เสิ่นเจียเกิดใหม่ฟาดทุกคนยุค 1980

"เป็นอะไรไปเจียเจีย ร้องไห้ทำไม ใครรังแกหลาน บอกลุงมาเถอะ"
ถามได้ดีลุงใหญ่เสิ่นเจียพลันยิ้มในใจ
เสิ่นเจียเงยหน้าขึ้น ปล่อยให้น้ำตาไหลอาบสองแก้มอย่างไม่อดกลั้น เธอสะอื้นไห้เสียงดังจนไหล่สั่นสะท้าน
"ลุงใหญ่ ป้าใหญ่คะ ช่วยฉันด้วยค่ะ ฉันไม่อยากไปตายที่เมืองเหนือ"
เสิ่นเจียเอ่ยขึ้นมาทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน ลุงใหญ่และป้าสะใภ้ใหญ่หันมองหน้ากันด้วยความงุนงง ในขณะที่ใบหน้าของหลินซื่อซีดเผือดลงทันตาเห็น ส่วนเสิ่นเจาผู้เป็นพ่อก็ทำตาโตด้วยความตกตะลึง
"พูดเรื่องอะไรกันเจียเจีย ใครจะไปตายที่เมืองเหนือ แล้วทำไมหลานถึงพูดแบบนี้"
ป้าสะใภ้ใหญ่รีบจับมือเสิ่นเจียมากุมไว้แน่น ลูบหลังลูบไหล่ปลอบโยน
เสิ่นเจียปาดน้ำตาลวกๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแต่ฟังชัดเจนทุกถ้อยคำ
"เมื่อกี้ฉันได้ยินคุณน้าหลินคุยกับพ่อในห้องค่ะ คุณน้าบอกว่าเสิ่นชิงสุขภาพไม่ดี ถ้าต้องไปเป็นยุวชนที่เมืองเหนือต้องตายแน่ๆ คุณน้าเลยบังคับให้พ่อมาเกลี้ยกล่อมฉัน ให้ฉันสละงานครูที่โรงเรียนประถมที่แม่แท้ๆ ของฉันฝากฝังไว้ให้ เพื่อยกให้เสิ่นชิงทำแทน แล้วจะให้ฉันไปลงพื้นที่เป็นยุวชนที่เมืองเหนือแทนเสิ่นชิงค่ะ"
"อะไรนะ" ลุงใหญ่ตบโต๊ะเสียงดังลั่นจนถ้วยชาสั่นสะเทือน สายตาดุดันตวัดไปมองเสิ่นเจาและหลินซื่อทันที
หลินซื่อตกใจจนแทบสิ้นสติ เธอไม่คิดเลยว่าเสิ่นเจียที่ปกติเอาแต่ก้มหน้าก้มตาเชื่อฟังและหัวอ่อน จะกล้าเอาเรื่องในบ้านมาแฉต่อหน้าญาติผู้ใหญ่แบบนี้ เธอรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน ปั้นหน้ายิ้มแหย
"ไม่ใช่นะคะพี่ใหญ่ พี่สะใภ้ใหญ่ ฉันไม่ได้บังคับเด็กคนนี้เลย เจียเจียคงฟังผิดไปเอง ฉันแค่ปรึกษากับเหล่าเสิ่นว่าชิงชิงร่างกายอ่อนแอ ถ้าไปเจออากาศหนาวจัดคงไม่รอด เจียเจียเป็นพี่สาวที่แสนดี เธอยินดีเสียสละให้น้องต่างหากใช่ไหมเจียเจีย" หลินซื่อพยายามส่งสายตากดดันไปทางเสิ่นเจีย