หวนคืนบัลลังก์เซียน เล่ม 1

ท่ามกลางหุบเขาเมฆาหมอกที่เคยเงียบสงบและศักดิ์สิทธิ์ของ "สำนักเหมันต์สวรรค์"
คืนนี้กลับปกคลุมไปด้วยบรรยากาศอันหนาวเหน็บผิดปกติ เกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาบดบังแสงจันทร์จนเหลือเพียงความมืดมิดที่น่าสะพรึงกลัว

ภายในหอตำราลับที่ตั้งอยู่ท้ายยอดเขา เสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของเด็กหญิงตัวน้อยดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง "หลินเยี่ย" เด็กหญิงวัยเก้าขวบผู้มีดวงตากลมโตสุกใสราวกับดวงดาว กำลังกอดเข่าคุดคู้ศีรษะพิงผนังหินที่เย็นเฉียบ ร่างกายเล็กๆ ของนางสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

"ศิษย์พี่หญิง... ท่านพาข้ามาที่นี่ทำไมหรือเจ้าคะ? ท่านอาจารย์บอกว่าหอนี้ห้ามคนนอกเข้า..." เสียงเล็กๆ สั่นเครือถามออกไปในความมืด
ฝีเท้าที่หนักแน่นและมั่นคงค่อยๆ ก้าวเข้ามาในทำนองที่น่าขนลุก

"ซ่งอวี้หลัน" ศิษย์พี่หญิงผู้ที่ใครๆ ต่างชื่นชมในความงดงามและกิริยาที่อ่อนหวาน เดินออกมาจากเงามืด ใบหน้าของนางที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มเมตตา บัดนี้กลับบิดเบี้ยวด้วยความริษยาและรังสีอำมหิต

"น้องเล็ก... เจ้าถามโง่ๆ" ซ่งอวี้หลันเค่นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นเยียบ
"เจ้าครอบครองสิ่งที่เจ้าไม่สมควรมี 'ไขกระดูกเซียนบริสุทธิ์' ที่นานปีจะเกิดมาสักคนหนึ่ง แต่มันกลับไปอยู่ในร่างของเด็กกำพร้าไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างเจ้า! เจ้าคิดว่าสวรรค์ยุติธรรมแล้หรือ?"

หลินเยี่ยเบิกตากว้าง "ข้า... ข้าไม่เข้าใจ ไขกระดูกเซียนเป็นสิ่งที่ท่านอาจารย์บอกว่ามันคือพรจากสวรรค์ ข้าไม่ได้แย่งใครมานะเจ้าคะ!"
"แต่มันควรจะเป็นของข้า!" ซ่งอวี้หลันตวาดลั่นจนเสียงก้องไปทั่วหอตำรา

"หากข้าไม่มีกระดูกเซียนนั่น ข้าก็จะเป็นได้เพียงศิษย์เอกธรรมดา แต่หากข้ามีมัน... ข้าจะกลายเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งใต้หล้า! และคืนนี้... สวรรค์จะมอบมันให้ข้า
ผ่านทางเลือดของเจ้า"

ไม่ทันที่หลินเยี่ยจะได้ร้องขอชีวิต ซ่งอวี้หลันสะบัดมือเพียงครั้งเดียว พลังปราณสีม่วงคล้ำที่แฝงไปด้วยกลิ่นอายอัปมงคลก็พุ่งเข้ามัดร่างเล็กๆ ของเด็กหญิงไว้กับแท่นหินเย็นเฉียบ หลินเยี่ยพยายามดิ้นรนแต่แรงของเด็กวัยเก้าขวบมีหรือจะสู้พลังของระดับรวบรวมปราณขั้นสูงได้

ซ่งอวี้หลันหยิบมีดสั้นอาคมที่สลักลวดลายประหลาดออกมา มันคือของวิเศษที่นางแอบทำข้อตกลงลับกับ "เผ่ามาร" เพื่อใช้ในพิธีกรรมต้องห้าม การกลั่นเลาะกระดูกเซียน*
"อย่า... ศิษย์พี่หญิง... ข้าเจ็บ... ปล่อยข้าไปเถอะ..." น้ำตาเม็ดโตไหลอาบแก้มของหลินเยี่ย นางมองคนที่นางเคยเคารพรักเหมือนพี่สาวแท้ๆ ด้วยสายตาตัดพ้อ
"เจ็บงั้นหรือ...ความเจ็บของเจ้าคือบันไดสู่ความเป็นใหญ่ของข้า!"