หมาเด็กของพี่เปรม

"ใครเมียเธอ!" เปรมสินีโพล่งขึ้นเสียงดัง

"ยังจะมาเก่งอีก!" คาเอลสวนกลับ

"รู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังจะโดนมันหิ้วไปน่ะ!"

"ฉันไม่ใช่เด็กอมมือนะ ที่จะยอมให้ใครมาหิ้วไปไหนมาไหนได้!"

"ยังจะเก่งไม่หยุด! ถ้าเคลมาไม่ทันพี่เปรมโดนมันพาไปไหนต่อไหนแล้ว!"

"ถ้าฉันจะโดนใครพาไปไหนต่อไหน มันก็เรื่องของฉัน เข้าใจมั้ย!" เปรมสินีกรีดร้องใส่

"กลับ!" คาเอลสั่งเสียงเข้ม

"ไม่กลับ!"

"พี่เปรม กลับบ้าน!"

"ฉันไม่กลับ! เธอมีสิทธิ์อะไรจะพาฉันกลับบ้าน เธอห่วงฉันเหรอ ห๊ะ! ห่วงฉันเหรอ! ไม่ต้องมาห่วงฉัน ในเมื่อเธอมันก็เลวเหมือนไอ้ผู้ชายคนนั้น ต่อหน้าเธอก็ทำเป็นรักฉัน ลับหลังเธอก็เอาฉันไปนินทากับเพื่อนของเธอ!“

”เธอพนันเรื่องฉันว่าไงล่ะ เธอได้อะไรจากพนันครั้งนี้ เธอได้อะไร!!" เปรมสินีระเบิดอารมณ์ออกมาพร้อมกับฟาดฝ่ามือลงบนหน้าคาเอลอย่างสุดแรงจนหน้าหัน

เพี๊ยะ!!

คาเอลนิ่งงันไปครู่หนึ่ง แต่เขากลับไม่ได้รู้สึกโกรธเลยแม้แต่น้อย เขาดึงร่างบางที่สั่นเทาเข้ามาไว้ในอ้อมกอดอย่างทะนุถนอม ลูบหลังเธอเบา ๆ

"เคลขอโทษ เคลไม่มีอะไรจะแก้ตัว เคลยอมรับผิดทุกอย่าง เคลยอมแล้ว…“

"อย่ามายุ่งกับฉัน!!" เปรมสินีผลักเขาออกอย่างแรงด้วยแรงเฮือกสุดท้ายที่มี แต่เขาก็ดึงเธอเข้ามากอดเหมือนเดิม เธอจึงรัวฝ่ามือใส่หน้าเขาไม่ยั้งด้วยความแค้น

เพี๊ยะ! "ตบนี้ ที่เธอหลอกฉัน!"

เพี๊ยะ! "และตบนี้ ที่เธอบังอาจเอาฉันไปพนันกับเพื่อนของเธอ!"

เพี๊ยะ! "ตบนี้ ที่เธอเข้าหาฉันด้วยความหลอกลวง!"

เพี๊ยะ! "ตบนี้ คือความรักของฉันที่ฉันเคยมอบให้เธอ!"

เพี๊ยะ! ตบนี้ คือตบสุดท้าย ที่ฉันตั้งใจตบเธอให้สาสมกับความแค้นของฉัน!“

เค็นตะยืนมองหน้าคาเอลที่สะบัดซ้ายขวาไปมานับไม่ถ้วนด้วยความสยอง เห็นเพื่อนปากแตกจนเลือดซิบก็อยากจะเข้าไปห้ามแต่ก็กลัวโดนลูกหลง ทว่าพายุยังไม่สงบลงแค่นั้น เมื่อเปรมสินีเดินปรี่เข้าไปหาเค็นตะแล้วจ้องหน้าเขาตาเขม็ง

เพี๊ยะ!!

"ตบนี่ ฉันมอบให้คุณ ในฐานะที่คุณเคยนินทาฉันกับไอ้เด็กบ้านี่!"

เค็นตะถึงกับหน้าหัน มึนศีรษะจนนึกถึงหน้าพ่อหน้าแม่ขึ้นมาทันที เมื่ออยู่ ๆ ก็โดนตบเรียกสติแบบไม่ทันตั้งตัว