ท่านแม่เจ้าคะ น้าคนนั้นเป็นชู้กับท่านพ่อเจ้าค่ะ

คำโปรย...
"เป็นเด็กห้าขวบมันเหนื่อยนะเจ้าคะ! ต้องวางแผนล้างแค้น แถมต้องคัดเลือกพ่อใหม่ให้ท่านแม่ด้วย!" อาเป่าไม่ได้เกิดมาเพื่อเล่นตุ๊กตา แต่เกิดมาเพื่อปั่นป่วนหัวใจท่านอ๋องสายโหดกับท่านเศรษฐีสายเปย์ ใครอยากเป็นพ่อคนใหม่ของอาเป่า... ต้องผ่านด่านทดสอบสุดหิน (และอร่อย) ที่อาเป่าตั้งไว้ให้ได้! ส่วนท่านพ่อคนเก่าน่ะหรือ? เชิญไปมีความสุขกับนางมารหน้าเน่าในเหมืองถ่านหินเถอะเจ้าค่ะ อาเป่าไม่ว่าง... อาเป่าจะไปนับทอง!

"นี่มันเรื่องอะไรกัน! ฮูหยินเจ้าคะ ท่านจะทำอะไร!" พ่อบ้านเฒ่าวิ่งวุ่นจนเหงื่อตก
ซูเหยาเดินออกมาในชุดสีแดงเพลิงที่ดูทรงอำนาจ ในมือนางถือรายชื่อสิ่งของ "พ่อบ้าน... ข้าเห็นว่าเครื่องเรือนในจวนนี้เริ่มเก่าและชำรุด โดยเฉพาะแจกันหยกคู่ที่ท่านแม่ทัพรักนักหนา ข้ากลัวว่ามันจะนำโชคร้ายมาให้ครอบครัว เลยจะส่งกลับไปซ่อมแซมที่ตระกูลเจียงสักหน่อย"
"แต่... แต่นั่นมันของประดับห้องโถงใหญ่นะเจ้าคะ!"
"ของประดับที่ซื้อด้วยเงินสินเดิมของข้า... ข้ามีสิทธิ์จัดการมิใช่หรือ?" ซูเหยาปรายตามองด้วยสายตาเย็นเยียบจนพ่อบ้านหุบปากฉับ
อาเป่ายืนกอดอกอยู่ข้างๆ พลางชี้นิ้วสั่งการ "นั่นด้วยเจ้าค่ะ! พรมทอมือผืนนั้นขี้ฝุ่นเยอะจัง ขนไปซักที่บ้านท่านตาด้วยนะเจ้าคะ... อ้อ! ม้าหินอ่อนที่สวนหน้าห้องหนังสือท่านพ่อด้วย ดูท่าทางมันจะหนาว เอาไปไว้ในคลังตระกูลเจียงให้หมดเลยเจ้าค่ะ!"
ขณะที่การขนย้ายกำลังเป็นไปอย่างคึกคัก เซี่ยเหวินตงที่เพิ่งกลับมาจากค่ายทหารก็ต้องอ้าปากค้างเมื่อเห็นสภาพจวนที่ 'ว่างเปล่า' ลงเรื่อยๆ
"ซูเหยา! นี่เจ้าทำบ้าอะไร!" เหวินตงลงจากม้าแล้ววิ่งเข้ามาหาภรรยาด้วยโทสะ "เจ้าจะขนของออกไปทำไมหมดจวนเช่นนี้! ข้าจะรับแขกบ้านแขกเมืองอย่างไร!"
ซูเหยาหันมามองสามีช้าๆ รอยยิ้มเบาบางประดับบนใบหน้า "ท่านพี่... ข้าเพียงแต่เห็นว่าจวนนี้มัน 'สกปรก' เกินไป มีทั้งกลิ่นชู้ กลิ่นคาวเลือดของหญิงแพศยา ข้าเลยอยากเอาของของข้าออกไปทำความสะอาดให้หมด เผื่อว่าความเป็นสิริมงคลจะกลับมาสู่จวนนี้บ้าง"
"แต่นี่มันเกินไป! แม้แต่โต๊ะเขียนหนังสือข้าเจ้าก็ขนไปงั้นหรือ!"
"โต๊ะตัวนั้น... ท่านพ่อข้าเป็นคนสั่งทำจากไม้หอมหมื่นปีเพื่อเป็นของขวัญแต่งงานให้ข้าเจ้าค่ะ" ซูเหยาตอบเสียงเรียบ "ในเมื่อท่านพี่ใช้มันเป็นที่ 'นัดพบ' กับหรงเอ๋อร์ ข้าก็คิดว่าไม้หอมๆ คงกลายเป็นไม้เหม็นไปแล้ว ข้าจะเอามันไปเผาทิ้งเจ้าค่ะ!"
เหวินตงหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายและโมโห "เจ้าประชดข้า! เจ้ากำลังบีบคั้นข้าด้วยเรื่องเงิน!"
"ท่านพ่อเจ้าขา อย่าดุท่านแม่สิเจ้าคะ" อาเป่าวิ่งเข้าไปกอดขาบิดา แสร้งทำหน้าเศร้า "ท่านแม่เสียใจมากนะเจ้าคะที่ท่านพ่อรักน้าหลิวจนยอมยกเงินในหีบให้นางไปปรนเปรอชู้... ท่านแม่เลยต้องประหยัด ขนของไปขายหาเงินมาเลี้ยงอาเป่าไงเจ้าคะ ท่านพ่อไม่มีเงินเลี้ยงอาเป่าแล้วใช่ไหมเจ้าคะ?"
คำพูดของอาเป่าทำให้ทหารและบ่าวไพ่ที่อยู่แถวนั้นเริ่มซุบซิบกัน
'จริงด้วย... ท่านแม่ทัพเลี้ยงชู้จนเงินหมดเรือน ฮูหยินเลยต้องขนของขาย' 'น่าสงสารฮูหยินจริงๆ ทุ่มเทให้ตั้งเท่าไหร่ แต่สุดท้ายสามีกลับนอกใจ'
เหวินตงได้ยินเสียงซุบซิบก็แทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี "อาเป่า... พ่อไม่ได้ยากจนขนาดนั้น! ซูเหยา... หยุดขนของเดี๋ยวนี้ ข้าสั่งในฐานะเจ้าบ้าน!"
ซูเหยาหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ "ท่านพี่เจ้าคะ... นี่คือบัญชีหนี้สินที่ท่านหยิบยืมเงินจากร้านค้าตระกูลเจียงไปใช้ในราชการตลอดห้าปีที่ผ่านมา รวมเป็นเงินแปดแสนตำลึงทอง... หากท่านพี่อยากให้ข้าหยุดขนของ ท่านพี่ก็แค่คืนเงินก้อนนี้มา ข้าจะวางของทุกชิ้นไว้ที่เดิมทันทีเจ้าค่ะ"
"แปดแสนตำลึงทอง!" เหวินตงอุทาน "ข้าจะไปมีเงินก้อนใหญ่ขนาดนั้นตอนนี้ได้อย่างไร!"
"นั่นสินะเจ้าคะ..." ซูเหยาพับสมุดบัญชีเก็บ "ในเมื่อไม่มีเงินคืน... งั้นข้าขอยึดของที่เป็นของข้ากลับคืนไปก่อน ส่วนเรื่อง 'หนังสือหย่า' ข้าจะให้คนส่งตามไปทีหลังเจ้าค่ะ"
"หย่า? เจ้าจะหย่ากับข้าเพราะเรื่องแค่นี้งั้นหรือ!" เหวินตงคำราม
"เรื่องแค่นี้?" ซูเหยาจ้องตาเขม็ง "การที่ท่านลอบคบชู้กับน้องสาวข้า วางแผนให้ข้าตาย และทำลายความรักที่ข้ามีให้ท่าน ท่านเรียกว่าเรื่องแค่นี้งั้นหรือ? เซี่ยเหวินตง... ท่านดูถูกข้าเกินไปแล้ว!"