ยั่วยวนตัวร้ายเหตุใดยากเย็นเช่นนี้!

จะรอดจากจุดจบได้ นางจะต้องเกาะขาทองคำให้มั่น แล้วแต่งเขาเป็นสามีให้ได้!

หลินเฟยเฟยเห็นสภาพที่น่าเวทนาของซื่อจื่อ ผู้เคยทะนงตน ความหวาดกลัวที่มีก็พลันมลายหายไปจนหมดสิ้น นางรีบสาวเท้าเข้าไปที่ข้างเตียง มือบางเอื้อมไปหมายจะสัมผัสใบหน้าเพื่อตรวจดูอุณหภูมิร่างกายของเขา ทว่าเพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัสโดนผิวกายที่ร้อนจัดดั่งไฟ
หมับ!
ฝ่ามือหนาที่ร้อนระอุ คว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางของ แรงบีบมหาศาลจากสัญชาตญาณการระวังตัวของผู้ฝึกยุทธ์ ทำเอากระดูกข้อมือของนางแทบจะแหลก
"โอ๊ย! ซื่อจื่อ ปล่อยนะ ข้าเจ็บ!" หลินเฟยเฟยนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด พยายามสะบัดข้อมือให้หลุดจากการเกาะกุม
จิ่งยวนค่อยๆ ปรือตาที่แดงก่ำและเต็มไปด้วยเส้นเลือดขึ้นมองสตรีผู้บุกรุก สติสัมปชัญญะของเขาพร่าเลือนและถูกความเจ็บปวดกัดกินจนแทบไม่รับรู้สิ่งใด ทว่าเมื่อเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มคุ้นตา เสียงแหบพร่าและดุดันก็คำรามลอดไรฟันออกมาอย่างยากลำบาก
"เจ้าเข้ามาได้เยี่ยงไร ออกไป! ออกไปเดี๋ยวนี้!"
เขาสะบัดข้อมือนางออกอย่างแรง และพยายามฝืนพละกำลังที่เหลืออยู่น้อยนิดผลักไสนางให้พ้นจากเตียง ไม่อยากให้สตรีผู้นี้มาเห็นสภาพอันอ่อนแอและน่าสมเพชของตนเอง
แต่มีหรือที่คุณหนูใหญ่สกุลหลินผู้ดื้อรั้นจะยอมถอย หลินเฟยเฟยลูบข้อมือที่แดงเถือกของตนเอง ก่อนจะถลึงตากลับใส่ซื่อจื่อ หน้าดุอย่างไม่เกรงกลัว
"ข้าก็มาช่วยท่านน่ะสิเจ้าคะ! ท่านไล่ข้าแล้วจะให้ข้าทิ้งท่านไว้เยี่ยงนี้หรือ ดูสภาพตัวเองตอนนี้สิเจ้าคะ ดูกระเซอะกระเซิงไม่ได้เรื่องเลยสักนิด! หากปล่อยไว้ท่านได้ตายจริงๆ แน่!"
นางไม่พูดเปล่า รีบหันไปคว้าผ้าชุบน้ำเย็นที่อ่างข้างเตียงมาบิดจนหมาด แล้วขยับเข้าไปใกล้ พยายามเช็ดไปตามใบหน้าและแผงอกที่แดงจัดของเขาเพื่อบรรเทาความร้อน แม้จิ่งยวนจะพยายามปัดป้องและออกแรงผลักนางออกครั้งแล้วครั้งเล่า ทว่าเรี่ยวแรงของคนที่กำลังถูกพิษเพลิงแผดเผานั้นถดถอยลงมาก นางจึงดึงดันที่จะดูแลเช็ดตัวให้เขาอย่างไม่ลดละ
ทว่า สิ่งที่หลินเฟยเฟยไม่รู้ก็คือ ร่างกายของนางมีธาตุหยิน เป็นทุนเดิม ยิ่งเมื่อคืนเขาได้ถ่ายทอดพลังหยางให้นาง ร่างกายของคนทั้งสองจึงคล้ายมีแรงดึงดูดซึ่งกันและกันอย่างประหลาด ยิ่งสัมผัสกับความเย็นจากผิวกายและมือบางของสตรีตรงหน้า พิษเพลิงสุริยันในกายของจิ่งยวนก็ยิ่งปั่นป่วน สัญชาตญาณดิบที่โหยหาความเย็นเพื่อมาดับไฟในร่าง เริ่มเข้าครอบงำสติสัมปชัญญะส่วนดีของบุรุษหนุ่มจนหมดสิ้น
ดวงตาคมกริบที่เคยพยายามผลักไส บัดนี้วาวโรจน์ไปด้วยสัญชาตญาณเถื่อนที่ไม่อาจควบคุมได้อีก
ฟึ่บ!
ในเสี้ยววินาทีที่หลินเฟยเฟยโน้มตัวเข้าไปใกล้เพื่อซับเหงื่อที่ลำคอ ร่างสูงใหญ่ที่ดูเหมือนจะหมดแรงเมื่อครู่กลับพลิกตัวอย่างรวดเร็วดุจพยัคฆ์ตะปบเหยื่อ ก่อนที่หญิงสาวจะทันได้ส่งเสียงร้อง ร่างบางก็ถูกเหวี่ยงลงบนฟูกนุ่มอย่างแรง โดยมีเรือนร่างกำยำที่ร้อนระอุของจิ่งยวนโถมทาบทับลงมา คล่อมกักขังนางเอาไว้ใต้ร่าง
"ซ ซื่อจื่อ! ท่านจะทำอะไร!"
หลินเฟยเฟยเบิกตาโพล่ง หัวใจเต้นระรัวดั่งกลองรบเมื่อปะทะเข้ากับนัยน์ตาสีหมึกที่ดำมืดและลึกล้ำ ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาเป่ารดปลายจมูกนาง สองมือหนารวบข้อมือทั้งสองข้างของนางกดตรึงไว้กับเตียงเหนือศีรษะอย่างง่ายดาย
ทางด้านนอกประตูห้อง มู่เฉินที่ยืนเฝ้ายามด้วยความกระวนกระวาย พลันได้ยินเสียงร้องอุทานตกใจของคุณหนูหลิน ตามด้วยเสียงการเคลื่อนไหวแปลกๆ