อยากได้ผัวข้า เชิญเอาไปได้เลย

คำโปรย...
"อยากได้ผัวข้า... เอาไปเลย! แถมพานรองให้ด้วย!"
ในวันที่สามีแม่ทัพพารักแรกกลับมาเยาะเย้ยถึงจวน 'เฉียวลั่วซี' มิได้ร้องไห้ฟูมฟาย แต่นางกลับโยนหนังสือหย่าใส่หน้าพร้อมยึดทรัพย์สินทุกอย่างคืน!
เมื่อหงส์สลัดปีกจากกรงทอง กลายเป็นคหบดีหญิงผู้ทรงอิทธิพลที่แม้แต่ฮ่องเต้ยังต้องสยบ... อดีตสามีที่เคยทิ้งขว้างกลับคลานเข่ามาขอโอกาส
"เสียใจด้วยนะท่านแม่ทัพ ตำแหน่งสามีของข้าน่ะ... มีคนจองยาวไปถึงหน้าประตูวังแล้วเจ้าค่ะ!"


เยี่ยนอวี้เหิงจ้องมองชายตรงหน้าด้วยสายตาที่แทบจะกินเลือดกินเนื้อ "จิ้นเส้าชิง! เจ้ามาทำอะไรที่เรือนของเมียข้าในยามวิกาลเช่นนี้!"
จิ้นเส้าชิงหยุดก้าวเท้า เขายิ้มบางๆ อย่างผู้เหนือกว่า "ท่านแม่ทัพเยี่ยน... อ้อ ข้าลืมไป ยามนี้ที่นี่คือจวนสกุลเฉียว และข้ามาตามคำเชิญของเจ้าบ้าน เพื่อนำตำราหายากมาให้จื่อเจิน และนำขนมกุหลาบอบน้ำผึ้งที่ลั่วซีชอบมาฝากนาง"
"ลั่วซีชอบขนมกุหลาบของร้านใต้ต้นหลิว ไม่ใช่ขนมของเจ้า!" เยี่ยนอวี้เหิงโพล่งออกไปพลางชูกล่องขนมในมือตนเอง
"นั่นมันรสนิยมเมื่อหลายปีก่อนของนางเจ้าค่ะ" เสียงหวานทว่าเย็นชาดังกังวานขึ้น ลั่วซีเดินออกมาส่งจิ้นเส้าชิงถึงหน้าประตู นางสวมชุดสีมุกที่ขับผิวให้ดูผุดผ่อง ดวงตาที่เคยมองเยี่ยนอวี้เหิงด้วยความรัก บัดนี้กลับทอประกายสดใสเมื่อหันไปมองจิ้นเส้าชิง
"พี่เส้าชิง ขอบพระคุณท่านมากที่ลำบากมาหาถึงที่นี่ จื่อเจินชอบตำราเล่มนั้นมากเจ้าค่ะ" ลั่วซียิ้มแย้ม ท่าทางสนิทสนมนั้นทำให้เยี่ยนอวี้เหิงรู้สึกเหมือนถูกไฟเผาทรวง
"เพื่อเจ้ากับหลานๆ พี่ทำได้เสมอ ลั่วซี" จิ้นเส้าชิงเอื้อมมือไปลูบหัวเยว่ฉินที่วิ่งตามออกมาติดๆ เด็กหญิงตัวน้อยกอดขาจิ้นเส้าชิงอย่างรักใคร่
"ท่านลุงเส้าชิงใจดีที่สุดเลยเจ้าค่ะ! ไม่เหมือนบางคนที่เอาแต่ตะคอกใส่ท่านแม่" เยว่ฉินพูดพลางปรายตาไปมองบิดาแท้ๆ ของตนเองด้วยความห่างเหิน
เยี่ยนอวี้เหิงรู้สึกเหมือนถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงหัวใจ "เยว่ฉิน... พ่อเอาตุ๊กตามาให้เจ้า พ่อแกะสลักเองกับมือเลยนะลูก"
เขายื่นตุ๊กตากระต่ายไม้ไปข้างหน้าด้วยมือที่สั่นเทา แต่เยว่ฉินกลับหลบไปข้างหลังจิ้นเส้าชิง "ข้าไม่เอาเจ้าค่ะ ข้ามีตุ๊กตาหยกที่ท่านลุงเส้าชิงให้แล้ว สวยกว่าไม้ผุๆ ของท่านตั้งเยอะ!"
"ลั่วซี... เจ้าสอนลูกให้เกลียดข้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ?" เยี่ยนอวี้เหิงหันไปตัดพ้อภรรยา
"ข้าไม่ต้องสอนหรอกเจ้าค่ะ เด็กๆ มีดวงตา มีหัวใจ พวกเขาสัมผัสได้ว่าใครคือคนที่ให้ 'เวลา' และใครคือคนที่ให้แต่ 'ความเจ็บปวด'" ลั่วซีเดินเข้ามาประจันหน้ากับสามี "จิ้นเส้าชิงคอยช่วยเหลือข้าในยามที่ท่านไม่อยู่ เขาเป็นคนพาเยว่ฉินไปหาหมอตอนนางไข้สูงในคืนพายุเข้า ในขณะที่ท่านกำลังส่งจดหมายพร่ำเพ้อหาซ่งอี๋เวยที่ชายแดน!"
เยี่ยนอวี้เหิงใบหน้าถอดสี "ข้า... ข้าไม่รู้ว่าลูกป่วย"
"ท่านไม่เคยรู้อะไรเลยอวี้เหิง เพราะท่านไม่เคยใส่ใจ!" ลั่วซีหันไปหาจิ้นเส้าชิง "พี่เส้าชิง เดินทางกลับดีๆ นะเจ้าคะ ไว้วันหน้าข้าจะพาลูกๆ ไปเยี่ยมที่จวนเสนาบดี"
"พี่จะรอ" จิ้นเส้าชิงยิ้มเยาะใส่เยี่ยนอวี้เหิงเล็กน้อยก่อนจะเดินจากไปอย่างผู้ชนะ
เมื่อคนนอกไม่อยู่แล้ว เยี่ยนอวี้เหิงก็ระเบิดอารมณ์ออกมา "ลั่วซี! เจ้าเป็นเมียข้า แต่เจ้ากลับให้ชายอื่นเข้าออกเรือนนอนตามใจชอบ เจ้าคิดจะสวมหมวกเขียวให้ข้าหรือ!"
เพี๊ยะ!