กาลนิรันดร์ อัญเชิญรักคืนใจ

"สี่ร้อยปีที่ข้าจองจำตนเองในความเป็นอมตะ... เพียงเพื่อรอพบเจ้าอีกครั้ง ในวันที่คำสาปไม่อาจพรากเราจากกัน"

กรุงศรีอยุธยา, พุทธศักราช ๒๑๗๒

เปลวเพลิงสีแดงฉานลุกโชนท่วมเรือนไทยหมู่ใหญ่ริมน้ำป่าสัก เสียงขื่อคาไม้สักที่ถูกไฟครอกหักสะบั้นดังกึกก้อง สลับกับเสียงกรีดร้องของผู้คนที่หนีตาย ทว่าท่ามกลางนรกบนดินนั้น ชายหนุ่มในชุดขุนนางผู้หนึ่งกลับยืนนิ่งประจันหน้ากับมัจจุราช

'เมฆา' กุมดาบเหล็กน้ำพี้ไว้แน่นจนข้อมือสั่นเทา เลือดสีแดงสดไหลซึมจากบาดแผลฉกรรจ์ที่สีข้าง หยดลงบนพื้นกระดานที่กำลังมอดไหม้ เบื้องหน้าของเขาคือ 'วรเดช' สหายร่วมศึกที่บัดนี้กลายเป็นศัตรูคู่อาฆาต แววตาของวรเดชไม่ได้มีความเป็นมนุษย์หลงเหลืออยู่ มันถูกฉาบไว้ด้วยไอสังหารและคุณไสยมนต์ดำ

"มึงรักนางนักใช่ไหมเมฆา!" วรเดชคำรามพลางชูกริชเงินที่อาบไปด้วยเลือดขึ้นฟ้า "งั้นมึงจงดู... ดูสิ่งที่ความรักของมึงหยิบยื่นให้นาง!"

ในอ้อมแขนของวรเดชคือ 'วาด' หญิงสาวผู้เป็นดวงใจของเมฆา นางสวมสไบสีนวลที่บัดนี้เปื้อนไปด้วยเขม่าควันและคราบเลือด ดวงตาที่เคยสุกใสคลอไปด้วยน้ำตาขณะจ้องมองเมฆาเป็นครั้งสุดท้าย

"พี่เมฆา... ชาตินี้วาดคงวาสนาน้อยนัก" วาดเอ่ยเสียงสั่นพร่า ก่อนจะตัดสินใจดึงกริชจากมือวรเดชมาปักเข้าที่หน้าอกของตนเอง!

"วาด!!! ไม่!!!"

เมฆาแผดร้องสุดเสียง พยายามจะโผเข้าไปหาทว่าอาคมสีดำที่วรเดชร่ายไว้กลับตรึงร่างเขาไว้กับที่ เลือดของวาดกระเซ็นไปโดนอักขระที่วรเดชสลักไว้บนข้อมือของเมฆาโดยบังเอิญ—มันคือวินาทีที่คำสาปทมิฬถือกำเนิดขึ้น

"กูขอสาปแช่งมึง!" วรเดชร่ายมนต์บทสุดท้ายด้วยจิตพยาบาท "ด้วยเลือดของหญิงที่มึงรัก และด้วยวิญญาณที่แตกสลายของกู... กูขอให้มึงเป็นอมตะ! ให้มึงมีชีวิตนิรันดร์เพื่อเห็นคนที่มึงรักตายจากไปทุกภพทุกชาติ มึงจะไม่ได้ไปผุดไปเกิดจนกว่ามึงจะล้างเลือดบนกริชเล่มนี้ได้ด้วยมือของคนเดิมที่มึงรัก!"

สิ้นเสียงคำสาป เรือนไทยทั้งหลังก็ถล่มลงมาทับร่างของคนทั้งสาม...

สี่ร้อยปีต่อมา...

ท่ามกลางแสงไฟนีออนของกรุงเทพมหานครยุคปัจจุบัน ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินฝ่าฝูงชนด้วยท่วงท่าที่ดูแปลกแยกจากยุคสมัย แววตาของเขาดูเหนื่อยล้าและแก่ชรากว่าใบหน้าที่ดูเหมือนคนวัยสามสิบเศษ เขาหยุดยืนอยู่ที่หน้าตู้กระจกของพิพิธภัณฑ์ จ้องมอง 'กริชเงินโบราณ' ที่ตั้งโชว์อยู่ข้างใน

อักขระที่ข้อมือซ้ายของเขาเริ่มเต้นตุบๆ และแผ่ความเย็นยะเยือกออกมาอีกครั้ง

"สี่ร้อยปีแล้วนะวาด..." เมฆาพึมพำกับตัวเอง "ในชาตินี้... เจ้าอยู่ที่ไหน?"

เขารู้ดีว่ากงล้อแห่งกรรมกำลังจะเริ่มหมุนอีกครั้ง และครั้งนี้... มันอาจจะเป็นโอกาสสุดท้ายที่จะจบสิ้นคุกแห่งกาลเวลานี้เสียที