ฝูเป่าเจ้าหญิงน้อยคืนบัลลังก์

ท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำเหนือหลังคาพระราชวังต้องห้าม สายฟ้าฟาดลงมาเป็นระยะประหนึ่งมังกรพิโรธ ที่กำลังฉีกกระชากแผ่นฟ้า เสียงฟ้าร้องดังกัมปนาทกลบเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดภายในตำหนักเยี่ยนฉือ สถานที่พำนักของ 'หลินโซวหรง' พระสนมเอกผู้ครองความโปรดปรานสูงสุดและกำลังจะให้ประสูติหน่อเนื้อเชื้อไขมังกรในคืนนี้

"แข็งใจไว้เพคะพระสนม! อีกนิดเดียวเท่านั้นเพคะ!" เสียงของแม่นมจางสั่นพร่า
นางกุมมือหลินโซวหรงไว้แน่น ใบหน้าของพระสนมซีดเผือด เหงื่อกาฬไหลโทรมกาย
ดวงตาที่เคยสุกใสบัดนี้พร่าเลือนด้วยความเหนื่อยอ่อน

ในขณะที่ทุกคนภายในตำหนักจดจ่ออยู่กับการคลอด ด้านนอกประตูตำหนักกลับมีร่างหนึ่งยืนนิ่งประดุจภูตพราย 'หลินกุ้ยเฟย' พระสนมผู้ทรงอำนาจที่สุดในวังหลัง ยืนกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความริษยาอาฆาต

"ข้าจะไม่ยอมให้ลูกของนังแพศยานั่นได้ลืมตาดูโลกในฐานะองค์ชายรัชทายาทเด็ดขาด"
ซ้งกุ้ยเฟยพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้ขันทีคนสนิทที่ยืนถือห่อผ้าสีเหลืองทองอยู่ข้างกาย ภายในห่อผ้านั้นคือร่างไร้วิญญาณของทารกชายที่แอบนำมาจากนอกวังเพื่อแผนการสลับตัวโดยเฉพาะ





เมื่อเสียงร้องอุแว้แรกดังขึ้นท่ามกลางเสียงฟ้าร้อง แม่นมจางอุ้มทารกน้อยที่ผิวพรรณผุดผ่องราวกับหยกสลักขึ้นมาด้วยความปิติ " ยินดีด้วยเพคะพระสนม เป็นพระธิดาเพคะ! องค์หญิงน้อยช่างงดงามยิ่งนัก!"

ทว่าในวินาทีที่ความโชคดีมาเยือน ความอัปยศก็ก้าวเข้ามาพร้อมกัน ประตูตำหนักถูกผลักออกอย่างแรงโดยกลุ่มนางกำนัลของกุ้ยเฟยที่อ้างว่านำยาบำรุงมาให้ ในความวุ่นวายและแสงเทียน
ที่วูบไหวตามลมพายุ แม่นมจางถูกกระแทกจนล้มลง ทารกน้อยถูกกระชากออกจากอ้อมกอดอย่างรวดเร็วและถูกแทนที่ด้วยร่างที่เย็นชืดของเด็กตาย

"กรี๊ดดด! ลูกแม่!" หลินโซวหรงที่เพิ่งฟื้นคืนสติจากการสลบไสลชั่วครู่ พยายามเอื้อมมือไปหาลูก แต่สิ่งที่นางเห็นในอ้อมกอดของแม่นมจางกลับเป็นทารกที่ผิวคล้ำเขียวและไม่หายใจ
"พระสนม... เหตุใด... เหตุใดองค์หญิงถึง..." แม่นมจางหน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทาเหมือนใบไม้ร่วง นางมั่นใจว่าเมื่อครู่เด็กยังร้องไห้เสียงดัง แต่บัดนี้กลับกลายเป็นศพที่แข็งทื่อ

ในมุมมืดของตำหนัก ขันทีชั่วรีบอุ้มองค์หญิงตัวจริงที่ถูกอุดปากไว้ใส่ตะกร้าหวาย แล้วมุ่งหน้าไปยังสระน้ำท้ายอุทยานหลวงตามคำสั่ง
"เจ้าเด็กดวงกุด เกิดมาผิดที่ผิดทางเองนะ อย่ามาโทษข้าเลย"
ขันทีผู้นั้นเหวี่ยงตะกร้าลงสู่กระแสน้ำที่เชี่ยวกรากจากฤทธิ์พายุ ตะกร้าหวายลอยวนไปตามกระแสน้ำที่เย็นจัด ทารกน้อยในตะกร้าไม่ร้องไห้แม้แต่นิดเดียว ดวงตากลมโตสีดำขลับจ้องมองท้องฟ้าที่มืดมิด ราวกับกำลังรอคอยปาฏิหาริย์