สามก๊ก ฉบับวณิพก ตอน ตั๋งโต๊ะ: ผู้ถูกสาปแช่งทั้งสิบทิศ

ท่ามกลางไอหมอกแห่งสงครามที่มืดมิดปกคลุมแผ่นดินฮั่น...

เมื่อกิเลสหนาพากองทัพมหาประลัยก้าวสู่ใจกลางบัลลังก์มังกร
นามของ "ตั๋งโต๊ะ" จึงถูกจารึกไว้ในฐานะฝันร้ายที่กรีดลึกในใจราษฎร
ทรราชผู้สถาปนาอำนาจล้นฟ้าท้าทายอาเพศดินฟ้า เนรมิตนคร "เม่ย์หวู" ขึ้นบนซากศพและคราบน้ำตา
พร้อมโอบกอดมหาสมบัติและหญิงงามไว้ในอุ้งมืออย่างไม่เกรงกลัวต่อคำสาปแช่งจากทิศทั้งสิบ

เขามีเกราะกำบังที่แข็งแกร่งที่สุดในปฐพีอย่าง "ลิโป้" ยอดขุนศึกผู้สง่างามประหนึ่งเทพเจ้าแห่งสงคราม
ผู้กุมทวนร่ายรำกลางสมรภูมิคล่องแคล่วประหนึ่งแทงลม
และควบอาชา "เซ็กเธาว์" ม้าสีถ่านโชนเพลิงที่ห้อละลิ่วทาบทอดแผ่นดินประหนึ่งสายรุ้ง
แม้กองทัพจากสิบแปดหัวเมืองจะกรีธาทัพมานับแสน ก็มิอาจสั่นคลอนทรราชผู้นี้ลงได้ด้วยศาสตรา

ทว่า... เมื่อสมรภูมิรบเคลื่อนตัวเข้าสู่ห้องหอ และคมดาบพ่ายแพ้แก่หยาดน้ำตา

ท่ามกลางรอยร้าวที่มองไม่เห็น "เตียวเสี้ยน" ดรุณีแรกแย้มผู้มีความงามวิจิตรประหนึ่งจักจั่นทองคำ
ได้ก้าวเข้ามาเป็นหมากตัวสำคัญใน "กลลูกโซ่" ยุทธศาสตร์ที่มิได้หล่อหลอมจากเหล็กกล้า
หากแต่สร้างขึ้นจากสติปัญญาและเสน่หาที่มืดบอด นางต้องใช้ความอ่อนโยนสยบความแข็งกร้าว
และใช้รอยยิ้มแฝงยาพิษเพื่อแทรกกลางความเชื่อใจระหว่างมหาบุรุษผู้กระหายอำนาจกับบุตรเลี้ยงยอดนักรบที่หิวโหยรัก

สมรภูมิที่ไร้ซึ่งกลิ่นคาวเลือดแต่เชือดเฉือนถึงจิตวิญญาณได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
เมื่อความระแวงลุกโชนขึ้นในใจ กงล้อแห่งกรรมจะทำหน้าที่พิพากษาหัวใจมนุษย์อย่างไร?
และท่ามกลางเล่ห์กลที่พันธนาการกันเป็นทอดๆ ใครจะเป็นผู้ชนะในเกมกระดานที่มีแผ่นดินเป็นเดิมพัน?

ขอเชิญทุกท่านร่วมชำแหละก้นบึ้งแห่งสัญชาตญาณมนุษย์ ผ่านปลายปากกาที่สละสลวยสวยงามและลุ่มลึกของยาขอบ ในอีบุ๊กที่จะทำให้คุณรู้ซึ้งว่า... อำนาจที่ได้มาด้วยความมืดบอด สุดท้ายแล้วจะเหลือทิ้งไว้เพียงสิ่งใดให้โลกจดจำ?