คดียกฟ้องกู้ยืมเงิน

ปัจจุบันปี พ.ศ.2569 คดีกู้ยืมเงิน ถือเป็นคดีแพ่งที่มีปริมาณเข้าสู่การพิจารณาของศาลสูงเป็นลำดับต้นๆ ของประเทศไทย สภาวะทางเศรษฐกิจที่ผันผวนส่งผลให้ประชาชนมีความจำเป็นต้องเข้าถึงแหล่งเงินทุน ทั้งในระบบและนอกระบบมากขึ้น อย่างไรก็ตาม เมื่อเกิดการผิดนัดชำระหนี้และนำไปสู่การฟ้องร้องบังคับคดี กลับปรากฏสถิติการ ยกฟ้อง ในสัดส่วนที่น่าสนใจ ซึ่งส่งผลกระทบโดยตรงต่อความศักดิ์สิทธิ์ของกระบวนการยุติธรรมและสิทธิของผู้มีส่วนได้เสียทุกฝ่าย
ปัญหาหลักของการยกฟ้องในคดีกู้ยืมเงินมักไม่ได้เกิดจากข้อเท็จจริงเรื่องการไม่ได้รับเงินเพียงอย่างเดียว แต่บ่อยครั้งเกิดจาก ความบกพร่องในทางวิธีพิจารณาความและพยานหลักฐาน ตามเงื่อนไขของประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 653 ที่กำหนดให้การกู้ยืมเงินกว่าสองพันบาทขึ้นไปต้องมีหลักฐานแห่งการกู้ยืมเป็นหนังสือลงลายมือชื่อผู้ยืมเป็นสำคัญ ปัญหายอดฮิตที่พบคือ การทำสัญญากู้ยืมที่ไม่สมบูรณ์ การเขียนยอดเงินเกินจริง (ดอกเบี้ยแฝง) หรือการใช้ลายมือชื่อปลอม ซึ่งนำไปสู่การที่ศาลไม่สามารถรับฟังพยานหลักฐานเหล่านั้นได้
ยุคดิจิทัลยังเกิดความซับซ้อนเพิ่มขึ้นจากการกู้ยืมผ่านช่องทางออนไลน์ (Electronic Transactions) ซึ่งแม้กฎหมายจะรองรับการใช้ข้อความทางแชทเป็นหลักฐานแทนหนังสือได้ แต่ปัญหาเรื่องการพิสูจน์ตัวตน (Authentication) และความต่อเนื่องของบทสนทนากลายเป็นช่องว่างสำคัญที่ทำให้โจทก์ไม่สามารถนำสืบให้ศาลเชื่อถือได้ จนนำไปสู่การยกฟ้องในที่สุด
การศึกษาถึงสาเหตุและปัจจัยที่ทำให้ศาลมีคำพิพากษายกฟ้องในคดีกู้ยืมเงิน จึงมีความสำคัญอย่างยิ่งในการถอดบทเรียนเพื่อลดปริมาณคดีที่จะล้นศาลโดยไม่จำเป็น ช่วยให้เจ้าหนี้ตระหนักถึงการจัดทำเอกสารให้ถูกต้องตามหลักนิติวิทยาศาสตร์และข้อกฎหมาย ขณะเดียวกันก็เป็นการ