ยอดภรรยาตัวร้าย กับ สามีตาบอดผู้แสนดี

คำโปรย...
"แต่งกับคนพิการแล้วอย่างไร? ในเมื่อข้าคือหมอยาเทวดาพ่วงตำแหน่งนักฆ่ามือหนึ่ง!"
จือเหยียนทะลุมิติมาเข้าร่างคุณหนูโฉดตระกูลจือที่ถูกบังคับแต่งงานกับ 'ท่านโหวตาบอด' ทุกคนหัวเราะเยาะว่านกต่อกับคนพิการช่างสมกันดี... แต่หารู้ไม่ว่า สามีคนนี้ร้ายกว่าที่คิด ส่วนภรรยาก็แสบกว่าที่เห็น!
เตรียมพบกับตำนานยอดภรรยาตัวร้าย กับท่านโหวเจ้าเล่ห์ ที่จะมาล้างบางคนชั่วให้สิ้นซากไปเลย...

หลังจบพิธีส่งตัวเจ้าสาวเข้าห้องหอ จือเหยียนถูกพยุงมานั่งบนเตียงกว้าง กลิ่นเทียนมงคลอบอวลไปทั่วห้อง นางนั่งรออยู่ครู่ใหญ่จนกระทั่งได้ยินเสียงล้อเก้าอี้ไม้บดไปกับพื้น และเสียงฝีเท้าหนักแน่นของบ่าวรับใช้ที่พา "สามี" ของนางเข้ามา
"พวกเจ้าออกไปให้หมด" เสียงทุ้มต่ำ เย็นชา และแฝงไปด้วยความเหนื่อยหน่ายดังขึ้นจากชายหนุ่มผู้นั้น
เมื่อประตูห้องปิดลง ความเงียบปกคลุมไปทั่วบริเวณ จือเหยียนยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติง นางรู้สึกถึงสายตา... ไม่สิ ความรู้สึกเหมือนถูกจับจ้องจากทิศทางที่เขานั่งอยู่ แม้เขาจะมองไม่เห็นก็ตาม
"เจ้าคงผิดหวังล่ะสิ" ฟู่กวนเยี่ยนเอ่ยขึ้น "ที่ต้องมาติดอยู่ในคุกมืดๆ กับคนพิการอย่างข้า หากเจ้าอยากจะด่าทอหรืออยากจะหนีไปตอนนี้ ข้าก็ไม่ห้าม แต่จงรู้ไว้ว่าหากก้าวเท้าออกจากจวนฟู่กวนไป เจ้าจะไม่มีที่ซุกหัวนอนอีก"
จือเหยียนเลิกคิ้วขึ้นภายใต้ผ้าคลุมหน้า นางตัดสินใจยื่นมือขึ้นไปเปิดผ้าคลุมหน้าออกด้วยตัวเองโดยไม่รอให้เขาเป็นคนเปิด (ซึ่งเขาก็ทำไม่ได้อยู่ดี)
สิ่งที่นางเห็นคือชายหนุ่มที่มีใบหน้าคมครามดุจภาพวาด คิ้วกระบี่พาดเฉียงรับกับจมูกโด่งเป็นสัน แต่ดวงตาคู่นั้นกลับไร้ประกาย มันมืดมิดและดูว่างเปล่าราวกับหลุมดำที่กลืนกินทุกสิ่ง เขาดูสูงส่งแต่ในขณะเดียวกันก็ดูแตกสลาย
จือเหยียนขยับตัวลุกลงจากเตียง เดินตรงไปหาเขา ฟู่กวนเยี่ยนชะงักไปเล็กน้อย มือของเขาที่วางอยู่บนที่เท้าแขนเกร็งขึ้นโดยอัตโนมัติ
"เจ้าจะทำอะไร?" เขาถามด้วยเสียงระแวดระวัง
จือเหยียนไม่ได้ตอบ นางเพียงแค่ก้มลงมองใบหน้าของเขาใกล้ๆ จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินผิวแก้มของชายหนุ่ม จากนั้นนางก็ทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด
นางเอื้อมมือไปหยิบลูกพลับมงคลบนโต๊ะข้างๆ เขาขึ้นมา แล้วกัดเข้าคำโต กร้วม!
"คนตาบอด คนขาพิการ แล้วอย่างไร?" นางพูดพลางเคี้ยวลูกพลับอย่างสบายใจ "อย่างน้อยที่นี่ก็มีอาหารดีๆ มีเตียงอุ่นๆ และที่สำคัญที่สุด... ท่านไม่มีทางมองเห็นว่าข้ากำลังทำหน้ากวนประสาทท่านอยู่จริงไหม?"
ฟู่กวนเยี่ยนนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ใบหน้าที่เคยเย็นชาปรากฏร่องรอยของความงุนงง "เจ้า... เจ้าไม่ใช่จือเหยียนที่ข้าเคยได้ยินชื่อมา"
"ชื่อน่ะใช่... แต่ 'ไส้' ข้างในอาจจะเปลี่ยนไปแล้วก็ได้" จือเหยียนยิ้มกว้าง แม้เขาจะมองไม่เห็นแต่เขาก็สัมผัสได้ถึงพลังชีวิตที่แปลกประหลาดจากสตรีผู้นี้
"ฟู่กวนเยี่ยน ต่อจากนี้ไปข้าคือภรรยาของท่าน ใครที่มันเคยรังแกท่าน หรือใครที่มันบังอาจส่งข้ามาที่นี่เพื่อรอความตาย... พวกมันต้องชดใช้ ส่วนท่าน..."
นางโน้มตัวลงไปกระซิบที่ข้างหูเขา
"เตรียมตัวมองเห็นโลกใบนี้ใหม่อีกครั้งได้เลย เพราะข้าไม่ชอบมีสามีที่นอนเป็นผักอยู่บนเตียงหรอกนะ"