เกียร์ดุ... กรุณาอย่าแหย่

แค่เพราะความซุ่มซ่ามในวันนั้น ทำให้ 'ลินลดา' เด็กสถาปัตย์สู้ชีวิตต้องกลายเป็นลูกหนี้และเบ๊ส่วนตัวของ 'อัศวิน' เฮดว้ากวิศวะจอมดุที่ใครๆ ก็หวาดกลัว เขาบังคับให้เธอเซ็นสัญญาทาสเพื่อใช้หนี้มูลค่าสองแสนสี่หมื่นบาท และคอยใช้งานเธอสารพัดตั้งแต่ซื้อข้าวยันเป็นไม้กันหมาแฟนเก่า


อาร์ควางเอกสารในมือลง แล้วหยิบกระดาษอีกปึกหนึ่งส่งให้เธอ
"อ่านซะ อ่านเสร็จแล้วเซ็น"
"อะไรคะ" ลินรับมาดูด้วยมือที่สั่นเทา
"ใบประเมินราคาค่าซ่อม จากศูนย์โดยตรง"
ลินกวาดสายตาดูตัวเลขตรงบรรทัดสุดท้าย แล้วลมแทบจับ ดวงตาหลังกรอบแว่นเบิกกว้างจนแทบถลน
"สะ... สองแสนสี่หมื่น!!"
เธอร้องเสียงหลง เงยหน้ามองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา
"พี่อาร์ค! นี่มันรถหรือยานอวกาศคะ แค่รอยขีดข่วนนิดเดียวเองนะ!"
"นิดเดียวบ้านเธอสิ กินเนื้อสีเข้าไปถึงชั้นไพรเมอร์" อาร์คเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ กอดอกมองเธอด้วยท่าทางสบายใจเฉิบ
"แถมต้องสั่งสีนำเข้า รออะไหล่ ค่าแรงช่างเทคนิค นี่ฉันยังไม่คิดค่าเสียเวลาที่ต้องขับรถสำรองมาเรียนนะ"
"รถสำรอง?" ลินทวนคำเสียงอ่อย
"ใช่ วันนี้ขับเฟอร์รารี่มา ไม่ค่อยชินมือเท่าไหร่ ขับยาก"
โอ้โห พ่อคุณ ลินอยากจะเอาหัวโขกกับโต๊ะให้รู้แล้วรู้รอด พวกคนรวยนี่มันน่าหมั่นไส้จริงๆ ปัญหาของเขาคือรถสำรองขับยาก แต่ปัญหาของเธอคือจะเอาเงินจากไหนมาจ่ายหนี้ก้อนโตขนาดนี้!
"หนู... หนูไม่มีให้หรอกพี่ สองแสนสี่ ให้หนูผ่อนเดือนละพัน อีกยี่สิบปีก็ยังไม่หมดเลยมั้ง" ลินพูดเสียงเครือ น้ำตาเริ่มปริ่มๆ
"ฉันถึงยื่นข้อเสนอเมื่อวานให้ไง"
อาร์คเลื่อนกระดาษอีกแผ่นมาตรงหน้าเธอ คราวนี้เป็นกระดาษที่มีข้อความพิมพ์ไว้เป็นระเบียบ หัวกระดาษเขียนตัวโตๆ ว่า 'สัญญาล้างหนี้'