อดีตคุณหนูผู้โง่งมเช่นข้าเลิกร้ายกาจแล้ว เล่ม 1

ชาติก่อนหลี่รั่วหลาน ดำเนินชีวิตไปด้วยความโง่งม วิ่งตามความรักความสนใจจากคนที่ไม่เห็นค่าในตัวนาง สุดท้ายต้องตายอยู่ในคุกหลวง ชาตินี้ได้ได้โอกาสกลับมาอีกครั้ง นางได้แต่สัญญากับตนเองว่าจะไม่ทำเรื่องโง่งมเช่นชาตที่แล้วอีก
พวกท่านเชิญตามสบาย ตัวโง่งมเช่นข้าจะเลิกร้ายกาจแล้ว !
...
"ดื่มสุราไม่ดีต่อสุขภาพ"
"สุขภาพข้าดียิ่ง ปล่อย" เมื่อเห็นว่าเขายังไม่ยอมปล่อยนางก็มองเขาอย่างพอใจ
"ท่านจะเอาอย่างไรกันแน่"
"เลิกดื่ม" หลี่รั่วหลานจะเถียงเขาอีกครั้งแต่เมื่อเห็นแววตาไม่พอใจของเขาก็ยอมวางมือแต่โดยดี
"ไม่ดื่มก็ไม่ดื่มสิ หึ" มู่จืออันที่เห็นนางยอมเชื่อฟังสีหน้าของเขาก็เริ่มดีขึ้น
"เจ้าวางแผนจะทำอย่างไรต่อ"
"แผน? แผนอะไร" หลี่รั่วหลานถามเขาอย่างไม่เข้าใจ
"ชีวิตของเจ้าหลังจากนี้เล่า"
"ไม่รู้ ใครจะรู้ว่าจะมีเกาฮูหยินคนที่สองอีกหรือไม่ เห้อ เรื่องออกเรือนของข้าคงไม่ง่ายนัก ท่านจะให้ข้าคิดอะไรอีก"
"ไม่ถูกสิ ทำไมข้าต้องมานั่งอธิบายเรื่องพวกนี้ให้ท่านฟังด้วย แล้วท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร หรือว่าท่านแอบตามข้ามา" หลี่รั่วหลานที่เริ่มได้สติเอ่ยถามขึ้น มองเข้าอย่างจับผิด
"ข้ามักจะรู้สึกว่าท่านดีต่อข้าเป็นพิเศษ หรือว่า จริงๆท่านมีใจให้ข้ากัน" หลี่รั่วหลานเอ่ยสิ่งที่คิดออกไป หลี่รั่วหลานอยู่ในช่วงสติไม่สมบูรณ์นัก นางคิดอะไรได้นางพูดอะไป ไม่รอให้นางได้คิดอะไรไปมากกว่านี้
‘เปาะ!’ เสียงนิ้วดีดลงมาบนหน้าผากเนียนของนาง แล้วตามมาด้วยเสียงของมู่จืออัน
"เหลวไหล" หลี่รั่วหลานที่ถูกเขาดีดหน้าผากก็มองไปที่เขาอย่างตกตะลึง
...
"คือข้าจะถามท่านว่า วันนั้นที่ข้าเมา ข้าได้ทำอะไรไม่ดีบ้างหรือไม่" เอาเรื่องนี้ก่อนแล้วกัน
"แบบไหนเรียกว่าไม่ดีเล่า" มู่จืออันถามนางกลับ
"ก็แบบพูดอะไรแปลกๆ อย่างไรเล่า"
มู่จืออันทำท่ากำลังนึกจากนั้นก็เอ่ยขึ้น "ดูเหมือนว่าจะมี"
"มีจริงๆหรือ" หลี่รั่วหลานเอ่ยถามอย่างตกใจ หรือว่านางจะหลุดพูดเรื่องชาติที่แล้วออกไป หลี่รั่วหลานรู้สึกกระวนกระวานขึ้นมาทันที
"ดูเหมือนว่าเจ้าจะเอ่ยว่าชอบข้า"
"ห๊า มะไม่จริง" หลี่รั่วหลานที่จะยินถึงกลับตกตะลึง
"ข้าไม่มีเหตุผลที่ต้องโกหก" มู่จืออันเอ่ยตอบด้วยใบหน้าเรียบเฉย จนหลี่รั่วหลานรู้สึกไม่มั่นใจ
"ขะ ข้าเป็นคนพูดจริงหรือ"