อิ่มท้องครองใต้หล้า เล่ม 3 (61-90 )

บทที่ 75 สัญญาตัดขาดและพายุกลางใจจอมทัพ

กลุ่มควันสีขาวจางๆ ยังคงลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือพื้นดินที่ชุ่มโชก กลิ่นไอความร้อนจากเพลิงป่าปะทะกับความเย็นเยือกของหยาดน้ำที่เพิ่งมอดดับลง สร้างบรรยากาศที่พร่ามัวราวกับความฝัน ทว่าความจริงที่กำลังปรากฏเบื้องหน้ากลับชัดเจนเสียจนมู่หลันรู้สึกหายใจติดขัด

บนพื้นดินที่เปียกชื้น บุรุษร่างสูงใหญ่ในชุดชาวยุทธ์ยืนตระหง่านอยู่กลางวงล้อมของชาวบ้านที่กำลังส่งเสียงฮือฮา ในอ้อมแขนของเขามีก้อนแป้งน้อยเสี่ยวเปาเปาที่พยายามจะเอาหน้าซุกเกราะเหล็กแสร้งทำเป็นออดอ้อนหวังจะได้กินซาลาเปาเพิ่ม

"อาหลง! เจ้าจริงๆ ด้วย! สวรรค์มีตาแท้ๆ!"

เสียงของชาวบ้านดังขึ้นหลังจากได้เห็นเขาเต็มตา

"สี่ปีก่อน มีข่าวส่งมาว่ากองทัพชายแดนถูกตีแตกยับเยิน ใครต่อใครต่างบอกว่าเจ้าตายในสนามรบไปแล้ว ชาวหมู่บ้านจินเฟิงถึงกับทำพิธีศพไร้ร่างให้เจ้า ไฉนเจ้าถึงเพิ่งกลับมาเอาป่านนี้! แล้วเจ้าหายไปอยู่ที่ใดมาตั้งหลายปี!"

เว่ยหลงยืนนิ่งงัน นัยน์ตาสีรัตติกาลลึกล้ำกวาดมองใบหน้าที่คุ้นตาอย่างเลือนลางของชาวบ้าน ความปวดร้าวที่ศีรษะเริ่มจู่โจมเขาอีกครั้งราวกับมีเข็มพันเล่มทิ่มแทง

‘หายไปไหนรึ...’ เขาถามตัวเองในใจ ท่ามกลางภาพความทรงจำที่เป็นเพียงเศษเสี้ยวของกองเพลิง สงคราม และความอ้างว้างในแดนเหนือ

"ข้า..." เว่ยหลงเค้นเสียงรอดไรฟัน ท่วงท่ายังคงโอหังไม่เปลี่ยน

"ข้าประสบอุบัติเหตุหนักในสนามรบ ความทรงจำบางส่วนสูญหายไป ข้าจำได้เพียงว่าตนเองต้องรบ และต้องรบต่อไปเพื่อมีชีวิตรอด จนกระทั่งหน่วยข่าวกรองของกองทัพส่งข้ากลับมาที่นี่เพื่อปฏิบัติภารกิจลับ..."

"จำไม่ได้รึ?"

หวังเทียนซานที่เพิ่งเดินตามมาถึงชะงักกึก แววตาที่เคยคาดคั้นพลันอ่อนแสงลงทันที เขามองสำรวจรอยแผลเป็นจางๆ ที่พาดผ่านขมับของแม่ทัพหนุ่มและแววตาที่ดูว่างเปล่าลึกล้ำคู่นั้น หัวใจของอดีตบัณฑิตสั่นสะท้านไปด้วยความเวทนา

"มิน่าเล่า! มิน่าเจ้าถึงไม่ได้กลับมาที่หมู่บ้านเราเลย ปล่อยให้ลูกเมียต้องเผชิญชะตากรรมเพียงลำพัง ทอดทิ้งลูกที่เพิ่งลืมตาดูโลกให้ต้องเผชิญความตายเยี่ยงคนไร้ราก ที่แท้สวรรค์ก็ใจร้ายกับเจ้ายิ่งนัก"

ชาวบ้านโดยรอบที่เคยซุบซิบนินทาหาว่าเว่ยหลงรวยแล้วทิ้งเมีย บัดนี้ต่างพากันเงียบกริบ บางคนถึงกับแอบปาดน้ำตาเมื่อมองเห็นภาพชายผู้ไร้อดีตยืนโดดเดี่ยวท่ามกลางผู้คนที่เขาสมควรจะรู้จักดีที่สุด

"โถ่! อาหลงผู้น่าสงสาร" ป้าหลิวพึมพำเสียงสั่น

"ต้องไปรบเพื่อพวกเราจนบาดเจ็บความจำเสื่อม จำแม้กระทั่งลูกเมียตัวเองไม่ได้ ช่างเป็นกรรมหนักหนาเหลือเกิน"

บรรยากาศความโกรธแค้นในหมู่ชาวบ้านพลันเปลี่ยนเป็นความเห็นอกเห็นใจสายหนึ่งที่ไหลวนไปรอบตัวเว่ยหลง ราวกับทุกคนกำลังมองดูวีรบุรุษที่ถูกโชคชะตาเล่นตลกจนแหลกสลาย

ในจังหวะนั้นเอง มู่หลันค่อยๆ ก้าวเดินฝ่าฝูงชนออกมา ร่างระหงดูสง่างามทว่าเย็นเยือกประดุจนางพญาหิมะ นัยน์ตาหงส์จ้องเขม็งไปยังใบหน้าของบุรุษที่ถูกเรียกว่าสามีด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

"คืนลูกสาวให้ข้า..."

มู่หลันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทรงพลัง

เว่ยหลงสบตานาง ความรู้สึกผิดบาปที่เขาเองก็ยังไม่เข้าใจสาเหตุแน่ชัดแล่นพล่านไปทั่วอก เขาส่งเสี่ยวเปาเปาคืนให้อ้อมกอดของแม่ เสี่ยวเปาเปาที่ยังไร้เดียงสากอดคอมู่หลันแน่น พลางกระซิบเสียงใส

"ท่านแม่ ท่านยุงคนนี้เก่งมากเยย เรียกมังกรด้ายล่วย!"

"เขาไม่ใช่ท่านลุงหรอกเปาเปา..."

มู่หลันลูบหัวลูกสาวเบาๆ แต่สายตายังไม่ละไปจากใบหน้าคมคายของบุรุษตรงหน้า

"เขาคือคนแปลกหน้า คนแปลกหน้าที่ตายจากเราไปนานแล้ว"