น้ำตาที่ไม่ให้รินไหล

แด่ความรักที่ทรยศ
แด่ความรักที่โสมม
แด่คำสัญญาจอมปลอม
และแด่ฉัน…
ที่เคยโง่พอจะเชื่อมันทั้งหมด

ฉันเคยเชื่อว่า…ความรักของเราจะเป็นที่ปลอดภัย
เป็นที่ที่ฉันสามารถทิ้งทุกความกลัว แล้ววางหัวใจไว้ได้อย่างไม่ต้องระแวง
แต่สุดท้ายแล้ว
คนที่ฉันไว้ใจที่สุด กลับเป็นคนที่ทำลายฉันได้ลึกที่สุด
เขาไม่ได้แค่เดินจากไป
เขาทิ้งร่องรอยของการหักหลังเอาไว้ในทุกความทรงจำ
ทุกคำสัญญาที่เคยหวาน
กลับกลายเป็นมีดที่ค่อย ๆ กรีดหัวใจฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ฉันไม่ได้เสียแค่ "คนรัก"
แต่ฉันเสียตัวเอง…ในเวอร์ชันที่เคยรักเขาอย่างหมดใจ
และสิ่งที่เจ็บปวดที่สุดคือ
ต่อให้รู้ว่าทุกอย่างมันพังไปแล้ว
หัวใจของฉัน…ก็ยังจำวันที่เคยรักเขาได้ดีเกินไป