เงาชะตาบุปผามาร เล่ม 6

สามราตรีต่อมา ณ บริเวณชายป่าสนใกล้เนินผาหน้าด่านหลงหยากวน แคว้นฉือเหอซานกั๋ว บรรยากาศในยามซวีเงียบเชียบจนน่าขนลุก หลี่อวิ๋นเซวียน ในชุดรัดกุมสีดำสนิทพร้อมหน้ากากอำพรางมิดชิด นั่งซุ่มเฝ้าสังเกตการณ์เคียงข้างองครักษ์เงาคู่ใจอย่าง โม่ฉี และ เฟิงหู่ สองคืนที่ผ่านมาแผนการสืบเรื่องทหารฉือเหอซานกั๋วสิบนายที่ตายปริศนาดูจะไร้ความคืบหน้า ทว่าในใจของพยัคฆ์หนุ่มกลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย... กลิ่นอายของ "ความซวย" และ "แรงดึงดูดประหลาด" ที่มาพร้อมกับเจ้าเด็กปีศาจคนนั้น

จวบจนเข้าสู่ยามจื่อ เสียงฝีเท้าอาชาควบตะบึงดังมาจากทางด้านหลัง หลี่อวิ๋นเซวียน สะกิดเตือนคนของตนทันที เงาร่างหนึ่งควบม้าฝ่าความมืดลัดเลาะภูเขามาจากทางแคว้นหยวนซั่วกั๋ว เมื่อแสงดาวจาง ๆ ส่องกระทบใบหน้า หลี่อวิ๋นเซวียนถึงกับขบกรามแน่นจนเกิดเสียงดังกรอด

"เจ้าเด็กปีศาจหน้ากากกิเลน!" เป็นเจ้าจริงๆ! เด็กชาย (ในคราบจำแลง) ที่สวมหน้ากากไม้สลักรูปกิเลนเขี้ยวเดียว ควบขับเล่ยอวิ๋นที่เขาจำได้แม่นยำ หลี่อวิ๋นเซวียนทะยานร่างออกไปขวางกลางถนน ประหนึ่งพยัคฆ์ร้ายที่รอตะครุบเหยื่อที่เคยฝากแผลเป็นไว้ในใจ

"หยุดอยู่ตรงนั้น! เจ้าเด็กปีศาจ เจ้าทำข้าเจ็บแสบมากนัก วันนี้หากเจ้าทิ้งอาชาอัสนีตัวนี้ไว้แล้วหนีเอาตัวรอดไป ข้าจะถือว่าทำทานไว้ชีวิตเจ้าสักครั้ง!"

จ้าวเสวียนเยว่ในคราบเด็กชายหน้ากากไม้กระตุกบังเหียนเล่ยอวิ๋น ให้หยุดนิ่ง นางเอียงคอมองบุรุษเบื้องหน้าด้วยสายตาหยามหยันพลางหัวเราะร่วนในลำคอที่ฟังดูเยือกเย็นยิ่ง

"อ๋อ... คืนที่ไร้แสงจันทร์ส่องสว่างเช่นนี้ ข้าก็หลงนึกว่าเป็นสุนัขป่าที่ไหนมาเห่าหอนขวางทาง ที่แท้ก็ ‘พี่ชายโคลนตม’ ผู้สูงส่งนี่เอง ผ่านไปเป็นปีฝีมือการสะกดรอยของท่านคงพัฒนาขึ้นสินะ ถึงมาดักรอพบข้าถึงชายแดนเช่นนี้"

"เจ้า! วาจาสามหาวยิ่งนัก! วันนี้จงมารับโทษของเจ้าเสียบัดนี้ โม่ฉี เฟิงหู่ จับมัน!" หลี่อวิ๋นเซวียนเลือดยันหน้า ชักกระบี่ออกจากฝักพุ่งเข้าใส่ทันที

การต่อสู้อีรุงตุงนังเริ่มขึ้นกลางถนนสายเก่า หลี่อวิ๋นเซวียนวาดดาบศิลาครามเป็นวงกว้างหวังจะสยบอาชาอัสนีและตัวเด็กชาย หากทว่าเสวียนเยว่ แม้พลังลี้ลับจะถดถอยแต่เล่ห์เหลี่ยมกลับแพรวพราวเหนือชั้น นางสะบัดบังเหียนเพียงนิด เล่ยอวิ๋นก็ดีดตัวหลบคมดาบอย่างปาฏิหาริย์ ก่อนที่นางจะซัดเข็มเงินเคลือบปราณหยินเข้าใส่ลำตัวของโม่ฉีและเฟิงหู่จนทั้งคู่เข่าทรุดวูบ

หลี่อวิ๋นเซวียนโกรธจนหน้ามืด พุ่งเข้าตะครุบตัวเด็กชายกลางอากาศ ทว่าเสวียนเยว่กลับใช้วิชาตัวเบาอันพิสดารเหยียบไหล่เขาแล้วดีดตัวลอยสูง พร้อมกับสะบัดหัตถ์ปล่อย ‘ผงคันมรณะ’ เข้าใส่หน้าของพยัคฆ์หนุ่มเต็มแรง หลี่อวิ๋นเซวียนพยายามฝืนทนทว่าความคันยิบนั้นแล่นเข้าสู่ประสาทสัมผัสจนเขาเสียหลัก ร่างกำยำถลาล้มลง หน้าคว่ำลงจมปลักโคลนริมทางอีกคราอย่างหมดรูป!

"พี่ชาย... ผ่านไปเป็นปีแล้ว แต่ดูเหมือนฝีมือทื่อๆ ของท่านจะมิได้พัฒนาขึ้นเลยแม้แต่น้อย คงจะเฉกเช่นเดียวกับสติปัญญาของท่านกระมังที่หยุดนิ่งอยู่กับที่ ข้าไม่มีเวลาว่างอยู่เล่นกับท่านหรอก ลาขาดล่ะ พี่ชายโคลนตม!"

เสวียนเยว่ควบเล่ยอวิ๋นพุ่งทะยานข้ามร่างที่ล้มลุกคลุกคลานของเขาไป พร้อมส่งเสียงเย้ยหยันบาดใจ ทิ้งให้หลี่อวิ๋นเซวียนยืนโกรธจนตัวสั่นเทาอยู่กลางถนน มือที่กำโคลนไว้แน่นสั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ที่ผสมปนเป ทั้งโกรธแค้นที่พ่ายแพ้ซ้ำซาก ทั้งเสียหน้าต่อหน้าองครักษ์ ทว่าลึกๆ ในใจ กลับมีความรู้สึก "ตะหงิด" ประหลาดจู่โจมมโนสำนึกอย่างรุนแรง