เพราะไม่คิดที่จะรัก

"โอ๊ย!"
แรงกระแทกอย่างจังทำเอา 'ดนตรี' ถึงกับผงะถอยหลัง ส่วนคู่กรณีที่เป็นชายหนุ่มร่างสูงกว่าเขาราว 10 ซม.กลับยืนนิ่งมั่นคงราวกับเสาหิน ทว่าสิ่งที่ทำให้ดนตรีตาค้างไม่ใช่ใบหน้าคมคายภายใต้แว่นกรอบบางนั่น แต่เป็นของเหลวสีน้ำตาลเข้มที่กำลังซึมแผ่ขยายวงกว้างบนเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาของอีกฝ่าย
"เดินไม่ดูตาม้าตาเรือเลยนะ... ดูสิ เลอะหมดแล้ว"
น้ำเสียงนั้นทุ้มต่ำแต่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบหลังเลนส์แว่นตวัดมองรอยคราบกาแฟด้วยความหงุดหงิดที่ปิดไม่มิด
"ผะ...ผมขอโทษครับ! เสื้อคุณเปื้อนหมดเลย เดี๋ยวผมช่วยเช็ดให้ครับ" ดนตรีลนลานรีบล้วงผ้าเช็ดหน้าสะอาดออกจากกระเป๋ากางเกง พยายามจะขยับเข้าไปซับรอยเปื้อนที่หน้าอกกว้าง
มือหนาปัดมือของเขาออกอย่างไม่ใยดี จนดนตรีชะงักกึก
"ไม่ต้องมายุ่ง" 'เมธี' เอ่ยสั้นๆ สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความรำคาญใจ ก่อนจะก้าวฉับๆ เดินผ่านร่างของดนตรีไปโดยไม่แม้แต่จะฟังคำขอโทษซ้ำสอง