เมียชังของพยัคฆ์

"ลูกงั้นเหรอ มารหัวขนในท้องเธอมันไม่ใช่ลูกของฉัน
มันก็แค่เครื่องมือสกปรกที่เธอตั้งใจสร้างขึ้นมาเพื่อจับฉัน
หวังจะเสวยสุขในฐานะคุณผู้หญิงของบ้านใช่ไหมล่ะ"
--------------------------
"พริม... พริมท้องค่ะ ท้องได้เกือบสามเดือนแล้ว" พริมากลั้นใจพูดประโยคที่สำคัญที่สุดในชีวิตออกไป พร้อมกับยื่นซองกระดาษสีขาวที่มีภาพอัลตราซาวนด์ไปวางลงบนโต๊ะข้างๆ มือของเขา "นี่... นี่ภาพลูกของเราค่ะคุณพยัคฆ์ คุณหมอบอกว่าแกแข็งแรงดี..."
"ท้อง ท้องกับใครล่ะ " พยัคฆ์ตวาดลั่นจนเสียงสะท้อนก้องไปทั่วห้อง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปัดซองกระดาษสีขาวบนโต๊ะทิ้งจนมันปลิวไปตกบนพื้นพรมอย่างไม่ไยดี
"คุณพยัคฆ์ นี่ลูกของคุณนะคะ คืนนั้น... คืนที่คุณทำร้ายพริมเมื่อสามเดือนก่อนไงคะ " พริมาเบิกตากว้าง น้ำตาแห่งความร้าวรานเอ่อล้นออกมาทันทีที่ได้ยินคำถามอันแสนเลือดเย็นของเขา เธอไม่คิดเลยว่าเขาจะใจร้ายถึงขั้นปฏิเสธสายเลือดของตัวเองได้ลงคอ
"อย่ามาโยนขี้ให้ฉัน ผู้หญิงร่านๆ อย่างเธอ ใครจะรู้ว่าไปมั่วสุมกับใครมาบ้างตอนที่ฉันไม่อยู่ " ชายหนุ่มชี้หน้าด่าทออย่างไร้ความปรานี นัยน์ตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยไฟโทสะที่ลุกโชน "คิดว่าฉันโง่นักหรือไงพริมา เธอจงใจปล่อยให้ตัวเองท้อง เพื่อจะใช้เด็กนั่นมาผูกมัดันไว้ล่ะสิ "
"พริมไม่เคยมีใคร พริมมีแค่คุณคนเดียว ทำไมคุณถึงดูถูกพริมกับลูกขนาดนี้ " หญิงสาวสะอื้นไห้ ร่างกายสั่นสะท้านไปทั้งตัว ความหวังที่เคยวาดฝันไว้พังทลายลงไม่มีชิ้นดี เธอเดินเข้าไปคว้าแขนเสื้อของเขาเขย่าอย่างวิงวอน "คุณพยัคฆ์นึกดูดีๆ สิคะ ตั้งแต่แต่งงานมา พริมเคยออกไปไหนบ้าง พริมอยู่แต่ในบ้าน ทำงานรับใช้คุณเหมือนทาส แล้วพริมจะไปมีคนอื่นได้ยังไง "
"หุบปาก เลิกตอแหลสักที " พยัคฆ์สะบัดแขนออกอย่างแรงจนร่างบอบบางของพริมาเสียหลักล้มลงไปกองกับพื้น หญิงสาวรีบยกมือขึ้นกุมหน้าท้องของตัวเองตามสัญชาตญาณความเป็นแม่เพื่อปกป้องลูกน้อย
"ลูกงั้นเหรอ มารหัวขนในท้องเธอมันไม่ใช่ลูกของฉัน มันก็แค่เครื่องมือสกปรกที่เธอตั้งใจสร้างขึ้นมาเพื่อจับฉัน หวังจะเสวยสุขในฐานะคุณผู้หญิงของบ้านใช่ไหมล่ะ" คำพูดแต่ละคำที่หลุดออกมาจากปากของชายหนุ่มเปรียบเสมือนหอกแหลมที่พุ่งเข้าเสียบทะลุหัวใจของพริมาจนแหว่งวิ่น เขาเหยียบย่ำความรักและศักดิ์ศรีของเธอจนไม่เหลือชิ้นดี
"ฮือ... พริมไม่ได้ตั้งใจจับคุณ พริมรักคุณ รักลูกของเรา คุณเปิดใจดูภาพนั้นสิคะ นั่นสายเลือดของคุณนะ..." พริมาทรุดตัวลงคุกเข่า เอื้อมมือไปหยิบซองกระดาษที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาส่งให้เขาอีกครั้ง น้ำตานองหน้าอ้อนวอนด้วยหัวใจที่แตกสลาย "พริมขอร้องล่ะค่ะ เมตตาลูกบ้าง อย่าทำร้ายลูกเลยนะคะ..."
"เก็บเศษกระดาษขยะของเธอไปซะ พริมา และจำใส่สมองเอาไว้ว่า ฉันไม่มีวันยอมรับสายเลือดที่เกิดจากผู้หญิงงูพิษอย่างเธอ " พยัคฆ์ตวาดเสียงกร้าว เขาใช้เท้าเหยียบลงบนซองกระดาษที่มีภาพอัลตราซาวนด์ของลูกน้อย บดขยี้มันด้วยรองเท้าหนังราคาแพงอย่างเลือดเย็น ก่อนจะสะบัดตัวเดินหนีขึ้นชั้นบนไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองร่างที่กำลังนอนร้องไห้ปานจะขาดใจอยู่บนพื้น

#ไม่มีนอกกาย #ไม่มีนอกใจ #จบสุขนิยม