เตียงลับหลังใบหย่า

เขาแต่งงานกับเธอเพราะประชดรักเก่า
และหย่ากับเธอทันทีที่ครอบครัวของเธอล้มละลาย
มันควรจะจบลงแค่นั้น…
แต่ผู้ชายคนนั้นกลับเดินกลับมาในชีวิตเธออีกครั้งในวินาทีที่เธอเข้าตาจน
พร้อมข้อเสนอที่ทำให้เธอเจ็บยิ่งกว่าเดิม นั่นคือเสนอให้เธอเป็นเมียลับ ๆ ของเขา
ห้ามเปิดเผยตัวตนให้ใครรู้แม้กระทั่งครอบครัว
เขาใช้เงินซื้อเธอ ใช้คำพูดดูถูกเธอ และทำเหมือนเธอไม่มีค่าอะไรเลย จนกระทั่งวันที่เธอเลือกจะเดินออกไป
ทิ้งไว้เพียงบ้านที่ว่างเปล่าและป้ายประกาศขายที่หน้าประตู ครั้งนั้นเองที่เขาเพิ่งรู้ว่า
ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่า "ซื้อได้ด้วยเงิน"
กำลังหายไปจากชีวิตเขาตลอดกาล
+++ ไม่มีนอกกาย ไม่มีนอกใจ จบแฮปปี้

ชายหนุ่มผละจากตัวเธอเพื่อถอดเสื้อผ้าของเขาออก โดยไม่ได้บอกว่าเขาทำแบบนี้เพราะคิดถึงเธอเหมือนที่เธอคิดถึงเขาหรือมีเพียงแค่ความรู้สึกใคร่ เหมือนที่ผู้ชายต้องการทำกับผู้หญิงอย่างเดียว เมื่อเขาถอดเสื้อผ้าตัวเองออกจนหมดแล้วจึงตามร่างเข้ามาหา คราวนี้นลินีเบี่ยงตัวหลบ
"อย่าค่ะ เราสองคนไม่ได้เป็นสามีภรรยากันแล้วนะคะ" นลินีเสียงสั่น แววตาของเธอเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก แต่เขาเหมือนจะไม่ฟังอะไร ทำเพียงแค่รวบสองมือเธอให้ไปขึงตึงเหนือศีรษะด้วยมือข้างเดียวและใช้มืออีกข้างปลดกระดุมเสื้อเธอ "พี่กวินทร์ฟังกันบ้างสิคะ"
"ต้องการเงินไม่ใช่เหรอ แค่สิบครั้งเธอก็ได้เป็นล้านแล้วนะ คิดดูให้ดีสิ"
"แค่ความใคร่เท่านั้นเหรอคะที่พี่ต้องการระบายออกกับน่าน" หญิงสาวมองจ้องตาเขา น้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ไหลริน
"ใช่ ฉันไม่รู้จะไปลงกับใคร ไม่ชอบเที่ยวผู้หญิง กลัวติดโรค แล้วตอนนี้ฉันก็ยังไม่ได้คบกับใคร" ชายหนุ่มบอกง่ายๆ แต่เป็นประโยคที่เหมือนเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงมาบนหัวใจเธอ
"แล้วผู้หญิงที่ออกงานกับพี่ล่ะคะ ทำไมไม่ไปทำกับเขา"
"หมายถึงดาวิกาน่ะเหรอ เขาไม่ได้ใจง่ายขนาดที่ฉันจะทำอะไรกับเขาได้ก่อนแต่งงาน" กวินทร์บอกเพียงเท่านั้นเสื้อผ้าบนตัวเธอก็หลุดออกไปจากกาย นลินีเจ็บทั้งกายและใจเกินกว่าจะต่อต้าน เธอปล่อยให้เขาตักตวงความสุขบนร่างกายเธอ โดยที่ตอนนี้ความรู้สึกหวามไหวที่มันเกิดขึ้นในตอนแรกบินหายไปแล้วกับคำพูดทำร้ายจิตใจเธอจากเขา
เขาพูดถูก ตอนนี้เธอกำลังต้องการเงิน เพราะเจ้าตัวเล็กในท้องยังต้องกินต้องใช้อีกมากกว่าจะโต ครั้งละหนึ่งแสนบาท ไม่มีโสเภณีที่ไหน จะได้ค่าตัวราคานี้กันง่าย ๆ เธอควรจะดีใจที่ยังเป็นที่ต้องการของผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อของลูก เสียตัวให้เขาก็ยังดีกว่าเสียตัวให้คนอื่น