หวนคืนบัลลังก์เซียน เล่ม 2 (จบ)

"พี่ใหญ่... ทัณฑ์สายฟ้าเก้าชั้นฟ้าไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ท่านเพิ่งคืนพลังมาได้ไม่นาน ร่างกายมนุษย์นี้อาจรับไม่ไหว" หลินเยี่ยเอ่ยด้วยความเป็นห่วง นางพยายามโคจรพลังไขกระดูกเทพเพื่อสร้างม่านคุ้มกันรอบกายเขา

"หากสวรรค์ไร้ใจ ข้าก็จะพิชิตสวรรค์เอง"
โม่อี้จ้องมองไปยังรอยแยกของมิติบนท้องฟ้า ทันใดนั้น แสงสว่างจ้าพุ่งลงมาจากก้อนเมฆ ปรากฏร่างของ "ขุนพลเทพเกราะเงิน" สามนายที่ถือทวนอัสนีร่ายรำอยู่กลางอากาศ พวกเขาคือผู้คุมกฎที่มีหน้าที่จับกุมเทพผู้กระทำผิดกลับไปรับโทษที่แท่นประหารเซียน

"โม่อี้! เจ้าบังอาจละเมิดพันธสัญญา สละวาสนาเทพแล้วยังมาใช้พลังแทรกแซงชะตามนุษย์ จงมอบตัวเสียดีๆ มิเช่นนั้นดรุณีนางนี้จะต้องมอดไหม้ไปพร้อมกับเจ้า!" ขุ
นพลเทพคำราม

*การต่อสู้ท้าทายบัญญัติสวรรค์*
"คิดจะแตะต้องนาง พวกเจ้าคงลืมไปแล้วว่ากระบี่ของข้าคมเพียงใด!"
โม่อี้คำรามกึกก้อง เขาชูมือขึ้นเรียก "กระบี่เทพนฤมิต" สีทองโปร่งแสงออกมาอีกครั้ง พลังของเขาระเบิดออกจนวังหลวงทั้งหลังสั่นสะเทือน เขาพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าปะทะกับขุนพลเทพทั้งสามอย่างดุเดือด เสียงศาสตราเทพกระทบกันดังสนั่นปานฟ้าถล่ม

หลินเยี่ยไม่ยอมอยู่เฉย นางสะบัดขลุ่ยหยกมรกตออกไปกลางอากาศ ขลุ่ยนั้นกลายเป็น "ค่ายกลสายใยสวรรค์" สีเขียวเรืองรองพุ่งเข้าพันธนาการขาของขุนพลเทพไว้ "วิชาประสาน จันทราโอบสุริยัน!" หลินเยี่ยตะโกน

นี่คือวิชาที่พวกเขาเคยฝึกร่วมกันในหุบเขาเมื่อพันปีที่แล้ว หลินเยี่ยส่งพลังไขกระดูกเทพบริสุทธิ์เข้าไปที่แผ่นหลังของโม่อี้ พลังของทั้งคู่รวมเป็นหนึ่งเดียวเกิดเป็นวงล้อแสงสีทองพุ่งเข้าตัดทำลายทวนอัสนีของขุนพลเทพจนแตกละเอียด!

"อึก... พลังของพวกเจ้าเหตุใดจึงกล้าแกร่งเพียงนี้!" ขุนพลเทพกระเด็นถอยหลัง ร่างกายที่เป็นทิพย์เริ่มแตกร้าว
"เพราะพลังของข้าไม่ได้มาจากสวรรค์ แต่มาจากความรักที่พวกเจ้าไม่มีวันเข้าใจ!"
โม่อี้ตวัดกระบี่ครั้งสุดท้าย ส่งคลื่นพลังมหาศาลผลักเหล่าขุนพลเทพกลับเข้าสู่รอยแยกมิติไปชั่วคราว

*การหลบหนีและคำสั่งเสียถึงแผ่นดิน*
แม้จะชนะศึกแรก แต่โม่อี้รู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น ทัณฑ์สวรรค์ของจริงจะรุนแรงกว่านี้สิบเท่า และร่างกายมนุษย์ของเขาเริ่มมีรอยร้าวสีทองปรากฏขึ้นตามผิวหนัง
"เราอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้ว เยี่ยเอ๋อร์ วังหลวงแห่งนี้จะกลายเป็นทะเลเพลิงหากข้ายังอยู่"

โม่อี้หันมามองหลินเยี่ย
"เราต้องกลับไป... กลับไปที่หุบเขาเมฆาเร้นลับ ที่นั่นมีค่ายกลบรรพกาลที่อาจารย์ทิ้งไว้ มันเป็นที่เดียวที่พอจะบดบังรัศมีเทพของเราได้"
ก่อนจะไป โม่อี้ใช้อำนาจจักรพรรดิครั้งสุดท้าย ร่ายมนต์สื่อสารส่งสารถึงขุนนางทั่วแผ่นดิน:
*"ข้าจักรพรรดิหลงเหยียน ขอมอบราชบัลลังก์ให้แก่ อ๋องสิบหก ผู้ที่มีใจเมตตา
นับแต่นี้ข้าจะออกบวชบำเพ็ญเพียรเพื่อสันติสุขของแผ่นดิน ห้ามใครตามหาหรือรบกวน!"*

เขาหยิบตราประทับมังกรโยนลงบนบัลลังก์อย่างไม่ใยดี แล้วโอบอุ้มหลินเยี่ยทะยานร่างหายไปในม่านหมอก

*หวนคืนสู่รวงรัง*
การเดินทางหมื่นลี้ถูกย่นระยะทางด้วยวิชา "ย้ายมิติ" เพียงไม่กี่ชั่วยาม ทั้งสองก็มาถึงหน้าปากทางเข้า หุบเขาเมฆาเร้นลับ สถานที่ที่ความทรงจำทุกอย่างเริ่มต้นขึ้น
บรรยากาศในหุบเขายังคงเหมือนเดิมทุกประการ ต้นท้อพันปียังคงผลิบานรอคอยเจ้าของ หลินเยี่ยน้ำตาไหลพรากเมื่อเท้าสัมผัสพื้นดินที่คุ้นเคย

"กลับมาแล้ว... เรากลับมาแล้วเจ้าค่ะพี่ใหญ่"
"ใช่... บ้านของเรา" โม่อี้ทรุดกายลงนั่งใต้ต้นท้อ ร่างกายมนุษย์ของเขาบัดนี้อ่อนแอลงอย่างมาก แสงสีทองในกายเริ่มกะพริบถี่ขึ้น