เด็กในโอวาทแฝดนรก

ปัง!

เสียงปืนดังสะนั่นขึ้นท่ามกลางความเงียบเชียบของรุ่งสาง ทำให้นิลชญาสะดุ้งสุดตัว หัวใจที่บอบช้ำเต้นระรัวจนแทบกระดอนออกมานอกอก เธอรีบถลาไปที่หน้าต่างกระจกบานยักษ์ ภาพเบื้องหน้าคือวิกรมที่สวมเพียงกางเกงวอร์มตัวเดียว อวดแผงอกกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยข่วนจากเมื่อคืน เขายืนถือปืนพกกระบอกสีเงินวาววับ เล็งไปยังสิ่งมีชีวิตตัวเล็กสีขาวที่กำลังสั่นงันงกอยู่บนสนามหญ้า

"หยุดนะ!"

นิลชญาแผดเสียงก้องห้องก่อนจะวิ่งหน้าตั้งลงลิฟต์ไปโดยไม่สนว่าสภาพตัวเองจะเป็นอย่างไร เสื้อเชิ้ตตัวโคร่งที่คลุมกายอยู่ยับยู่ยี่ ผมเผ้ายุ่งเหยิง และเท้าเปล่าที่เหยียบลงบนหญ้าน้ำค้างแข็งจนเย็นเยียบ

"อย่าทำมัน!"

ร่างบางถลาเข้าไปยืนขวางหน้ากระบอกปืน ระยะห่างระหว่างเธอกับปลายกระบอกปืนเพียงไม่ถึงฟุต แผ่นหลังของเธอปกป้องกระต่ายตัวน้อยที่หูตกด้วยความกลัว นิลชญาจ้องสบตากับดวงตาคมกริบของวิกรมอย่างไม่ลดละ แม้หยาดน้ำตาจะยังคลอเบ้าอยู่ก็ตาม

"ถอยไป!" เจ้าพ่อเอ่ยเสียงเรียบ มุมปากหยักลึกยกยิ้มอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า

"ไม่! มันไปทำอะไรให้คุณ มันก็แค่สิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ที่ไม่มีทางสู้" เธอกางแขนออกปกป้องสุดชีวิต

"นี่! เธอคิดว่าฉันจะยิงกระต่ายงั้นเหรอ"

"คุณมันใจทรามเกินไปแล้ว ทำร้ายฉันยังไม่พอใจใช่ไหม ถึงได้จะรังแกสัตว์อีก!"

วิกรมลดปืนลงเล็กน้อย พลางก้าวเท้าเข้ามาหาช้า ๆ จนอกแกร่งแทบจะชนกับหน้าผากของเธอ กลิ่นดินปืนจาง ๆ ผสมกับกลิ่นอายดิบเถื่อนของเขา ทำให้นิลชญาสั่นไปทั้งตัว แต่เธอก็ไม่ยอมถอย

"เธอก็เหมือนกระต่ายตัวนี้แหละนิลชญา" เขาเชยคางมนขึ้นด้วยนิ้วเรียวยาวที่ยังกรุ่นกลิ่นเขม่าปืน

"…"

"ใสซื่อ อ่อนแอ และน่าขยี้ให้ตายคามือ"

"ถ้างั้นก็ยิงนิลเลยสิ! ยิงให้ตายไปพร้อมกับมันเลย ในเมื่อชีวิตนิลมันก็ไม่มีค่าอะไรสำหรับพวกคุณอยู่แล้วนี่!" วิกรมจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความตัดพ้อและสิ้นหวังของหญิงสาว เขาแค่นหัวเราะออกมาก่อนจะเก็บปืนเหน็บไว้ที่เอวสอบอย่างคล่องแคล่ว

"หึ! ยิงเธอไปก็เสียดายของเปล่า ๆ" เขาโน้มตัวลงมาประชิดใบหูเปรยกระซิบด้วยน้ำเสียงหยอกเย้าทว่าเลือดเย็น

"…"

"ในเมื่อเธออยากปกป้องมันนัก ฉันไว้ชีวิตมันก็ได้ แต่เธอต้องจ่ายค่าไถ่ชีวิตมันด้วยอย่างอื่น แทนกระสุนนัดนี้" นิลชญาชะงัก ลมหายใจอุ่น ๆ ของเขาที่รดต้นคอทำให้เธอขนลุกชัน

"คุณต้องการอะไร"

"ทายดูสิ ว่าคนอย่างฉันต้องการอะไรจากเธอ" วิกรมใช้นิ้วไล้ไปตามรอยช้ำที่มุมปากของสาวน้อยอย่างเบามือแต่แฝงความร้ายกาจ

"จูบเหรอ" นิลชญาถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เธอต่างจากผู้หญิงขายบริการมาก เพราะดูไม่ค่อยจะทันคนเท่าที่ควร

"ได้ไหมล่ะ ถ้าได้ ฉันจะไว้ชีวิตมัน" สาวน้อยไม่ได้ตอบเป็นคำพูด เธอพยักหน้าน้อย ๆ แล้วหันไปมองด้านหลัง ซึ่งกระต่ายเจ้าปัญหากำลังเล็มกินหญ้าอยู่

วิกรมแลบลิ้นออกมา เผยให้เห็นจิวที่เจาะลิ้นเขาสามอัน นั่นทำให้นิลชญาใจสั่น เธอเขย่งปลายเท้าแล้วแลบลิ้นออกมาแตะสัมผัสจิวเหล่านั้นอย่างเชื่องช้า สัมผัสเย็นชืดของจิวโลหะบนปลายลิ้นของวิกรมทำให้หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ มันเป็นสัมผัสที่แปลกใหม่และดิบเถื่อน ต่างจากจุมพิตที่สุขุมและเย็นชาของโกมินทร์โดยสิ้นเชิง หญิงสาวหลับตาลงแน่น

หยาดน้ำตาเม็ดเล็กไหลซึมออกมาขณะที่เธอยอมให้คนใจทรามตรงหน้าตักตวงผลประโยชน์จากริมฝีปากตามใจชอบ เพื่อแลกกับลมหายใจของสิ่งมีชีวิตที่ไร้ทางสู้ วิกรมครางในลำคออย่างพอใจ เขาบดจูบลงไปอย่างหนักหน่วง รสชาติของหยาดน้ำตาและความขมขื่นของนิลชญากลับกลายเป็นเครื่องปรุงรสชั้นดีที่ทำให้เขายิ่งกระหาย ก่อนจะผละออกช้า ๆ มองดูริมฝีปากบวมเจ่อของร่างบางด้วยสายตาของสัตว์ร้าย

"เฮียไม่สอนจูบบ้างเหรอ อ่อนหัดชะมัด"

"งั้นก็ไม่ต้องจูบ"

"มีสิทธิ์ห้ามตั้งแต่เมื่อไร อย่าลืมสิ ฉันเป็นเจ้าของคนใหม่เธอนะ"

วิกรมไม่ได้หยุดเพียงแค่การชื่นชมผลงานของเขาเพียงชั่วครู่ มือหนาเชยคางมนขึ้นบังคับให้สบตาที่เต็มไปด้วยความกระหาย นิ้วหัวแม่มือของเขาคลึงริมฝีปากที่บวมช้ำของเธอแผ่วเบา แต่แฝงไปด้วยคำสั่ง ก่อนจะก้มลงปิดปากอวบอิ่มอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่แค่การตักตวง แต่มันคือการกลืนกิน

จิวโลหะเย็นเฉียบที่ติดอยู่บนลิ้นของเขาตวัดไล้ไปตามไรฟันและโพรงปากหวานล้ำอย่างจาบจ้วง รสชาติคาวเลือดจาง ๆ จากการบดขยี้เมื่อครู่กลับยิ่งโหมไฟในกายของชายหนุ่มให้ลุกโชน เขาบีบคั้นเอวบางเข้าหาตัวจนไร้ช่องว่าง สัมผัสรุกรานนั้นร้อนแรงเสียจนนิลชญารู้สึกเหมือนจะหมดแรง เธอพยายามประคองสติที่เริ่มพร่าเลือน ทว่ายิ่งสั่นสะท้าน วิกรมกลับยิ่งกดจูบหนักหน่วงขึ้น ราวกับจะประทับตราจองว่านับจากวินาทีนี้ ร่างกายของเธอมีเขาเป็นเจ้าของแต่เพียงผู้เดียว

เสียงลมหายใจหอบกระชั้นดังสะท้อนในความเงียบที่แสนอึดอัด นิลชญาขยุ้มสาบเสื้อของคนใจทรามไว้แน่น เธอเกลียดสัมผัสที่จาบจ้วงนี้ แต่ในขณะเดียวกัน ความร้อนแรงที่เขายัดเยียดให้กลับทำให้หัวใจเจ้ากรรมเต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้ มันเป็นความรู้สึกอัปยศที่ปนเปไปกับความซ่านสยิวที่สาวน้อยไม่เคยได้รับจากโกมินทร์

"นายน้อยครับ ให้ผมพาเจ้าพิกเล็ตเข้ากรงเลยไหมครับ" คิมหันต์เดินดุ่ม ๆ เข้ามาถาม โดยไม่รู้เลยว่าเจ้านายกำลังสวีทหวานกับผู้หญิงอย่างว่า ก่อนจะมุ่งตรงไปอุ้มกระต่ายตัวน้อย สัตว์เลี้ยงตัวโปรดของวิกรมขึ้นมาไว้แนบอก พลางเหลือบเห็นซากงูเห่าข้าง ๆ ที่ตายด้วยกระสุนปืน