีปัญหาหรอกครับพ่อ)
สำเนียงอีสานยังคงชัดเจน แต่คำตอบนั้นทำให้ทั้งห้องเงียบลง พ่อของพีรพัฒน์เลิกคิ้วเล็กน้อย
"นายเข้าใจที่ฉันพูดใช่มั้ย"
คมสันต์พยักหน้า
"เข้าใจครับ ถ้าพ่อยกลูกให้ข่อย หนี้ยี่สิบล้านข่อยยกให้ทัน ที แบบบ่มีเงื่อนไข"
(เข้าใจครับ ถ้าพ่อยกลูกให้ผม หนี้ยี่สิบล้านผมยกให้ทันที แบบไม่มีเงื่อนไข)
เขาพูดเรียบง่ายเหมือนกำลังพูดถึงเงินไม่กี่พันบาท พีรพัฒน์หันมามองเขาทันที ในแววตามีทั้งความตกใจและความสับสน ส่วนพ่อของเขาก็ยังคงจ้องคมสันต์นิ่ง เหมือนกำลังพยายามอ่านชายหนุ่มตรงหน้าให้ทะลุ
ผ่านไปครู่หนึ่ง คมสันต์ก็ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ ก่อนจะหยิบซองเอกสารออกมา เขาวางมันลงบนโต๊ะกลางอย่างสุภาพ
"ที่จริงแล้ว…มื้อนี้ข่อยบ่ได้ตั้งใจมาแค่เรื่องหนี้สินดอกพ่อ"
(ที่จริงแล้ว...วันนี้ผมไม่ได้ตั้งใจมาแค่เรื่องหนี้สินหรอกครับพ่อ)
เขาพูดพลางเปิดซองเอกสารนั้นออก ข้างในเป็นเช็คธนา คารที่ถูกเขียนตัวเลขเอาไว้เรียบร้อยแล้ว คมสันต์ดันมันไปข้างหน้า
"นี่คือสินสอดที่ข่อยตั้งใจเอามามอบให้พีร"
(นี่คือสินสอดที่ผมตั้งใจเอามามอบให้พีรครับ)
แม่ของพีรพัฒน์เผลอมองเช็คนั้น ก่อนจะอุทานออกมาเบา ๆ
"สิบล้าน…"
ตัวเลขที่เขียนอยู่บนเช็คทำให้ทั้งพ่อและแม่ของพีรพัฒน์ถึงกับนิ่งงัน พีรพัฒน์เองก็อึ้งไปเหมือนกัน เขาหันมามองคมสันต์
"นาย…"
เสียงของเขาเบาแทบเป็นกระซิบ คมสันต์หัวเราะนิด ๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ
"ยี่สิบล้านที่พ่อเป็นหนี้ครอบครัวข่อย ข่อยยกให้เลย ส่วนอีกสิบล้านนี่…"
(ยี่สิบล้านที่พ่อเป็นหนี้ครอบครัวผม ผมยกให้เลยครับ ส่วนอีกสิบล้านนี่...)
เขาหันไปมองพีรพัฒน์ แววตาคมเข้มของเขาอ่อนลงอย่างชัดเจน
"ข่อยให้เป็นสินสอดพีร"
(ผมให้เป็นสินสอดพีร)
เป็นไงล่ะคุญพ่อ… รังเกียจว่าที่ลูกเขยว่าเป็นคนบ้านนอกดีนัก แค่เงินยี่สิบล้าน สามสิบล้าน มันจิ๊บจ๊อยมากสำหรับผู้ใหญ่บ้านคมสันต์ ค่าสินสอดของลูกชายพ่อนั้นมันมากเกินเอาเรื่องอยู่นะ จะเอาหรือไม่เอาดีล่ะ…เศรษฐีบ้านนอกนี่กระเป๋าหนักมากนะพ่อนะ รีบ ๆ ตัดสินใจล่ะ ผู้ใหญ่คมจะได้เปย์ว่าที่เมียแบบหนัก ๆ ซักที