พระเอกที่สวยขนาดนี้เป็นของนางร้ายนะ

โปรย
ปกติของคนเรา ถ้าเคยผิดหวังจากความรักก็มักจะสร้างกำแพงขึ้นมาเพื่อปกป้องหัวใจของตัวเองใช่ไหมล่ะ? ทว่ามันกลับไม่ใช่สำหรับเธอคนนี้
'นิริน' อดีตลูกสาวเพียงคนเดียวของเจ้าของบริษัทผลิตและส่งออกชิ้นส่วนรถยนต์แห่งใหญ่ของประเทศ เพราะเพิ่งอกหักจากชายหนุ่มที่แอบชอบมานานหลายปี ทำให้ไม่ทันระวังจนรถที่ขับมาเกิดอุบัติเหตุอย่างไม่ได้ตั้งตัว พาให้วิญญาณของเธอทะลุมิติเข้าไปในยุคโบราณ แล้ว 'หนิงเซวียน' ก็คือนามเจ้าของร่างเดิมที่เธอเข้ามาอาศัยอยู่นั่นเอง เพราะการเอาแต่กักตัวอยู่แต่ในห้องนอนนั้นเป็นอะไรที่น่าเบื่อสุดๆ สาวใช้ส่วนของหนิงเซวียนคนเดิมถึงได้แนะนำให้เธอมาที่หอนายโลม แหล่งรวมหนุ่มรูปงามจากหลายแคว้นเสียได้
"หืม แล้วที่เจ้าไม่ซื้อหนุ่มรูปงามมาไว้ข้างกายก็เพาะที่บ้านยากจนใช่หรือไม่เล่า?" ดูถูกซึ้งๆ หน้าแบบนี้มีหรือหนิงเซวียนคนนี้จะได้คิดยอม
"แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไรว่าบ้านของข้าไม่รวย"
"หึ" อีกคนไม่ได้ตอบคำถามกลับมาในทันที แต่เลือกที่จะหัวเราะออกมา ก่อนจะจ้องนางอย่างเหนือกว่า "ก็หากว่าเจ้ามาจากตระกูลคุณหนูที่ร่ำรวยจริง เช่นนั้นก็ประมูลดอกไม้งามอันดับหนึ่งของที่นี่ให้ได้เสียสิ"
"แล้วเรื่องอะไรข้าต้องทำด้วย?" สีหน้าของนางยังนิ่งไม่เปลี่ยน พยายามอย่างมากไม่ให้ตัวเองไหลไปตามคำพูดยุยงของคนตรงหน้า
"หึ ก็เพราะจวนของเจ้ามันจนอย่างไร?"
แต่เพราะคำปรามาสของสตรีแปลกหน้าผู้นี้แท้ๆ ที่บอกว่าเธอไม่มีปัญญาหาเงินมาซื้อตัวหนุ่มหล่อจากหอนายโลมแห่งนี้ได้แน่ๆ ทำเอาหนิงเซวียนในตอนนั้นรู้สึกโมโหสุดๆ จนนอนไม่หลับทั้งคืน ถึงได้คิดว่าหากจะเอาอะไรสักอย่างไปตีแสกหน้าผู้หญิงคนนั้นได้ ก็มีแต่ต้องใช้เงินจำนวนแปดร้อยตำลึงที่จะสามารถประมูลดอกไม้งามอันดับหนึ่งของหอนายโลมมาให้ได้เท่านั้น
ฟังไม่ผิดหรอก เพราะไม่ว่าอะไรก็ตามที่ได้มายาก ก็มักจะคุ้มค่าเสมอกับสิ่งที่ต้องเสียไป ภารกิจเริ่มเก็บเงินในแต่ละเดือนของหนิงเซวียนถึงได้ถึงได้เริ่มต้นขึ้นมา แม้จะเป็นเงินเก็บที่แสนเสียดายก็ตาม แต่เพื่อผู้ชายแล้ว หนิงเซวียนคนนี้ทำได้อยู่แล้ว
"ข้าให้แปดร้อยตำลึง"