เกิดใหม่ครานี้...ข้าไม่เป็นเมียน้อย

คำโปรย...
"ชาติก่อนข้าตายอย่างอนาถในเรือนร้าง ถูกตราหน้าว่าเป็น 'อนุชั้นต่ำ' ที่ไร้ค่า ลูกในครรภ์ถูกพราก ชีวิตถูกย่ำยีด้วยน้ำมือของเศรษฐีตัณหากลับและฮูหยินใจยักษ์!
เมื่อสวรรค์เมตตาให้ข้าลืมตาขึ้นมาอีกครั้งในวัยสิบหก...
วันที่แม่สื่อกำลังจะก้าวเข้าสู่ธรณีประตูบ้าน! ข้าขอสาบานต่อหน้าฟ้าดิน... เงินสินสอดห้าสิบตำลึงนั่น ข้าจะเปลี่ยนมันเป็นเงินทำศพของพวกเจ้า
เกิดใหม่ครานี้ ข้าจะไม่เป็นเมียน้อยใคร และใครที่เคยทำให้ข้าเจ็บ มันต้องชดใช้คืนเป็นร้อยเท่า!"

“ข้า... ข้าหนาวเหลือเกิน... ขอน้ำสักอึก...”
“น้ำหรือ? หึ! ฮูหยินสั่งไว้ว่าห้ามใครนำอาหารหรือน้ำมาให้เจ้าทั้งนั้น ในเมื่อเจ้ากล้าตั้งครรภ์ตัดหน้าบุตรสาวท่านโหวที่จะแต่งเข้ามาเป็นฮูหยินรอง เจ้าก็ควรจะรู้จุดจบของตัวเองนะอีหนูซืออวี้”
คำว่า ‘อีหนู’ หรือ ‘อนุชั้นต่ำ’ บาดลึกเข้าไปในใจของนาง ใช่แล้ว... ชาตินี้นางเกิดมางดงามแต่ยากไร้ พ่อแม่ถูกความโลภบังตา ขายนางให้เป็นอนุของเศรษฐีหวังเพื่อแลกกับเงินสินสอดเพียงห้าสิบตำลึง นางใช้ชีวิตอยู่ในจวนนี้อย่างหวาดระแวง ถูกฮูหยินใหญ่จิกหัวใช้ราวกับบ่าวไพร่ และเมื่อนางตั้งครรภ์... โชคชะตาก็สั่งให้พระเจ้าพรากลูกของนางไปตั้งแต่อยู่ในครรภ์ด้วยยาขับเลือด และตอนนี้เขากำลังจะพรากชีวิตนางไปเสียด้วย
“ข้า... ข้าขอสาปแช่ง...” ซืออวี้พึมพำ น้ำตาหยดสุดท้ายไหลซึมเข้าไรผม “หากชาติหน้ามีจริง... ข้าจะไม่ขอเป็นเบี้ยล่างให้ใคร... ข้าจะไม่เป็น... เมียน้อย...”