พิศวาสเพียงเธอ

ไม่ว่าเวลาผ่านไปกี่ปี หัวใจและร่างกายเขา ปรารถนาเพียงเธอคนเดียว
....
"คุณอธิป" พิมพ์มาดาเรียกชื่อชายตรงหน้าเสียงเบา สีหน้ายังอาบความตกใจ "คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ เอาลูกฉันคืนมาค่ะ"
คำถามนี้พิมพ์มาดาอยากรู้คำตอบ เพราะว่าคำขู่คาเมล่าก้องอยู่ในหัว เธอยื่นมือจะไปอุ้มลูกชายแต่เขากลับถอยหลังไปหนึ่งก้าว
"คุณอธิป ได้โปรดคืนลูกให้ฉันค่ะ ฉันจะกลับบ้าน" สีหน้าเธอตอนนี้บ่งบอกถึงความหวาดกลัว "ฉันจะกลับบ้านค่ะ ฉันอยู่ที่นี่ไม่ได้ ฉันเจอคุณไม่ได้ ได้โปรดส่งลูกคืนนี้ฉันนะคะ"
น้ำตาสาวไหลอาบแก้ม
"น้องภามคือลูกของผม ทำไมผมจะอุ้มไม่ได้"
"ไม่ใช่ค่ะ น้องภามไม่ใช่ลูกของคุณ เป็นลูกของ..." พิมพ์มาดาหยุดค้างวาจา นึกชื่อใครสักคน "เป็นลูกของพี่ว่าน ไม่ใช่ลูกคุณ"
"พี่ว่านที่ว่านี้ คือคนรักของคุณใช่มั้ย ที่คุณหนีผมมาพร้อมกับเงินห้าสิบล้านบาท"
"ใช่ค่ะ ตามนั้นแหละคะ"
"พี่ว่านคนนี้เป็นคนไทยไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมน้องภามถึงหน้าตาเหมือนลูกครึ่งล่ะ ที่สำคัญเหมือนผมมากด้วย ผมเอย ตาเอย จมูกเอย ถอดแบบฉันมาเป๊ะ อีกอย่างถ้าคุณได้เงินห้าสิบล้านมาจริง ทำไมสภาพความเป็นอยู่ของคุณถึงได้เป็นแบบนี้ บ้านก็ต้องเช่า มีแค่รถมอเตอร์ไซร์" พิมพ์มาดาชะงัก ข้อนี้เธอโต้เถียงเขาไม่ได้ รูปลักษณ์หน้าตาจิรันต์ มันบอกทุกอย่าง "ฉันรู้นะแอมว่าเธอกลัวอะไร ฉันรู้เรื่องทุกอย่างหมดแล้ว เรื่องที่คุณย่าทำ ท่านทำให้เราสองคนต้องจากกัน"
พิมพ์มาดาตกใจมากขึ้น หัวใจเต้นแรง นัยน์ตาสาวสั่นไหวชัดเจน