รอยรัก (กิ่งใบยอ/ณภัคทองระย้า)

ว่านทำธุระส่วนตรวจเสร็จก็หันไปมองเจ้าวายุที่นอนหลับแก้มยุ้ย ก่อนจะก้มจูบหน้าผากกลม ยอดดวงใจของคนเป็นแม่ลูกเท่านั้นคือพลังที่ทำให้เธอยืนหยัดและต่อสู้กับอุปสรรคในโลกนี้ แต่ก่อนที่ตัวเธอจะปิดไฟเข้านอนก็ไม่ลืมที่จะแอบชะโงกดูหน้าบ้านสักหน่อย เพราะไม่รู้ว่าสองแม่ลูกนั่นคิดไม่ดีขึ้นมาเธอจะได้ระวังตัวทัน
แต่สิ่งที่เห็นกลับไม่ใช่สองแม่ลูก แต่เป็นรถยนต์คันหรูที่มาจอดปิดหน้าบ้านเธอเอาไว้ และว่านก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นรถของเขมทัต
ว่านตัดสินใจโทรเข้าหาโทรศัพท์มือถือที่เขาจดเบอร์ให้เอาไว้ให้ ก่อนจะกรอกเสียงห้วนๆ ลงไป
“ทำไมคุณไม่กลับคะ?”
แม้จะเป็นน้ำเสียงขุ่นๆ ไม่ค่อยพอใจแต่ก็เรียกรอยยิ้มจากใบหน้าคมได้ดีเลย ต่อให้เธอใจร้ายกับเขาแค่ไหน แต่พอเห็นใครลำบากเธอก็มักใจอ่อนไม่เว้นแม้แต่กับเขา
“ก็ผมเห็นเจ้าหมอนั่นมาด้อมๆ มองๆ อยู่ที่หน้าบ้าน...ผมกลัวว่าเขาจะทำร้ายคุณกับลูก”
เขาพูดปด ป้าจิตกับโชคเข้าบ้านตั้งแต่คราวนั้นแล้ว แต่สิ่งที่เขาปดก็ทำให้ว่านเชื่อได้เพราะโชคก็มักจะทำแบบนั้นอยู่บ่อยครั้ง
“เขาไม่กล้าทำอะไรหรอกค่ะ! ประเทศนี้มีกฎหมายนะคะไม่ใช่บ้านป่าเมืองเถื่อน”
แต่ว่านไม่ได้อยากอ่อนข้อให้เขาง่ายๆ ก็เลยต้องตอบแบบนั้น
“แต่ว่านก็เห็นว่าใครกันที่เถื่อน! กว่ากฎหมายจะมาจัดการคนชั่วได้ คุณกับลูกก็คงเละเป็นโจ๊กเข้าแล้ว เชื่อผม! เท่าที่ผมดูจากสีหน้าให้หมอนั่นก็คงไม่เบา ว่าน! คุณไม่ต้องสนใจว่าผมจะอยู่หรือจะไป แค่ให้ผมได้สบายใจว่าคุณกับลูกปลอดภัยดี แล้วพรุ่งนี้เช้าผมจะไปแต่เช้าเลยคุณตื่นมาจะไม่เจอผมตรงนี้เลย”
ถ้อยคำบางอย่างสะกิดให้ใจหาย หญิงสาวสูดลมหายใจลึก เขาดื้อ! เขาเป็นแบบนี้เธอไม่มีวันชนะเขาได้หรอก เงียบเสียดีกว่า
“ตามใจคุณเถอะค่ะ! ฉันคงไปบังคับคุณไม่ได้หรอก”
ว่านวางสายก่อนที่เขมทัตจะออกมาจากรถและมองไปที่หน้าต่าง คนทั้งคู่ประสานสายตาภายในความมืดสลัว ถึงกระนั้นก็พอได้เห็นแววตาของเขาที่ปนความห่วงใยชัด ว่านรีบปิดผ้าม่านและส่ายหัวลบความรู้สึกและสิ่งที่เธอกำลังคิดออกไปให้หมด
เธอจะคิดแบบนั้นไม่ได้นะว่าน เขาก็แค่บังเอิญผ่านมาและรู้ว่ามีเจ้าวายุก็เท่านั้น เธอกับเขามันจบกันไปนานแล้ว และที่สำคัญมันไม่ได้มีสายใยที่ก่อเกิดจากความรักด้วยซ้ำ มันคือความผิดพลาด เธอจำได้ไหมว่ามันคือความผิดพลาด
เสียงหนึ่งในใจกำลังเตือน ก่อนที่ว่านจะล้มตัวลงนอนอย่างกังวลใจ
เขมทัตยืนเฝ้ามองที่ริมหน้าต่างบานนั้นจนกระทั่งไฟดับลง

ฟ้าร้องดังเปรี้ยงป้างสงสัยวันนี้จะมีพายุเข้า ว่านต้องลุกขึ้นมาปิดหน้าต่างอีกครั้ง วันไหนอากาศเย็นไม่ร้อนว่านก็มักจะเปิดหน้าต่างเพื่อรับลมและอากาศบริสุทธิ์จากภายนอก นอนในเครื่องปรับอากาศตลอดก็พลอยอุดอู้เจ้าตัวเล็กของเธออาจจะไม่สบายเอาได้ อากาศธรรมชาติก็ถือว่าเป็นสิ่งบำบัดสิ่งหนึ่งที่ว่านมักจะทำอยู่ประจำ หากวันไหนอากาศร้อนก็จำเป็นแหละที่จะต้องเปิดเครื่องปรับอากาศ เพราะเจ้าตัวเล็กก็ค่อนข้างขี้ร้อนใช้ได้
เพราะเสียงฟ้าที่ร้องโครมครามทำให้ว่านอดเป็นห่วงคนข้างนอกไม่ได้ ป่านนี้ไม่รู้ว่าเขาจะเป็นยังไง ผ่านมาเกือบสองชั่วโมงเข้าไปแล้ว รถยนต์ที่เขาขับดูท่าจะไม่ใช่รถไฟฟ้าแต่เป็นรถที่ใช้น้ำมัน จอดติดเครื่องนานๆ ผลเสียก็อาจจะทำให้ขาดอากาศหายใจ และเป็นอันตรายเหมือนในข่าวได้
แต่ช่างเถอะ! เขาอายุเท่านี้แล้ว คงไม่ปล่อยให้ตัวเองเป็นอะไรไปง่ายๆ หรอก
แต่ถ้าเปิดหน้าต่างนอนในรถก็ไม่แน่ มืดค่ำแบบนี้ยุงอาจจะรุมกัด กลายเป็นไข้เลือดออกชนิดที่รักษาไม่ได้ก็มี ที่เห็นในข่าวกันก็มีเยอะแยะเช่นกัน
โธ่เอ๊ย! ว่าน! เธอจะเป็นห่วงเขาทำไมกันนะ เมื่อก่อนเธอเดินที่อยู่ข้างถนน ไม่เห็นเขาเป็นห่วงเธอเลยนี่นา…
เมื่อหญิงสาวคิดไม่ตกจนแล้วจนรอดสุดท้ายก็ล้มตัวลงนอน แต่ต่อให้ปิดตายังไงก็ปิดไม่ลงซะที มิหนำซ้ำสายฝนที่เริ่มเทลงมา ก็คอยให้เป็นห่วงคนข้างล่างอยู่ร่ำไป เธอใจร้ายมากเกินไปหรือเปล่านะ? หรืออันที่จริงเธอกำลังกลัวใจตัวเองหรือ? สุดท้ายก็ต้องตัดสินใจลุกไปดูอยู่ดี
ไฟหน้ารถสาดแสงสว่างจ้า นั่นหมายถึงว่าเขาคงต้องนอนในรถทั้งคืน หากเปิดหน้าต่างออกมาก็คงไม่แคล้วต้องโดนฝนอีก เอาไงดี?
“คุณเขม!”
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
ทั้งเสียงฝนและเสียงฟ้าร้องทำให้เขมทัตฟังเธอไม่รู้เรื่อง ก่อนจะเปิดกระจกและก้าวลงมาจากรถ แต่ร่มคันเล็กเกินไป จึงไม่ได้ทำให้เขาหลบสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาได้
“เข้าบ้านเถอะค่ะ! คุณนี่ดื้อจริงๆ เลย! ขืนนั่งตากฝนตากแอร์อยู่แบบนี้คุณได้เป็นไข้แน่”
แม้จะเป็นการชวนที่ดุๆ ห้วนๆ แต่น้ำเสียงแบบนี้เขมทัตก็อยากจะฟังมันอีกหลายๆ รอบ ความสุขเล็กๆ พาดผ่านสายตาคม มุมปากหนายกยิ้มด้วยความรู้สึกดี ก่อนจะเดินตามเจ้าของบ้านเข้าไปเงียบๆ

“นี่ค่ะ! เสื้อฉันเองตัวใหญ่สุดคุณน่าจะใส่ได้ ห้องน้ำอยู่ทางโน้นค่ะ แล้วก็ถอดเสื้อคุณมาด้วย ฉันจะไปซักอบให้ ”
เขาอมยิ้มกับคำพูดของเธอ ในความห่างเหินที่สัมผัสได้ถึงความห่วงใยลึกๆ ไม่ว่าว่านจะเต็มใจหรือไม่ แต่เธอก็ไม่ใจร้ายพอที่จะทิ้งเขาไว้นอกบ้านทั้งคืน
“เออ…ให้ผมทำเองดีกว่า รบกวนว่านเปล่าๆ”
แต่สายตาเจ้าของบ้านกลับทำให้เขมทัตยอมทำตามอย่างว่าง่าย โดยไม่กล้าขัดใจเจ้าของบ้าน
ว่านปล่อยให้เขาจัดการตัวเองโดยที่เธอเดินเข้าห้องนอนไป และกลับมาอีกทีพร้อมกับผ้าห่มและที่นอน เธอจัดการเตรียมที่นอนให้เขาเรียบร้อย
“เสื้อของคุณ”
เขมทัตไม่อยากเข้าข้างตัวเองจนเกินไป สิ่งที่ว่านกระทำนั่นเพียงเพราะอยากตอบแทนสิ่งที่เขาช่วยไว้เมื่อตอนเช้า ความหวังของเขาไม่ได้มากเกินไป เพียงแค่ต้องการเจอลูกและเห็นความเป็นอยู่ของเธอดีขึ้นบ้างก็เท่านั้น
“อ่ะ! อ่ะ! แง้…”
เสียงอ้อแอ้ของเจ้าตัวเล็กดังขึ้นทำให้ว่านละทุกอย่างจากเขา และเขมทัตก็เป็นอันรู้เขาสื่อสายตาแค่ให้เธอได้เข้าใจว่าเขาโอเค แต่ด้วยความเป็นคุณพ่อมือใหม่เขาเลยอาจไม่เข้าใจว่าเจ้าตัวเล็กส่งเสียงเพราะอะไร? พลอยนึกไปถึงความเป็นห่วงในอาการเมื่อตอนกลางวัน
ก๊อกๆ
ครูต่อมาเขมทัตเคาะประตูหน้าห้องก่อนที่ว่านจะเปิดแง้มประตูออกมา และมองหน้าเขายังมีคำถาม
“ผมแค่จะถามว่าเจ้าตัวเล็กร้องไห้เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?”
“อ๋อ! ไม่มีอะไรค่ะวายุหิว เป็นปกติของแกอยู่แล้วพอกลางคืนดึกๆ ก็มักจะตื่นมากินนม บางครั้งก็หนึ่งรอบ บางครั้งก็สองรอบกระเพาะของเด็กเล็กๆ กินนมซะเป็นส่วนใหญ่ไม่นานก็ย่อย ท้องก็เลยว่างเร็วนะคะ”
อย่างนี้เองเพราะเขาไม่เคยรู้ ผู้หญิงเพศแม่ส่วนใหญ่จะเหนื่อยในเวลาที่ลูกอ่อนและว่านก็คงเช่นกัน
เขมทัตถอยกลับมาไม่อยากรบกวนเธอต่อและประตูห้องนอนของว่านก็ปิดลง ชายหนุ่มล้มตัวลงนอนที่เบาะลายการ์ตูนนุ่มหอมกลิ่นเด็กอ่อน แน่นอนว่าในโสตประสาทของเขาจะคงฝังจำกลิ่นนี้ได้เป็นอย่างดีที่สุด
รวมทั้งกลิ่นหอมจากเสื้ออ่อนๆ ของแม่เจ้าวายุด้วยที่ทำให้เขาหลับลงอย่างอิ่มเอมหัวใจ