พ่ายสวาทพ่อเลี้ยง​จอมบงการ

เขาเห็นเธอมาตั้งแต่ยังวิ่งเล่นในไร่ส้ม... แต่ในวันนี้ "พลับพลึง" ไม่ใช่เด็กหญิงตัวน้อยอีกต่อไป
สำหรับ "พ่อเลี้ยงวิวิศน์" เจ้าของไร่ส้มผู้ทรงอิทธิพล ความเอ็นดูที่เคยมีได้มอดไหม้กลายเป็นความกระหายที่จะครอบครอง เมื่อดอกไม้ดอกงามบานสะพรั่งอยู่ตรงหน้า มีหรือที่คนอย่างเขาจะปล่อยให้หลุดมือไปถึงคนอื่น?
ต่อให้ต้องรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัว หรือทำลายกำแพงความกลัวของเธอจนสิ้นซาก เขาก็จะทำ

+? +? +? +? +? +? +?

สิ้นเสียงคำประกาศกร้าวที่เต็มไปด้วยความเอาแต่ใจ ริมฝีปากหยักลึกก็ฉกวูบลงมาปิดกั้นเสียงประท้วงของพลับพลึงในทันที จูบครั้งนี้ไม่ใช่การหยั่งเชิงเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แต่มันคือการรุกรานอย่างหนักหน่วงและโหยหา ราวกับทำนบความอดทนที่เขาสั่งสมมานับสิบปีได้พังทลายลง
วิวิศน์ตวัดวงแขนแกร่งยกร่างบางขึ้นจากพื้น พลับพลึงตกใจจนต้องรีบวาดแขนโอบรอบคอเขาไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ พ่อเลี้ยงหนุ่มก้าวฉับๆ ตรงไปยังห้องนอนใหญ่ที่กว้างขวางและมิดชิดที่สุดบนเรือนไม้สัก ก่อนจะวางเธอลงบนเตียงกว้างอย่างไม่เบานักแต่ก็แฝงความทะนุถนอมในแบบของเขา
วิวิศน์กระซิบพร่าชิดริมหูที่แดงซ่าน "อย่าร้อง... อย่ากลัว... เพราะต่อให้เธออ้อนวอนจนน้ำตาหมดตัว ฉันก็ไม่มีวันหยุดจนกว่าจะได้ฝังรอยรักไว้ทั่วตัวเธอ พลับพลึง"
มือหนาทำหน้าที่อย่างรวดเร็วและช่ำชอง เสื้อผ้าชุดชาวไร่ที่ดูเกะกะถูกขจัดออกไปจนเหลือเพียงผิวขาวนวลเนียนที่ต้องแสงแดดรำไรจากบานหน้าต่าง พลับพลึงพยายามจะยกมือขึ้นปกปิดร่างกายด้วยความกระดากอาย แต่กลับถูกวิวิศน์รวบข้อมือทั้งสองข้างไว้เหนือหัวด้วยมือเดียว
"สวย... เธอสวยกว่าที่ฉันจินตนาการไว้เสียอีก"
สายตาคมกริบกวาดมองร่างงามประหนึ่งจะตีตราจองทุกตารางนิ้ว เขาไม่รอช้าที่จะโน้มกายลงไปมอบสัมผัสที่จัดหนักตั้งแต่เริ่มต้น บทรักของวิวิศน์นั้นดุดันและเร่าร้อนเหมือนพายุฤดูร้อนที่พัดถล่มไร่ส้ม สัมผัสจากฝ่ามือร้อนระอุและริมฝีปากที่รุกล้ำไปทั่วทรวงอกและหน้าท้องแบนราบ ทำเอาพลับพลึงบิดเร้าด้วยความซ่านสยิวที่พุ่งพล่าน
"พะ...พ่อเลี้ยง... พลับพลึงเจ็บ... อื้อ..."
วิวิศน์พรมจูบซับหยาดน้ำตาที่หางตาของเธออย่างอ่อนโยนขัดกับความรุนแรงเบื้องล่าง "อดทนหน่อยนะคนดี... ความเจ็บนี้มันคือหลักฐานว่าเธอเป็นของฉัน และหลังจากนี้... ฉันจะทำให้เธอมีความสุขจนลืมโลกภายนอกไปเลย"
เขารุกคืบอย่างหนักหน่วงด้วยจังหวะที่เปี่ยมไปด้วยพละกำลังของชายหนุ่มวัยฉกรรจ์ พลับพลึงที่เพิ่งเคยพานพบกับความสัมพันธ์ลึกซึ้งเป็นครั้งแรกถึงกับสติพร่าเลือน ความดิบเถื่อนของพ่อเลี้ยงวิวิศน์ทำเอาเธอแทบขาดใจ แต่ในขณะเดียวกันเขาก็ป้อนความหวานล้ำที่ทำให้เธอเผลอไผลไปกับรสสวาทที่เขาจงใจยัดเยียดให้