มิวส์ของฉัน...เป็นผี(ดิบ)?! เล่ม 2

หลังจากรู้ความจริงว่าคนงามคนนั้นไม่ใช่มนุษย์ ฉินหร่านหนีกลับเข้าเมืองด้วยหัวใจที่หวาดหวั่น
เสียงขลุ่ยตี๋ยังดังก้องอยู่ในหู ภาพของเขายังคงฝังแน่นในความคิด
ผลักดันให้ฉินหร่านสร้างผลงานใหม่ที่เหนือขีดจำกัดของตัวเองได้...

ในงานนิทรรศการศิลปะ บุรุษผู้มีผ้าปิดตาปรากฏตัวขึ้น ราวกับเดินออกมาจากภาพวาดสู่ธุลีแดง เข้ามายังโลกมนุษย์
มนุษย์กับเทพแห่งศพจึงเริ่มต้นการใช้ชีวิตร่วมกันในเมืองใหญ่เช่นนี้เอง
ทว่าท่ามกลางวันคืนอันคลุมเครือ ฉินหร่านเริ่มสงสัยในอดีตของตนเอง
หรือแท้จริงแล้ว...พวกเราเคยพบกันมาก่อน?

"ฉินหร่าน...เป็นเจ้า ก็คือเจ้า"
"การได้พบกับเจ้า นับเป็นความโชคดีที่สุดในชีวิตข้า"
"หวังเพียงอย่างเดียวคือให้ความชั่วร้ายทั้งปวงในโลก ไม่กล้ำกรายเขา"