นางตุ้ยนุ้ย กับ รักแรกไม่ลืมเลือน

คำโปรย...
เพราะปากเสียจนเกือบเสียนางไปจริงๆ!
เมื่อคุณชายรองจอมเนี้ยบแห่งตระกูลลู่ ต้องมาใช้ชีวิตร่วมจวนกับ 'ไป๋เยว่สือ' เด็กสาวร่างอวบที่เขาตราหน้าว่าเป็น ‘นางตุ้ยนุ้ย’ และ ‘ลูกสุกร’
สารพัดคำดูถูกที่สาดใส่เพียงเพราะทิฐิบังตา จนวันที่นางตัดสินใจหอบหัวใจบอบช้ำหนีไปไกลสุดหล้า...
จากคุณชายขี้เก๊กจึงกลายเป็น ‘ไอ้หนุ่มคลั่งรัก’ ที่ยอมทิ้งศักดิ์ศรีเพื่อไปตามง้อนางตุ้ยนุ้ยที่ตอนนี้กลายเป็นเถ้าแก่เนี้ยโฉมงามผู้แสนเย็นชา!


"จวินเหอ พี่ไม่ได้พบเจ้าเพียงไม่กี่เดือน เจ้าดูหล่อเหลาขึ้นมากทีเดียว" เสียงหวานใสของเสิ่นเยี่ยนซือดังขึ้น นางขยับกายเข้าใกล้ชายหนุ่มอย่างสนิทสนม
จวินเหอเหลือบมองเยว่สือที่นั่งตาค้างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแสร้งยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เยว่สือไม่เคยได้รับ
"ศิษย์พี่เสิ่นให้เกียรติมาเยือนถึงจวน ข้าพเจ้าย่อมต้องต้อนรับอย่างดีอยู่แล้ว"
เยว่สือรู้สึกเหมือนขนมโก๋ติดคอ นางรีบลุกขึ้นยืนทำความเคารพอย่างลนลาน "คารวะ... คารวะคุณหนูเสิ่นเจ้าค่ะ"
เสิ่นเยี่ยนซือชะงัก สายตากวาดมองเยว่สือตั้งแต่หัวจรดเท้า รอยยิ้มละไมยังคงอยู่บนใบหน้าแต่นัยน์ตากลับแฝงความเหยียดหยาม "โอ้... นี่น่ะหรือ น้องสาวบุญธรรมที่คนเขาเล่าลือกัน? ดู... 'อุดมสมบูรณ์' กว่าที่ข้าคิดไว้มากทีเดียว"
"ข้า... ข้าชื่อเยว่สือเจ้าค่ะ"
"เยว่สือ (ศิลาจันทรา) หรือ? ชื่อช่างไพเราะ แต่ดูท่าศิลาชิ้นนี้จะก้อนใหญ่ไปเสียหน่อยนะจวินเหอ" เยี่ยนซือหัวเราะเบาๆ พลางหันไปหาชายหนุ่ม "เจ้าคงลำบากแย่ที่ต้องแบ่งพื้นที่ในจวนให้แม่นางผู้นี้เดิน"
จวินเหอจ้องมองเยว่สือที่หน้าเสียจนเกือบจะร้องไห้ แทนที่เขาจะปกป้องเหมือนในถ้ำวันนั้น เขากลับนึกถึงทิฐิเดิมๆ ขึ้นมา เขาอยากจะพิสูจน์ว่าตนเองไม่ได้หวั่นไหวกับ 'แม่หมูตอน' คนนี้
"ลำบากน่ะเรื่องจริงขอรับศิษย์พี่" จวินเหอพูดพลางเดินไปนั่งลงข้างๆ เยี่ยนซือ "แต่ท่านพ่อชอบของแปลก ท่านบอกว่าเลี้ยงนางไว้ดูเล่นก็เพลินดี เหมือนเลี้ยงนกยูงที่รำแพนหางไม่ได้เพราะน้ำหนักตัวน่ะขอรับ"
คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจเยว่สือ นางกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเนื้อนุ่ม "คุณชายรอง... ท่านเห็นข้าเป็นเพียงสัตว์เลี้ยงไว้ดูเล่นหรือเจ้าคะ?"
จวินเหอเลิกคิ้วมองนางอย่างเย็นชา "แล้วเจ้าคิดว่าเจ้าเป็นอะไร? แขกผู้มีเกียรติหรือ? ลำพังแค่เจ้าเดินไปมาในจวน ข้าก็ต้องคอยระวังไม่ให้พื้นหินแตกร้าวอยู่แล้ว อย่าสำคัญตัวผิดไปนักเลย"
"จวินเหอ เจ้าก็พูดเกินไป" เยี่ยนซือแสร้งปรามแต่ดวงตากลับพึงใจ "แม่นางเยว่สือ อย่าถือสาจวินเหอเลย เขาเป็นคนปากร้ายแต่ใจดี... กับคนที่คู่ควรน่ะนะ อย่างเช่นเมื่อครู่ เขาเพิ่งบอกข้าว่าอยากจะพาข้าไปชมดอกเหมยที่เขาชิงซานวันพรุ่งนี้"
เยว่สือรู้สึกเย็นวูบไปทั้งร่าง "เขาชิงซาน... ท่านจะพานางไปที่นั่นหรือเจ้าคะ?"
"ใช่ แล้วเจ้าก็ไม่ต้องเสนอหน้าตามไปล่ะ" จวินเหอตัดบท "ศิษย์พี่เยี่ยนซือรูปร่างเบาบาง เดินทางคล่องแคล่ว นางคงไม่ตกลงไปในหลุมให้ข้าต้องลำบากแบกขึ้นหลังเหมือนใครบางคนหรอก"
"พี่จวินเหอ..." น้ำเสียงของเยว่สือสั่นเครือจนคุมไม่ได้ "ที่ท่านช่วยข้าวันนั้น... ท่านรำคาญข้าขนาดนั้นเลยหรือเจ้าคะ?"
"รำคาญจนอยากจะโยนทิ้งไว้กลางป่าเสียด้วยซ้ำ" จวินเหอเบือนหน้าหนี เขาไม่กล้ามองดวงตาที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำตาของนาง "ศิษย์พี่ เราไปคุยกันที่หอตำราเถิด ตรงนี้กลิ่นแป้งขนมมันแรงจนข้าเวียนหัว"
ทั้งสองเดินจากไป ทิ้งให้เยว่สือนอนจมกองความเศร้าอยู่เพียงลำพัง นางมองดูขนมในมือที่เคยคิดว่าอร่อยที่สุด บัดนี้มันกลับจืดชืดไร้รสชาติ
"ชุ่ยเอ๋อร์..." เยว่สือเอ่ยเรียกสาวใช้เสียงเบา
"เจ้าคะคุณหนู? อย่าไปฟังคำคนพวกนั้นเลยนะเจ้าคะ"
"ข้าอ้วนมากเลยใช่ไหม?" นางถามพลางมองเงาตัวเองในสระบัว "ข้าดูตลก... ดูเป็นภาระ... ดูไม่คู่ควรกับเขาเลยใช่ไหม?"
"คุณหนู..."
"คุณหนูเสิ่นผู้นั้น รูปร่างเหมือนภาพวาด กิริยาอ่อนช้อย ทุกอย่างที่นางเป็น... คือสิ่งที่พี่จวินเหอชอบ" เยว่สือปาดน้ำตาทิ้งอย่างแรง "ข้าเข้าใจแล้ว ที่เขาทำดีกับข้าเพียงเล็กน้อยบนเขานั่น ก็คงเพราะความเวทนาเหมือนที่เขาสงสารสัตว์ป่าบาดเจ็บเท่านั้น"
นางลุกขึ้นยืนด้วยความมุ่งมั่นที่แปลกไปจากเดิม ดวงตาที่เคยขี้เล่นบัดนี้กลับมีความเด็ดเดี่ยว "ชุ่ยเอ๋อร์ ตั้งแต่วันนี้ไป... ข้าจะไม่กินขนมหวานอีก ข้าจะไม่กินน้ำแกงมันๆ และข้าจะไม่ออกไปปรากฏตัวให้พี่จวินเหอเห็นหน้าจนกว่าข้าจะเปลี่ยนไป!"
"คุณหนูจะลดน้ำหนักหรือเจ้าคะ? มันลำบากมากนะเจ้าคะ!"
"ต่อให้ข้าต้องตาย ข้าก็จะไม่ยอมให้เขาเรียกข้าว่าสัตว์เลี้ยงดูเล่นอีก!" เยว่สือประกาศก้อง "ถ้าเขาชอบคนเบาบางเหมือนกิ่งหลิว ข้าก็จะผอมให้เขาดู!"
ในเย็นวันนั้น เมื่อจวินเหอเดินกลับมาที่ศาลาเพียงลำพังเพราะลึกๆ เขารู้สึกไม่สบายใจที่พูดรุนแรงไป เขาหวังจะพบเยว่สือนั่งกินขนมเหมือนทุกวันเพื่อที่จะได้แกล้งเหน็บแนมอีกสักนิด แต่สิ่งที่เขาพบมีเพียงถาดขนมที่วางทิ้งไว้ และเศษขนมโก๋ที่มดเริ่มตอม
เขาไม่รู้เลยว่า... นั่นคือ 'คำอำลา' จากนางตุ้ยนุ้ยที่เขารู้จัก และเมื่อเขานางปรากฏตัวอีกครั้ง เขาอาจจะเป็นฝ่ายที่ต้องอ้อนวอนขอให้นางกลับมาอ้วนท้วนสดใสเหมือนเดิมเสียเอง