เงาชะตาบุปผามาร เล่ม 7

พิรุณเริ่มโปรยปรายลงมาอย่างมิได้นัดหมาย อวิ๋นหลงโอบกอดร่างน้อยในอ้อมแขนบนหลังม้าให้แน่นขึ้นเพื่อกำบังลมหนาว ทว่าชิงหลิงที่ตระหนกตกใจกลับดิ้นรนและต่อว่าเขาอย่างแรง

"ปล่อยข้านะ! ท่านเป็นใครกัน บังอาจล่วงเกินข้าเช่นนี้มิละอายใจ บ้างหรือ!" เสียงหวานตวาดก้องท่ามกลางเสียงฝนที่เริ่มทวีความรุนแรง

"เจ้ามีแรงเพียงเท่านี้ คิดจะสะบัดให้หลุดจากข้าเชียวรึ?" เขาพึมพำชิดใบหู

ท่ามกลางเสียงฝีเท้าอาชาที่ตะบึงฝ่าม่านหมอกมัวซัว เซี่ยชิงหลิง ที่บัดนี้ถูกรวบตัวมาประทับกับแผงอกกว้างของบุรุษอาภรณ์สีดำ ดิ้นรนขัดขืนสุดกำลัง ดวงตาคู่สวยฉายแววตระหนกแกมร้อนใจยามเหลียวมองกลับไปทางรถม้าที่ห่างออกไปทุกที

"ท่านเป็นใครกัน! หยุดม้า... แล้วพาข้ากลับไปส่งที่รถม้าเดี๋ยวนี้! ข้าเป็นห่วงคนของข้า ลุงกวนกับเสี่ยวชุ่ยป่านนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง!" นางแผดเสียงก้องสู้กับสายลมที่บาดผิว สองมือน้อยพยายามผลักไสทวงคืนอิสรภาพ

หลี่อวิ๋นหลง มิได้คลายอ้อมแขนที่โอบรัดเอวบาง กลับยิ่งกระชับร่างนุ่มนิ่มให้แนบชิดกับกายแกร่งประดุจจะหลอมรวมนางเข้ากับทรวงอกมังกร เขาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทว่าทรงอำนาจสั่งการ "คนของเจ้ามิเป็นอะไรหรอก เพียงแค่สลบไสลไปชั่วครู่ยามเท่านั้น มิต้องกังวลใจไป... ป่านนี้พวกเขาก็คงฟื้นคืนสติและกลับไปรอเจ้าที่บ้านแล้วกระมัง อีกอย่างยามนี้พายุโหมกระหน่ำ ฝนเริ่มหนาเม็ดนัก ข้าจักพาเจ้าไปหาที่หลบกำบังพ้นจากไอหนาวเสียก่อน"

"ข้าไม่ไปกับท่าน! ปล่อยข้าลงเดี๋ยวนี้นะเจ้าคนป่าเถื่อน!" ชิงหลิงขัดขืนสุดตัว ทุบตีแผงอกและท่อนแขนที่แข็งแกร่งดุจศิลาผาอย่างมิยอมแพ้

รัชทายาทหนุ่มลอบยิ้มละไมอยู่ใต้เงามืดของราตรี หัวใจมังกรพองโตด้วยความสุขใจอย่างประหลาด สตรีตรงหน้านี้ช่างพยศได้น่ารักน่าชังยิ่งนัก นางมิต่างจากลูกกวางน้อยที่พยายามขู่ฟ่อใส่พยัคฆ์ร้าย

"ข้าอุตส่าห์เสี่ยงชีวิตฝ่าวงล้อมเข้าไปช่วยชีวิตเจ้าไว้ เจ้ายามนี้ยังมิทันได้เอ่ยคำขอบคุณสักครึ่งคำ ซ้ำยังคิดจะประทุษร้ายผู้มีพระคุณเช่นข้าอีกหรือแม่นางน้อย?" เขาพึมพำชิดใบหูหอมกรุ่น จนชิงหลิงต้องหดคอหนีด้วยความรู้สึกซ่านเสียวที่แล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย

ทันใดนั้น พิรุณกลับโหมกระหน่ำดุจฟากฟ้าถล่มลงมามากกว่าเดิม สายฟ้าแลบสว่างวาบเผยให้เห็นใบหน้าคมคายดุจเทพบุตรของอวิ๋นหลงชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงกัมปนาทของอัศนีบาตจะดังสนั่นหวั่นไหว ชิงหลิงตกใจสุดขีดจนตัวสั่นสะท้าน นางรีบยกมือน้อยๆ ขึ้นปิดหูพลางหลับตาแน่นด้วยความกลัว

อวิ๋นหลงที่เห็นท่าทีหวาดหวั่นยิ่งนึกเอ็นดูจนสติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือนด้วยแรงเสน่หา เขาคว้าตัวนางมากอดให้แน่นขึ้นจนทรวงอกนุ่มหยุ่นบดเบียดกับอกกว้าง ชิงหลิงพยายามดิ้นรนทุบตีสะบัดกายให้หลุดจากพันธนาการอันอุ่นซ่านนี้

"เจ้ามีแรงเพียงเท่านี้ คิดจะทำอะไรข้าได้!" เขาเค้นเสียงต่ำที่แฝงไปด้วยความปรารถนาที่พุ่งพล่าน

ก่อนที่ชิงหลิงจะทันได้โต้ตอบ อวิ๋นหลงก็ทำในสิ่งที่มิมีผู้ใดคาดคิด เขาประคองใบหน้านวลลออที่เปียกปอนไปด้วยหยาดฝนขึ้นมาสบตาในความสลัว แล้วกดริมฝีปากประทับจุมพิตลงไปอย่างหนักหน่วง รสจูบนั้นทั้งดูดดื่ม รุ่มร้อน และจาบจ้วงประดุจจะพรากเอาจิตวิญญาณของนางไปครอบครองไว้เพียงผู้เดียว

ชิงหลิงเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ร่างกายพลันอ่อนแรงประดุจขี้ผึ้งถูกไฟลน ความร้อนแรงจากจุมพิตของรัชทายาทหนุ่มทำให้นางสับสน ตื่นกลัว และหัวใจเต้นระรัวจนแทบหยุดหายใจ ท้ายที่สุดร่างกายที่บอบบาง มิอาจทานทนต่ออารมณ์ที่โหมกระหน่ำได้ นางจึงวูบสลบไปในอ้อมกอดแกร่ง ที่โอบอุ้มไว้ด้วยความหวงแหนสุดแสนพรรณนา