ย้อนเวลามาจีบเนื้อคู่ให้สามี ยุค70

หลินจื่อหรานบุตรสาวนักการเมืองสูงศักดิ์ที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอม แต่เมื่อครอบครัวตกอับจนแทบไม่เหลืออะไร พ่อแม่จึงจำต้องขอร้องโจวเหยียนเฉิงคู่หมั้นในวัยเยาว์ ให้แต่งงานกับเธอเพื่อให้เธอมีที่พึ่งพิงในวันที่ไร้หนทาง

เขาตอบรับ…แต่ไม่เคยรักเธอ

คืนวันแต่งงานจบลงพร้อมกับการจากไปของเขา โจวเหยียนเฉิงมุ่งหน้าสู่ค่ายทหารชายแดน ทิ้งเธอไว้เพียงลำพังในบ้านของครอบครัวเขา สี่ปีเต็มที่เธอใช้ชีวิตในฐานะภรรยาเพียงในนาม เฝ้ารอคอยวันหนึ่งที่เขาจะกลับมา

แต่สิ่งที่เธอได้รับ กลับเป็นข่าวว่าเขากำลังจะแต่งงานใหม่และจะกลับมา…เพื่อหย่ากับเธอ

หัวใจที่เคยเต็มไปด้วยความหวังแตกสลายลงในพริบตา ในคืนแห่งความสิ้นหวัง เธอเลือกจบชีวิตลงด้วยมือของเธอเอง

ทว่าเมื่อเธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอกลับย้อนคืนสู่คืนวันแต่งงาน…วันที่ทุกอย่างยังไม่สายเกินไป ครั้งนี้ เธอจะไม่รักเขาอีกแล้ว เธอจะตอบแทนบุญคุณที่เขาให้ที่พักพิงด้วยการคืนอิสรภาพให้เขา เขารักใคร เธอจะช่วยเขา เขาอยากหย่า เธอจะเป็นฝ่ายขอหย่าเอง

เธอขอเพียงเวลาเพื่อยืนหยัดได้ด้วยตัวเอง

แต่เมื่อภรรยาที่เคยรักเขาสุดหัวใจ กลับกลายเป็นคนแปลกหน้า เมื่อสายตาที่เคยมองเขาด้วยความรัก กลับเหลือเพียงความสงบและห่างเหิน หัวใจของเขากลับเริ่มสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

และครั้งนี้ คนที่ไม่อยากสูญเสียอีกฝ่ายไป อาจไม่ใช่เธออีกต่อไป....

- ตัวอย่างบางตอน -

"คุณหมอจ้าว สวยและใจดีนะคะ"

มือที่เขี่ยไฟของเธอหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้เป็นธรรมชาติที่สุด

"ฉันดูออกว่าเธอเป็นคนดี เหมาะสมกับคุณดีค่ะ"

คำพูดนั้นจบลงพร้อมรอยยิ้มบางบนใบหน้า แต่ในอกของจื่อหรานกลับมีความเจ็บแปลบแล่นขึ้นมาเพียงวูบเดียว เหมือนระลอกคลื่นเล็ก ๆ บนผิวน้ำเกิดขึ้นแล้วก็ดับไป

"อยู่ที่นี่ฉันจะทำงานบ้านทุกอย่างค่ะ ถือว่าเป็นการตอบแทนที่คุณให้ที่พัก" เธอหยุดเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ขอแค่คุณเอ็นดูฉัน…เหมือนน้องสาวคนหนึ่งก็พอ ฉันจะไม่พึ่งพาคุณนานถ้าฉันพอมีลู่ทางเมื่อไหร่ ฉันจะหย่าให้คุณแล้วก็ย้ายออกจากที่นี่ทันที"

------------------------------------------

ร่างบางสั่นสะท้านเมื่อต้องกับอากาศหนาว อีกทั้งผ้าผืนบางก็เปียกโชกแนบไปทั่วร่าง เหยียนเฉิงก้มลงมาใกล้เสียงที่กระซิบข้างหูเธอแหบต่ำ เหมือนอัดกลั้นอารมณ์ที่เดือดพล่านเอาไว้จนอกแทบแตก

"อย่ามายัดเยียดฉันให้คนนั้น…คนนี้ อย่ามาทำเป็นรู้ดีไปกว่าตัวฉันเอง"

จื่อหรานเบิกตากว้าง น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

"ฉันไม่ได้..." เธอพยายามจะอธิบายเสียงสั่น

"และอีกอย่าง..." เหยียนเฉิงใช้สายตาสำรวจไปทั่วร่างบางที่ยังสั่นสะท้าน "ฉันไม่อยากมีน้องสาวแบบเธอ"

คำพูดนั้นเหมือนมีดคมกรีดลึกลงไปในใจ ก่อนที่จื่อหรานจะตั้งหลักได้เหยียนเฉิงก็ปล่อยมือ ร่างบางที่เปียกโชกทรุดกลับลงไปในถังน้ำ น้ำกระฉอกขึ้นมาจนล้นขอบอ่าง

จื่อหรานร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่สองมือกอดตัวเองแน่น สะอื้นจนไหล่สั่น เหยียนเฉิงยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง

"เธอมันจุ้นจ้าน" เขาพูดทิ้งท้ายเสียงแข็ง เต็มไปด้วยความโมโหที่ยังไม่คลาย

- ซื้อใน Web / Android ถูกกว่า IOS