หวนคืนครานี้ข้ามิใช่สตรีโง่งม

ในอดีต ข้าเคยโง่งมมองไม่ออก ไม่เอะใจแม้แต่น้อย เพราะความรักที่มีให้กับพวกเขา จะหันกลับมาทำร้ายนาง

เพิ่งมารู้ตอนหลัง ก็สายไปเสียแล้ว ถูกสามีและน้องสาววางแผนร้าย กล่าวหาใส่ร้ายว่าสมรู้ร่วมคิดข้อหากบฏ มิหนำซ้ำยังถูกหักขา ช่วงสุดท้ายกลับประทานสุราพิษให้ดื่ม

ความเจ็บปวดครั้งนี้ยากเกินเยียวยา ไม่คิดว่าจะได้หวนคืนกลับมาอีกครั้ง แน่นอนว่านางจะเป็นฝ่ายแก้แค้นพวกเขาให้สาสม

บทตัวอย่าง

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วตำหนักเย็น เสิ่นลู่ชิง นอนหายใจรินรินอยู่บนพื้นที่เย็นเยือก ดวงตาที่เคยสุกใสบัดนี้พร่ามัว เพราะความเจ็บปวดขาของนางถูกหักทิ้งทั้งสองข้างด้วยน้ำมือของคนที่นางรักสุด

"ฝ่าบาท ทำเช่นนี้กับหม่อมฉันได้อย่างไร" เสิ่นลู่ชิงกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงแห่งความเจ็บปวด ตลอดหลายปีที่ผ่านมา นางใช้บารมีของบิดาและสติปัญญาของนางช่วยให้จ้าวอวี้ได้ขึ้นครองราชย์

ไม่คิดว่าการที่นางพยายามจะแหกคุกตำหนักเย็นออกไปเพื่ออ้อนวอนขอชีวิตให้บิดาและพี่ชาย โดยนางใช้วิชาตัวเบาปีนข้ามกำแพงสูง ทว่านางกลับถูกจ้าวอวี้ดักรออยู่ก่อนแล้ว สั่งคนให้หักขาของนาง

จ้าวอวี้ไม่ได้มองเสิ่นลู่ชิงด้วยความสงสาร แต่กลับมองด้วยสายตาดูแคลน

"อันที่จริงข้าก็มิอยากทำเช่นนี้ แต่เจ้ากำลังจะหนี ในเมื่อเจ้ามีขาไว้เพื่อหนี ด้วยสติปัญญาของเจ้าสามารถแก้ไขสถานการณ์ได้ดี เช่นนั้นข้าคิดว่าไม่จำเป็นต้องมีมันอีกต่อไป"

"ทำไม...ทำไมถึงได้ใจร้ายกับข้านัก ทำไมกัน" เสียงแหบพร่าเค้นออกมาจากลำคอ นางรู้สึกเจ็บปวดทั้งกายและใจ

"ทำไมงั้นหรือ?" เสียงหวานใสแต่แฝงไปด้วยความเหี้ยมเกรียมดังขึ้น เสิ่นเยว่ฉือ น้องสาวต่างมารดาที่นางเคยรักและถนุถนอม เดินนวยนาดเข้ามาในชุดอาภรณ์หงส์สีแดงฉาน เข้าไปแกะแขนของจ้าวอวี้ไว้แสดงออกอย่างชัดเจน "ก็เพราะว่าตำแหน่งฮองเฮานี้ พี่หญิงครองมานานเกินไปแล้วอย่างไรเล่า"

"เจ้า... กับฝ่าบาท..."

"ใช่แล้ว" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังแทรกขึ้นมา จ้าวอวี้ บุรุษที่เสิ่นลู่ชิงใช้ฐานะบุตรีแม่ทัพใหญ่ปรายทางให้เขาได้ขึ้นสู่บัลลังก์มังกร

"ในเมื่อเสิ่นเยว่ฉือน้องสาวเจ้ามาแล้ว ข้าก็ควรจะบอกให้เจ้ารับรู้ นางตั้งครรภ์มังกรแล้ว"

"ตั้งครรภ์แล้วอย่างงั้นหรือ..." ลู่ชิงลากเสียงยาวพอจะเข้าใจแล้ว เหตุใดเยว่ฉือถึงได้ตำแหน่งกุ้ยเฟย คนทั้งสองมีความสัมพันธ์ก่อนหน้านี้ จ้าวอวี้เป็นถึงจักรพรรดิแค่ลั่นวาจามอบตำแหน่งให้ ก็ไม่มีผู้ใดกล้าติฉินนินทาได้ แสดงว่าที่ผ่านมานางมองไม่ออก ไม่คิดว่าความรักที่นางมีให้กับคนทั้งสอง จะทำให้นางดวงตามืดบอด มองไม่เห็นสิ่งที่พวกเขากำลังมุ่งทำร้ายนางอย่างแสนสาหัส