ด้วยความรักไม่รู้จบ My eternal love for you.

"ผมรู้ว่ามันเร็วเกินไป เร็วเกินกว่าที่ใครจะเชื่อว่าเป็นความรัก" เสียงของเขานุ่ม แต่หนักแน่น ส่วนสายตาก็จริงจังกว่าทุกครั้งที่คุยกัน มินตราเงยหน้ามองคนตัวสูงกว่า หัวใจเธอเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขาเองก็เช่นกัน เจ้าชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าปอดให้ลึกที่สุดเพื่อเรียกความกล้าก่อนที่จะเอ่ยบางอย่างออกมา
"ผมไม่รู้ว่าคำว่ารักควรใช้ตอนไหน แต่ผมรู้ว่าในช่วงเวลาที่เราได้พบและได้เที่ยวด้วยกัน ผมไม่เคยเป็นตัวของตัวเองได้มากเท่านี้มาก่อน ตอนนี้ผมมั่นใจในความรู้สึกของตัวเองแล้วว่าผมรักคุณและผมไม่สนว่ามันจะเร็วไปไหม" คำสารภาพที่เรียบง่าย ไม่มีพิธีรีตรองทำให้มินตราถึงกับนิ่ง มันไม่ใช่การนิ่งไม่ใช่เพราะลังเลแต่เพราะความรู้สึกมันล้นเกินจะพูดทันที ในขณะที่แม็กซิมัสยิ้มบาง ๆ เหมือนคนที่พร้อมจะยอมรับผลลัพธ์ไม่ว่าดีหรือร้าย
"ถ้าคุณจะบอกว่ามันเร็วไป ผมเข้าใจ แต่ผมไม่อยากปล่อยให้วันนี้ผ่านไปโดยไม่พูด"ลมหนาวพัดแรงขึ้นเล็กน้อยเหมือนเร่งจังหวะหัวใจของทั้งคู่เธอก้าวเข้าไปใกล้เขาหนึ่งก้าว
"มันเร็วค่ะ" เธอตอบ "เร็วมากด้วย" เขาหลุบตาเล็กน้อย มินตรามองคนตัวใหญ่กว่าแล้วเอื้อมมือมาจับมือของเขาเอาไว้
"แต่ความรู้สึกมันไม่ได้หมุนไปตามเข็มนาฬิกานี่คะ มันไปเร็วกว่านั้น" แม็กซิมัสเงยหน้าขึ้นทันที เธอมองเขาแล้วพูดต่อ "ฉันไม่รู้ว่าระหว่างคนธรรมดากับเจ้าชายจะมีทางเดินร่วมกันไหมแต่วันนี้ ช่วงเวลานี้ ฉันอยากอยู่ข้างคุณในฐานะผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่ได้เป็นราชนิกูล"

----------------

"ถ้าเราเกิดมาเท่ากัน ทุกอย่างจะง่ายกว่านี้ไหม" เธอส่ายหน้า
"ต่อให้เราเท่ากัน บางครั้งโลกก็ยังไม่ใจดีกับความรักเสมอไป" ความเงียบปกคลุมหิมะโปราปรายลงมาเบา ๆ เขาก้าวเข้ามาใกล้ ใกล้พอให้เธอได้ยินเสียงหัวใจเขา
"ผมรักคุณ"คำพูดสั้น ๆ ไม่มีพิธีการ ไม่มีราชาศัพท์มีเพียงความจริงเธอเงยหน้ามองเขาน้ำตาเอ่อคลอแต่ไม่ไหล
"ฉันก็รักคุณค่ะ ความรักที่ฉันมีให้มันมากพอที่จะไม่ทำให้คุณต้องสูญเสียโลกทั้งใบเพื่อฉัน เราพบกันเพื่อรู้ว่าความรักงดงามเพียงใดไม่ใช่เพื่อครอบครองมันไว้ตลอดไป" แม็กซิมัสยกมือแตะปลายนิ้วเธอเบา ๆ ครั้งนี้ไม่มีการดึงไว้ไม่มีการรั้งเพียงการสัมผัสที่รู้ดีว่าเป็นครั้งสุดท้าย
"ขอบคุณที่ทำให้ผมรู้ว่าความรักมันสวยงามมากแค่ไหน ขอบคุณที่ทำให้ผู้ชายคนหนึ่งได้รัก และได้เรียนรู้ว่า ความรัก ไม่จำเป็นต้องใช้เวลามากเลย ขอบคุณช่วงเวลาที่เราได้อยู่ด้วยกัน ถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ แต่เป็นช่วงเวลาที่ผมมีความสุขที่สุดขอบคุณสำหรับความรักที่คุณมีให้ผมนะมิ้นต์"
"ขอบคุณที่คุณรักฉันค่ะแม็ก" พูดจบหญิงสาวก็ถูกดึงเข้ามาสู่อ้อมกอดของเขาอีกครั้ง น้ำตาของคนรักต่างไหลออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ เขาก้มหน้าลงมาหาเธอและมอบจุมพิตที่แสนหวานให้โดยไม่สนใจเลยว่าคนที่ยืนรออยู่จะรู้สึกอย่างไร มินตรารับจูบนั้นด้วยความเต็มใจ น้ำตาเธอไหลอย่างไม่ขาดสาย ใจจะขาด

**ฝากนิยายด้วยนะคะ**