องค์หญิงน้อยวังเย็นป่วนวังหลวง

*"ท่านแม่... อดทนอีกนิดเถิด ข้าจะดูแลท่านเอง"*
นับจากคืนนั้น ความมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้นรอบตัวนาง ต้นไม้เหี่ยวเฉาข้างตำหนักเย็นกลับผลิดอกออกผลเป็นผลไม้รสหวานล้ำ แม้จะเป็นฤดูหนาวที่พืชพรรณควรจะตายสิ้น นกกระเรียนสีขาวมักจะบินมาวนเวียนและทิ้งขนปุยหนานุ่มไว้ให้ เพื่อให้นางนำมาทำเป็นที่นอนอุ่นๆ

แม้แต่นางกำนัลที่ใจร้าย เมื่อพยายามจะเข้ามาตบตีหรือกลั่นแกล้งไป๋หลิน
มือของพวกนางก็จะเกิดตะคริวอย่างรุนแรง หรือไม่ก็ลื่นล้มหัวทิ่มพื้นไปเองอย่างหาสาเหตุไม่ได้ จนพวกนางเริ่มหวาดกลัวและซุบซิบกันว่า "วังเย็นมีอาถรรพ์!"

เก้าเดือนผ่านไป ไป๋หลินในชุดผ้าป่านหยาบๆ ผิวพรรณกลับผุดผ่องยิ่งกว่าตอนอยู่ในตำหนักหลวงเสียอีก พลังทิพย์จากลูกในครรภ์ช่วยหล่อเลี้ยงนางให้งดงามและแข็งแกร่งขึ้น นางนั่งมองพระจันทร์เต็มดวงพลางคิดถึงความแค้นที่ฝังลึก

"เซียวจวิน... ท่านทอดทิ้งข้า ท่านเชื่อคำคนชั่วมากกว่าเมียรัก วันที่ลูกของข้าลืมตาดูโลก วังหลวงแห่งนี้จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป"

พายุเริ่มตั้งเค้าเหนือยอดวังมรณะ สายฟ้าสีทองฟาดลงมาเป็นสาย ท้องฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงชาดชั่วขณะ เป็นสัญญาณบอกเหตุว่า **"เทพธิดาผู้กุมโชคชะตา"** กำลังจะจุติลงมาทวงแค้นให้มารดา และสั่งสอนให้ฮ่องเต้โง่เขลาได้รับรู้ว่าอำนาจที่แท้จริงคืออะไร!