ฤดูสุดท้ายก่อนจากกัน…กับคำที่ไม่ได้เอ่ย เล่ม 3

บลูด้าเอาสองมือเล็กๆจับหน้าเต่าให้หันมามองตัวเอง จ้องรอสบตาเต่าอยู่ตรงนั้น บลูด้าใจหายแว๊บเมื่อทำไมแววตาเต่าดูเศร้าและสับสนขนาดนี้ จริงๆต้องมีแต่เรื่องดีๆสิ..
บลูด้าจับหน้าเต่าอย่างทะนุถนอมอยู่ตรงนั้นและเผลอยืดตัวขึ้นจุ๊บปากเต่าเบาๆไปหนึ่งที
"เราคิดถึงแกนะ"
บลูด้าพูดและสบตาเต่านิ่งหลังจากจูบเบาๆนั้นเสร็จแล้ว
เต่าร้องไห้เหมือนเขื่อนแตกทั้งน้ำหูน้ำตาและกอดบลูด้าแน่นอยู่ตรงนั้น บลูด้าตกใจที่เต่าร้องไห้ก็กอดตอบตบหลังเบาๆ
"ฮือๆ ๆ ๆ"
เต่าร้องไห้ตัวโยนกอดบลูด้าอยู่ตรงนั้น
"ไอ่บ้าเต่า ร้องไห้ทำไม"
บลูด้าพูดทั้งตกใจทั้งขำตบหลังปลอบเบาๆ
บลูด้านึกถึงตอนที่ไปฮ่องกงตอนนั้นเต่าบอกการไปอยู่ต่างประเทศต่างบ้านต่างเมือง ไม่ง่ายเลย ทั้งเหงา ทั้งเศร้า ทั้งเหนื่อย ไม่สบายก็ไม่รู้จะไปบอกใครให้ปลอบใจ..แล้วเมื่อวาน เจ้าเต่าคงไม่รู้ว่าบลูด้าเปิดกล้องดูลูกๆแคคตัสหลังห้อง เจอเต่าที่นั่งทำท่าจะร้องไห้คุยอะไรกับลูกๆบลูด้า ตอนที่ดูกล้อง บลูด้ารับรู้ได้ว่า..เต่าคิดถึงบลูด้ามากๆ!
เต่ายังร้องไห้อยู่พักใหญ่และไม่ยอมปล่อยบลูด้า
"ปล่อยก่อน เต่า…มันยังไง"
เต่ายอมคลายกอดเบาๆแต่บลูด้ายังคงอยู่ในอ้อมกอดนั้น
"เราคิดถึงแกนะ"
"อืมม"
บลูด้าตอบพลางพยักหน้าและเอามือเช็ดน้ำตาเต่าออกเบาๆอย่างอ่อนโยน
"แค่อืมหรอจะบอกว่าคิดถึงกันหน่อยไม่ได้เลยหรอ.."
เต่าตัดพ้อน้อยใจคนตัวเล็กในอ้อมกอดและตอนนี้จะใช้สิทธิ์อะไรไม่รู้แหละแต่เต่าจะไม่ยอมปล่อยแน่ๆ
เต่าอุ้มบลูด้าขึ้นยืนบนแทนขอบกำแพงสูงๆมาหน่อย และเอามือจับคาง บลูด้า บรรจงจูบบลูด้าอย่างโหยหาน้ำตาอุ่นๆของเต่าไหลอาบแก้มตอนอีกครั้ง
บลูด้าจูบตอบเบาๆไม่ได้ขัดขืน และใช้มือโอบกอดคอเต่าไว้อย่างหวงแหน และสัมผัสริมฝีปากอุ่นๆของเต่าตอบกลับอย่างอ่อนโยน
เต่าจูบอย่างเร่าร้อนเหมือนจะกลืนกินบลูด้าเข้าไปทั้งตัวพลางดันบลูด้าชนกำแพงบลูด้าได้แต่ช่วยจูบตอบให้เบาลง...
"แกทำให้เราเป็นห่วง"
บลูด้าพูดและพยายามมองตาเต่าที่สบตากันอยู่หนึ่งอึดใจบลูดด้าสงสัยหน่อยๆทำไมเต่ามีแววตาเจ็บปวดขนาดนี้
"ขอโทษนะ บลูด้าอย่าเดินหนีไปไหนเลยนะ"
---
เรื่องราวรอบๆตัวเราเป็นเรื่องราว Story ดีได้เสมอ ใครที่ชอบนิยายแนวชีวิตวัยทำงาน nc พอหอมปากหอมคอให้คิดถึงพระเอกนางเอกแบบหยุดอ่านไม่ได้ อยากจะรู้ว่าเรื่องชีวิตของพวกเค้าจะเป็นยังไงต่อไปนะ ขออนุญาตฝากผลงาน อินเดียมีอีกหลายเล่มนะคะ นปก อินเดีย